ด้วยสองเท้า..เราจะก้าวย่าง..๑

....เช้าวันนี้อากาศสดใส เงยหน้ามองแผ่นฟ้าที่ถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆ สีขาว เป็นแผ่นเกล็ดปลา ฉาบทาด้วยฟ้าสีคราม ...ผมตัดสินใจออกเดินจากบ้านไปยังวัดแถวๆบ้าน อาจจะเป็นด้วยวันนี้วันพระ หรือนานแล้วที่ไม่ค่อยมีโอกาสเข้าวัด อีกอย่างการเมืองช่วงนี้ กำลังระอุ เมื่อตัวละครเอกต่างถอดหน้ากากที่เคยสวม จากหลบอยู่หลังฉากคอยชักใย ช่วงนี้มีแต่คำพูดเกรี้ยวกราดเอามาสาดเท ผ่านโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค และสื่อต่างๆ... ...เดินไปเรื่อยๆ มองดูสองข้างทางเพลิดเพลิน หลายอย่างเปลี่ยนแปลง ตึกใหม่สร้างทดแทนอาคารเก่าๆ น่าเสียดายที่บ้านไม้ บางหลังถูกทิ้งร้างหรือไม่ก็ทรุดโทรม ด้วยเพราะมิได้ปรับปรุงซ่อมแซม...  ...จนมาถึงทางเข้าวัดที่เป็นจุดหมาย ผมตัดสินใจเดินลัดเลาะ เข้าซอกนี้ออกซอยนั้น ตามชุมชนที่อยู่อาศัยบริเวณพื้นที่กำแพงวัด แผ่นป้ายที่ไม่ใช่โฆษณา สินค้า หากแต่เป็นป้ายประท้วง กรณีที่วัดแจ้งให้ชาวบ้านย่านชุมชนนั้นโยกย้าย...  ... ด้วยเพราะทางวัดมีแผนการก่อสร้างท่าน้ำใหม่ อาคารพานิชย์ และข้ออ้างที่ว่าต้องการจัดระเบียบชุมชน ซึ่งเป็นแหล่งมั่วสุม ค้าอบายมุข อีกทั้งมีบางคนเช่าที่วัดราคาถูกเพื่อปล่อยให้เช่าต่อ...  ... อันที่จริงชุมชนกับวัดนั้นก็อยู่คู่กันมาหลายปี เท่าที่ลองคุยกับคุณ ลุง คุณป้า ชาวบ้านย่านนั้นเขาก็อยู่กันตั้งแต่ยังไม่เกิด จนกลายเป็นแหล่งพำนักอาศัย แต่ด้วยโครงการดังที่เกริ่นไว้ข้างบน คนจึงต้องย้ายออก เพื่อความสง่างามของวัด  ...นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งสำหรับคนเดินทางอย่างผม ไม่เข้าใจเช่นกัน ว่าทำมัย วัด ถึงไม่คุยกับผู้น้ำชุมชน เกี่ยวกับปัญหาแหล่งซ่องสุม อบายมุข มโนจิตใต้สำนึกมันคัดค้านว่าเกี่ยวอะไรกัน และที่สำคัญ คือวัดกับชุมชน โรงเรียนแยกออกจากกันได้อย่างไร ปัญหาสังคมที่มันเกิดขึ้นทุกวันนี้ นี่อาจเป็นอีกเหตุผลของคนที่ทำให้คนห่างวัด...  ...อีกทั้งวัดแห่งนี้ ต้นตระกูลดังต้องการมอบที่ดินถวายวัดด้วยศรัทธา ดูเหมือนว่ายุคสมัยปัจจุบัน พระ..กลับขับไล่ผลักไสชุมชน ให้ไกลห่าง...  ...เฮ้อ..พูดไปเดี๋ยวจะหาว่าปรักปรำ สมัยผมเป็นเด็กก็มักจะวิ่งแล่นอยู่กับลานวัด ว่างๆช่วงเย็น ได้ยินเสียงพระสวดมนต์ ทำวัตรเย็น ปลูก ฝังเด็กๆด้วยการเปิดสอนธรรมะ นี่มันแค่ไม่กี่ปี เปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ? อืมม์... หรือว่าตึกใหม่ๆ ท่าเรือใหม่ๆจะทำให้สังคมดีขึ้น..  ...ผมกลับบ้านมาด้วยความอยากรู้เลยลองค้นหามูลเหตุจูงใจ เจอคลิปที่เจ้าหน้าที่ไปจับกุมชาวบ้าน และนั่นอาจเป็นอีกแผลหนึ่งซึ่งทำให้วัดแห่งนี้หมดความสง่างาม ยิ่งอ่านเนื้อความที่ชาวบ้านเขียนระบาย ให้นึกคล้ายกับบ้านเมืองขณะนี้ รัฐบานท่านอ้างว่ามาจากประชาชน ประชาธิปไตยแบบบิดๆเบี้ยวๆทำอะไรเพื่อคนๆเดียว แล้วจะเรียกเขามาปรองดอง กลับไม่ยอมวางไม้ตะพด ทั้งไม่มีการถ่ายทอดสด ไล่เช็คบิล ใครที่คิดต่างอย่างนี้ประชาธิปไตยแบบไหนกัน...  ...กรณีวัด หากพูดกันตรงๆน่าจะหาข้อสรุปได้ ซึ่งนั่นหมายถึงการปลดลดวางและถามความคิดเห็นกันก่อน เชื่อว่าท่านผู้อ่านหลายท่าน คงอยากเห็น บ้าน วัด โรงเรียนเป็นเบ้าหลอมสังคมมากว่า ห้างสรรพสินค้า...  ...และก็อีกแหละที่อยากจะเห็นการร่วมกันแก้ไขปัญหาบ้านเมืองด้วยการปรองดองอย่างแท้จริงมากกว่า...แต่คงเป็นไปได้ยาก..หากยังเป็นเช่นนี้...  ...ผมออกจากวัด หลังไหว้พระ...พร้อมๆทั้งอธิษฐานบอกหลวงพ่อโตท่านไม่ได้ทำอะไรผิด ชาวบ้านเขาก็ไม่ผิด จะผิดก็แต่กลุ่มคนผู้ยกเมฆผลประโยชน์...  ...อย่างน้อยการเข้าวัดก็ทำให้จิตใจสงบแม้จะต้องรู้สึกไม่ดีกับป้ายในชุมชนก็ตาม..และไม่นานผมจะกลับไปเยี่ยมเยียน สักการะอีกเท่าที่โอกาสพึงมี...วัดกัลยาณมิตร... ...ขอจบ..บทบันทึกการเดินทาง...ด้วยสองเท้านี้จะก้าวย่าง ไปได้แค่ไหน...กัน?  ...ปล.ผมไม่มีรูปมาอวด เพราะอยากให้ท่านผู้อ่านไปสัมผัส รับรู้ด้วยสองตา และสองเท้าของท่านเอง...

