...ยามตะวันชิงพลบ ๒...

                 ขึ้นรถ...หิ้วท้องไปกินขนมจีนน้ำเงี๊ยว ข้าวซอยร้านอร่อย สมคำร่ำลือ.

 โปรแกรมต่อไปบ้าน อ.ถวัลย์ ดัชนีหรือที่เขาเรียกว่าบ้านดำเนื้อที่ ๓๐ ไร่ งานศิลปะมากมาย

ทั้งบ้านเรือน แบบต่างๆ สวยงามรูปภาพ  ผลงาน ของ อ.ถวัลย์ กับฉายา"จักรพรรดิ์ ผ้าใบ"

หรืออีกฉายาที่ได้รับคู่กับ"เฉลิมชัย-สวรรค์ ถวัลย์-นรกเพราะเป็นงานที่ดูแข็งแกร่งน่าเกรงขาม

"เราต้องวาดภาพเป็นพันครั้ง ทิ้งภาพเป็นพันรูป
             
                                              ถึงจะนำรูปที่ดี่ที่สุดเพียงภาพเดียวมาแสดงต่อชาวโลก"

     

       

เสพศิลปะจนอิ่มเอม

        เข็มนาฬิกาบอกเวลาใกล้ ๕ โมงกว่าต้องเร่งรีบขึ้นรถ ไปส่งอาทิตย์ลับขอบฟ้า

   ที่...ไร่เชิญตะวัน..รถตู้วิ่งบนถนน ที่กำลัง ก่อสร้าง ฝุ่น ตลบ อบอวล  สองข้างทาง

   กิ่งไม้ ใบหญ้า มีแต่สีแดงประมาณ ๓๐นาทีก็ถึงจุดหมายตักน้ำจากบ่อทิพย์วารี

               มาชำระดื่มกิน และประพรม ศรีษะแผ่นป้าย...บทกวี...ที่ว่า...

                ไถหว่าน ผ่านพื้นแผ่นดินใจ          เสาะแสวงสินไสวเศกสรร

               เย็นยังหยด ยังยงอยู่ยังรู้ทัน          เชิญตะวันสาดแสงสู่ผู้มาเยือน  

                                                                  โดย พระมหาวุฒิชัย (ว.วชิรเมธี)

        ที่แห่งนี้ สำหรับผู้ที่ต้องการ"หนี" ความวุ่นวาย จากโลกที่ยุ่งเหยิง

        มองไปยังเนินเขากว้าง เกาะกลางแอ่งน้ำ สำหรับปฎิบัติธรรม เดินจงกรมกรม

        ฝูงควายแหวกว่ายแล่นน้ำ บ้างเล็มหญ้า ดูเพลินตา...

        ขุนเขา ผืน ป่า ความสงบ ร่มรื่น บรรยกาศสดชื่น จนอยากจะลืม"เมืองกรุง"
                   
        เที่ยวทริปนี้ มีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ปลดเปลื้องเรื่อง หนักๆไว้ ชั่วขณะ
                         
        ท้องฟ้า ภูเขา ผืนป่า สายน้ำ ทุ่งนา ศิลปะ ธรรมะ อาหาร            
                   
        ช่วยแบ่งเบา ให้รู้สึกผ่อนคลาย...

        ที่สำคัญคือสัมพันธภาพ ภายในครอบครัว สนิทแนบแน่น

        ถึงแม้เราจะมีเวลา ในแต่ละวัน ๒๔ ชั่วโมงเท่าๆกัน

       ด้วยภาระ หน้าที่ การงาน นั้นสวนทางกัน โอกาสเช่นนี้จึงหาได้ยาก ยิ่ง

       จะมีสักกี่ครั้ง ที่เราได้ร่วมเดิน บนหนทางเดียวกัน...

     

        ธรรมดา ของธรรมชาติ ดวงอาทิตย์ ขึ้นแล้วก็ ลาลับ เหมือนๆกับ งานเลี้ยงที่ต้องมีเลิกลา

       แต่อีกไม่อีกนานก็จะเจอะกันใหม่ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ

      ย่อมหมายว่าการเดินทางยังไม่สิ้นสุด...

      สองสาวน้อย จะเติบโตในวันข้างหน้า...คราใดทีหวลระลึก...กลับมาอ่านเรื่องราว

    การเดินทางที่ยากจะลืม...คือความสุขของวันวาน...
                     
                               

สวัสดีครับ