วันพฤหัสบดีที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2557

...บังเอิญ...เดินชม...วัดชลอ...


...เดิมทีตั้งใจจะไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ โชคไม่เข้าข้าง...

 ปิดครับ...คำตอบของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย...

ขับรถ วนรอบสนามหลวง เพื่อจะไปดูพิพิธภัณฑ์มิวเซี่ยมออฟสยาม 

...รถติดยาว...ครั้นถึงปากทางเข้า...

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ยืนโบกมือบ๊ายบาย 

 ที่จอดรถเต็ม...ต้องไปจอดที่กรมที่ดินกรุงเทพฯ

หันไปมองคณะผู้ร่วมเดินทางในรถ ไปไหนไปกัน

 เราเองก็ได้แต่เกาหัวแกรกๆ แก้เขินที่ ผิดแผน...

                    ครั้นจะไปพระนั่งอนันตสมาคม  แผ่นป้ายประกาศมีพิธีพระราชทาน                          

ประกาศนียาบัตร...ณ...สวนอัมพร...จบกัน...

บ่ายหน้ากลับบ้าน...ระหว่างทาง นึกได้...ยังมีอีกที่ ที่ผ่านไปมา 

แต่ไม่เคยแม้แต่สักครั้งเดียว 

ได้แวะลงไปดู...

...วัดชลอ...

...ตัวพระอุโบสถที่อยู่บนเรือสุพรรณหงส์...

แม้จะยังอยู่ในช่วงก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ...แต่ก็งดงามหาที่เปรียบไม่ได้ 


หากจะพูดถึงวัดแห่งนี้ มีความเป็นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ 

        เสด็จทางชลมารค มาตามแม่น้ำเจ้าพระยา เมืองนนทบุรี จนมาถึงคลองลัด

(ปัจจุบันเรียกกันว่าคลองบางกรวย)

           ทรงมีพระราชดำริจะสร้างวัดขึ้นมาสักวัด แต่..มีเรื่องเล่าต่อๆกันมา

บริเวณนั้นเคยมีเรือสำเภาจากเมืองจีนล่ม ลูกเรือตายเป็นจำนวนมาก 

เชื่อกันว่าเป็นที่อาถรรพ์ ระหว่างก่อสร้าง มีอุปสรรคมากมาย 

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ ทรงเสี่ยงสัตยาธิษฐานกับเทพยาดา

 และทรงพระสุบินนิมิตว่า...

ชายจีนชรามากราบทูล ต้องสร้างโบสถ์เป็นรูปเรือสำเภา(พระอุโบสถองศ์เดิม)

 เพื่อเป็นการแก้เขล็ด เมื่อแล้วเสร็จทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่า..."วัดชลอ"...

แต่หลังจากนั้น...ถูกปล่อยรกร้าง เพิ่งจะมีพระภิกษุมาจำพรรษา 

ในรัชกาล ที่ ๓ หรือรัชกาลที่ ๔

       จนกระทั่ง ปี ๒๕๒๖ พระครูนนทปัญญาวิมล เจ้าอาวาสวัดชลอได้สร้างโบสถ์เรือสุพรรณหงส์                 

หลังจากนิมิตเห็นเรือสุพรรณหงส์ลอยมา อยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า จึงได้เริ่มก่อสร้าง


  

              ปัจจุบัน อุโบสถ หลังเก่าได้รับการบูรณะ แล้วเสร็จ ส่วนอุโสถเรือสุพรรณหงส์                                      
                                                  อยู่ในช่วงเก็บงาน(ช่างอาจจะพักเหนื่อย)


บางครา...สิ่งที่เราวาดหวัง อาจจะไม่บรรลุถึงจุดหมาย..กระนั้นก็เถอะประโยชน์

 อันใดที่จะฟูมฟาย ตีอก ชกตัว เพราะความไม่สมดั่งที่หวัง 

เมื่อลองเปิดใจมองหาสิ่งใหม่ๆ ปล่อยวางบางสิ่งอาจจะทำให้เรา

ยึดมั่น พรุ่งนี้ไม่สายที่จะเริ่มใหม่...ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่...

เจ้าตัวน้อย...แม้จะยังไร้เดียงสา...

ถามว่าสนุกไหม๊...ไม่พูด...ไม่สน..

เพราะเธอกำลังอร่อย...กะไอติม...



สวัสดีครับ...

ไม่มีความคิดเห็น: