ท่านผู้อ่านเชื่อเรื่องบุญเรื่องกรรมไหม?
สำหรับผมแล้วค่อนข้างเชื่อ อย่าหาว่าหัวโบราณเลยครับ
ลองมองดูคนรอบกาย ที่บ้าน ระหว่างทาง ที่ทำงาน
ใช้ชีวิต มีปฎิสัมพันธ์ ทั้งคนรัก มิตรหรือ คนที่เราไม่ถูกชะตา
อะไรทำให้เราได้มาเจอกัน? ทั้งๆที่อยู่กันคนละฟากฟ้า...
...หากมิใช่...บุญเคยร่วมทำ กรรมเคยร่วมก่อ กันไว้...
จะว่าไป ผมค่อนข้างโชคดี ซื้อบ้านมาหลังหนึ่ง มีกัลยาณมิตรล้อมรอบ
เอื้อเฟื้อเกื้อกูล ซึ่งกันและกัน โดยเฉพาะพี่คนหนึ่ง ซึ่งคอยดูแล ห่วงใยทั้งผมและครอบครัว
ราวกับว่าเป็นพี่น้องคลานตามกันมา...
ด้วยเหตุเช่นนี้ก่อนวันแม่ ผมจึงพาครอบครัวไปเยี่ยมเยือน
ถึงบ้านที่ป่าโมกข์ จ.อ่างทอง อีกทั้งยังตั้งใจว่าจะเอาเสื้อผ้าไปบริจาค
ให้เด็กกำพร้าที่วัดโบสถ์ ซึ่งอยู่ใกล้กัน
แต่...ด้วยระยะเวลาสองชั่วโมงกว่าๆ ผู้โดยสารในรถ ออกอาการหงุดหงิด
หน้านิ่ว คิ้วขมวด ด้วยความหิว เลยต้องแวะร้านอาหารที่ผมวางไว้
ในโปรแกรม(ไม่ได้บอกใคร)
...ร้านอาหาร ริมน้ำ บรรยากาศสบายๆ
"ร้านปิ่นโต"
(ก็ต้องขอออกตัวว่าผมไม่ได้ มีหุ้นส่วนอะไรกับเจ้าของร้านนี้)
จากนั้นก็ออกเดินทาง ไปวัดโบสถ์ บริจาคเสื้อผ้า และ แวะบ้านพี่ที่ป่าโมกข์
พูดคุย สัเพเหระ ก็ถึงเวลาร่ำลา ไถ่ถามเส้นทาง ไปวัดม่วง ซึ่งเป็นทางผ่าน
ประมาณ ๒๐นาทีก็ถึง มองเห็นหลวงพ่อใหญ่ เด่นตระหง่าน อยู่กลางทุ่งนา
นอกจากหลวงพ่อใหญ่แล้ว ยังมีวิหารแก้ว แดนนรก และ อุโบสถกลางดอกบัว
เรื่องเล่าความเป็นมา มีอยู่ว่า...
เดิมทีวัดม่วงเป็นวัดร้าง สร้างปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ราวๆปี ๒๒๓๐
ซึ่งต่อมา กรุงศีอยุธยาถูกพม่าตีแตก ในปี ๒๓๑๐ วัดวาอารามถูกเผาเป็นจำนวนมาก
สิ่งที่เหลือคือซากปรักหักพัง จนกระทั่ง...
วันที่ ๘ ธันวาคม ๒๕๒๕
ท่านพระครูวิบูลอาจารคุณ(หลวงพ่อเกษม อาจารสุโภ) ได้มาปักกลด ปฎิบัติธรรม บริเวณวัดร้างแห่งนี้
ได้นิมิต เห้นหลวงปู่ขาว หลวงปู่แดง มาบอกว่าใท่านคือผู้มีบารมีใ ห้ช่วยสร้างวัดขึ้นมาใหม่ อีกทั้งจะมีผู้
ที่เคยอาศัย อยู่ ในสมัยก่อนมาเกิด และจะมาช่วยท่านแล้ว...
เรื่องเหล่านี้เป็นคำบอกต่อๆกันมา แน่นอน...หลักวิทยาศาตร์ อาจจะค้นหาคำตอบด้วยทฤษฎี
แต่สำหรับหลักศรัทธาของคนไทยแล้ว...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่...
ย้อนกลับมาที่รถ เจ้าตัวเล็ก เล่นตีตั๋วหลับ ทั้งไป และกลับ
เลยหมดโอกาสได้แช๊ะภาพมาลง...
สวัสดีครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น