ต่างคนต่างมีหน้าที่ การงานต้องรับผิดชอบ
หยุด หนึ่งวัน หากเราใส่ใจ รับรู้ ถึงความต้องการ...ของคนใกล้ตัว
ใช่...บางคราการได้นำพา ตนเองให้พ้นผ่านจากปัญหาเดิมๆ
กับความต้องการที่ไม่มีคำว่าสิ้นสุด เดี๋ยวคนโน้นอย่างนั้น
คนนี้โวยวายเพราะหลายสิ่งไม่ได้ดั่งใจ...รู้สึกเศร้าใจ
ที่ต้องแบกรับ เอาไว้ ด้วยความเฝื่อนทางอารมณ์...ปะปนเบื่อ เซ็ง...
เสียงกรี๊ด แผดร้อง ราวกับว่าได้ปลดปล่อย
หลายๆอย่างออกไปจากห้วงคำนึง
ปล่อยวาง ซะบ้าง ทิ้งขว้างไปซะบ้าง
เรามิอาจสนองตอบ ความต้องการของใครบางคน ได้ทุกเมื่อเชื่อวัน...
กลับมา อยู่กับตัวเอง พินิจถึงเนื้อแท้ภายใต้ จิตใจ ที่โหยหาความสุข...
และนั่น... อาจเป็นอีกหนทาง ของการเพิ่มพลังใจ
....สาวน้อยเริงร่าที่เห็นตัว การ์ตูน ที่เธอคุ้นเคย โบกมือทักทาย กระต่าย
...ถ่ายรูป ร่วมกัน...
จับไปวางปากฉลาม แม้กล้าๆกลัวๆ แต่ก็ยัง ชูสองนิ้ว สู้ๆ
ส่วนแม่นั้น วี๊ดว๊ายอยู่กับเครื่อง เล่นประเภท หวาดเสียว ชวนสำรอกอาเจียน
มะ...ไม่ละ ไม่ต้องมาชวนผม ขึ้นไป เพราะ...นึกถึงคำเจ้าตัวน้อย...
ที่มักจะพูดว่า....กัว กัว กัว ทุกครั้งที่เธอรู้สึกเช่นนั้น
วันนี้เช่นกัน ร้องไห้ แทบเป็นแทบตาย ยังงัยก็ไม่ยอม
ใส่ ชุดกันหนาว ที่หน้าห้อง เมืองหิมะ ในขณะเจ้าตัวน้อยอีกคน
วัยสามสี่เดือน ถูกแม่อุ้มเข้า ไป
เฮ้อ...ก็ อดแปลกใจไม่ได้เหมือนกัน เด็กขนาดนั้น จะอดทน
ความหนาว เหน็บได้แค่ไหน? อากาศข้างนอกก็ร้อน อยู่ไม่เบา...
ส่วนสาวน้อยของเรา ยังรำ่ ร้อง เพลง กลัว
จำต้องตัด ใจ ไม่อาจทนเห็นน้ำตาที่ไหลพราก
เลย พามาขึ้น กระเช้ามองดู เบื้องล่าง น่าแปลกที่เธอกลับรู้สึก พอใจ
จนถึงเวลา ของการอำลา ไว้เวลาว่างคงได้กลับมาเยี่ยม เยือนอีกครา
ฝากไว้ก่อน เฮอริเคน ไวกิ้ง รถไฟผาดโผน วอเตอร์ สเปรช อีกหลายอย่างที่ท้าทาย
เอาเป็นว่าหนูขอ อิ่มเอมกับ ไอติมรสละมุนละไม ...ขับกล่อมความหวาดกลัว...
บ๊าย บาย...แล้วเจอกันทริบต่อไป
สวัสดีครับ....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น