สุดเขตชายแดนไทย ด่านอรัญประเทศ ของจังหวัดสระแก้ว
หากจะเอ่ยถึง...ปอยเปต พื้นที่เศรษฐกิจ
อันเป็นที่คุ้นเคยกันอย่างดี สำหรับ นักเสี่ยงโชค
โดยเฉพาะคนไทย...
รถบริการรับส่ง...วิ่งตามจุดต่างๆ อาหารมีให้ทาน...
โชคดีได้เงินกลับบ้าน
โชคร้ายก็ห่อเหี่ยว กระเป๋าแบน...
กลับบ้านไปหาใหม่ได้ คิดอะไรมาก
ฝากไว้ก่อน...แล้วจะมาทวงคืน...
ในโลกของความเป็นจริงทุกสิ่งย่อมมีได้มีเสีย...
คือเรื่องธรรมดา...ของคนที่ปลอบใจตัวเอง..
.เมื่อยามหมดสิ้นประดาตัว...
ด่านอรัญประเทศกำลังเร่งปรับปรุง
แม้กระทั่งถนนตลอดเส้นทาง สองฟากฝั่ง
ถนนสี่เลนส์...สาธารณูปโภคหรือเวลาเปิดปิดด่าน ๐๖.๐๐ ถึง ๒๒.๐๐น
เพื่อรองรับการเข้าสู่ยุคหลอมรวม เออีซี...
ซัวร์ซะไดย...
อ๋อ...จะไป...ปอยเปต...(ผมตอบ)
ไม่ใช่...ไม่ใช่...ผมบอกว่า...สวัสดี...(พนักงานด่าน)...
อ๊ะเหรอ...งั้นผมสบายดี...แหะๆหน้า...ยันฮีไม่รับเย็บ...
นี่เป็นครั้งที่สองที่ผม ข้ามชายแดน จำได้ว่าครั้งก่อนโน้น
เรามากันเป็นขบวนมีรถนำทาง สี่รถบัส ซึ่งรถบัสนั้นมีตัวอักษร เกาหลี หรือญี่ปุ่น
เวลาจะไปไหนที มองดูสองข้างทาง พี่น้องชาวกัมพูชา จะยืนโบกมือทักทาย
ไกด์แจ้งให้ตื่นตั้งแต่เช้า ถ่างตาไปดูแสงแรกที่ นครวัด...
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ทอแสงสีทอง ลูบไล้แผ่นฟ้า...สวยจับจิต
จนอยากจะเอาเสื่อ หมอน ผ้าห่ม ยากันยุง แล้วก็หมอนข้างมานอนชม...
ทำได้แค่คิด เพราะเจ้าหน้าที่คงไม่ปล่อยให้ทำเช่นนั้นเป็นแน่ๆ
ความรู้สึกคล้ายๆกับ อาร์โนลด์ ทอบน์บี...กับคำพูด...
"See Angkor Wat and Die "
จากหลักฐานเขาบอกว่า นครวัด
สร้างเมื่อกลางพุทธศตวรรษที่ ๑๗ สมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ ๒
เพื่อบูชาพระวิษณุ หรือพระนารายณ์
จนกระทั่ง ปี พ.ศ ๑๗๒๐ ชาวจาม คุกคาม
ทำให้ พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗
จำต้องย้ายเมือง ไปสร้างเมืองใหม่
ที่ นครธม และสร้างปราสาทบายน
หลังจากนั้นก็เข้ายุคเสื่อมสลาย บริเวณนี้รกร้าง
จนกระทั่ง ปี พ.ศ ๒๑๒๙ นักบวชชาวโปรตุเกส ชื่อ อัน โตนิโอ ดามักดาเลน่า
ชาวตะวันตกคนเเรกที่ได้ไปเยือนนครวัด
แต่ถ้าจะเป็นคนที่มีบทบาทสำคัญ คือ ออง รี มูโอต์
นักสะสมแมลงและนักสำรวจชาวฝรั่งเศส ...ผู้บุกเบิก
นำนครวัด สู่สายตาชาวโลก..
จนที่สุดก็ได้ครอบครอง...
ในกาลเวลาต่อมา...
อิฐหลายก้อนถูกวางไว้ เพราะไม่รู้จะ ต่ออย่างไรให้เหมือนเดิม
รากไม้ที่ผ่านมาหลายยุคสมัย จนเป็นฉากหนึ่งในหนัง
... Lara Croft'Tomb Rider...
โลกใบนี้ยังมีอะไร อีกมากมายรอคอยนักเดินทาง
จะมีสักกี่ครั้งที่เราจะได้เปิดตาและเปิดใจ ชื่นชมความยิ่งใหญ่
ของแต่ละชนชาติ
แน่ละ...ภาพของ"สยำ กุก" ไปช่วยรบกับพวกจาม
อาจจะทำให้เราภาคภูมิใจ...
สำหรับผม...ภาพใบหน้า....ของนางอัปสร ๑๖๓๕ นาง
ที่มีใบหน้า และท่าทางไม่ซ้ำกัน
ผมยังเชื่อว่าแฟชั่นทรงผมสมัยนี้ เลียนแบบนางอัปสร
มา หลายรูปทรง
ช่วงบ่ายวันนั้น...
แม้อากาศจะร้อน แดดแรง... ไม่รู้เรี่ยวแรงมาจากไหน...
วิ่งฉีกยิ้มให้กับนางอัปสร...ไล่นับ
แต่ก็นับไม่หมด เพราะเกิด อาการ หน้ามืด ตามัว...
ขอตัวนั่งพักเอาแรง กลับที่พัก...
๕ ปีกับการเดินทางครั้งนั้นที่ยากจะลืม
กับครั้งนี้ที่มาได้สุดทางแค่...ปอยเปต...
แม้...แว่วเสียงเพรียก เรียกให้ผมไปไล่เรียงนับ รูปนางใหม่
แต่ขอ อดใจไว้เจอกัน
เพราะ ตอนนี้ ต้องขออภัยหลงเข้าไปในบ่อนคาสิโน...
อะ...ฮ่า...อย่าเพิ่งคิดอะไร
ผมแค่ไปร่วมงานวันครบรอบวันเกิด...ของผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง...
....เจ้าตัวน้อยมีหรือจะพลาด...กล่าวอำลา"โซ้มเรีย"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น