เทียนไข เทียนชีวิต..ที่เผาไหม้ด้วยวันเวลา..

.....เคยรู้สึก ไหม๊..ยามที่เราเดินผ่านร้านขายโลงศพ ความรู้สึกหวาดหวั่น จนไม่กล้าจะมองยอมรับว่าผมเองก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน  ทั้งๆที่มันคือแหล่งสุดท้ายของคนเราทุกคน บางครามีโอกาสได้เข้าไปในสถานคนชรา รายรอบที่ต่างคนต่างเป็น บ้างนอนแน่นิ่งสายระโยงระยาง บางท่านชะเง้อหา รอคอยการมาของใครสักคนหรือบางคนไม่รู้นึกหรือคิดอะไรหลงๆลืมๆ อย่างไรก็ตามเขาเหล่านั้นเพียรพยายามต่อสู้กับร่างกายที่โรยรา เพียงลมหายใจเข้าออกแต่ละวินาทีนั้นมีค่า มันทำให้เราเห็นอะไรบางอย่าง ไม่ว่าคุณหรือผมต่างหนีสิ่งเหล่านี้ไม่พ้น ต่อให้เรายิ่งใหญ่ร่ำรวย มากมีด้วยอำนาจผลสุดท้ายบทละครตอนจบก็เหมือนกัน ต่างตรงที่ฝัง หรือเผา... ....ชีวิต..ก็เหมือนเทียนไขที่เผาไหม้ตนเอง...ด้วยวันคืนหมุนเวียนเปลี่ยนไป.. กับลมหายใจเข้าออก..ที่เราจะทิ้งขว้างจนลืมสรรค์สิ่งดีๆ...

ก้าวที่ย่าง หรือจะย่ำอยู่ ณ..จุดเดิม

 ..ห่างหายไปนานสำหรับ การแสดงแง่คิดอาจเป็นเพราะความหวาดหวั่น

เนื่องด้วยเกรง พ.ร.บของการชุมนุมเพื่อล้มล้างคว่ำรัฐบาล

จนกลับกลายเป็นกบฎ เรื่องบางเรื่อง

อยู่ที่อำนาจอยู่ในมือใคร ก่อนหน้านั้นการชุมนุมเผาบ้าน ล้มประชุมอาเซียน

คุกคามยึดครองพื้นที่เศรษฐกิจ เพื่อต่อสู้เรียกหาความเท่าเทียม

เพื่อเปิดพื้นที่ให้ไพร่ ได้เป็นอำมาตย์ สุดท้ายผู้ที่ตาย บาดเจ็บก็แค่ล้มตัวให้ผู้กระหายอำนาจย่ำเหยียบ

ยกระดับไปสู่..รมต เหตุนั้นย่อมมีผล

จนนำมาซึ่งพฤติการณ์ลอกเลียนแบบ ผมเองไม่เข้าใจว่าประชาธิปไตยแบบไหนกัน

ที่คนออกมาแสดงความคิด ชุมนุม อีกทั้งเป็นเสียงของผู้มีสิทธิ์ที่มีบัตรประจำบัตรประชาชน

ผู้ซึ่งใช้สัญชาติไทย กลับถูกโหมกระพือด้วยการข่าว เพื่อหาความชอบธรรม

เมื่อเห็น กองทัพตำรวจขึงพืดพร้อมป้องกัน ทำเนียบรัฐบาล

แล้วให้นึกหวั่นฝันไปว่า..ตำรวจ ๑๑๒ หมู่

เหล่านั้นน่าจะถูกสั่งให้ไปช่วยราชการสามชายแดนจังหวัดภาคใต้

และไม่รู้ว่าจะคิดมากไปหรือไม่เมื่อตำรวจมุ่งตรวจจับผู้ชุมนุม 

จนมีช่องว่างให้โจร ผู้ค้ายาเสพติดได้ระบายสินค้า

เพราะกำลังปิดประตูตีแมว...รัฐบาลทำถูกต้องที่สามารถปกป้องอำนาจให้อยู่ในมือ

อีกครั้ง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าปีหน้าจะต้องเจอกับอะไร

หากแต่เพียงระลึกได้ว่า..เราคือคนไทยที่มีหลักยึด แห่งชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์...

 
กับเวทีในรัฐสภา พวกข้า พรรค และจรรยาบัน

เมื่อสูตรสำเร็จ ด้วยคำตอบที่ล่วงรู้ได้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเพราะถูกผิดอยู่ที่จำนวนมือที่ยกสนับสนุน

แต่ทีน่ากลัวคือการเมืองแบบปากพาจน

บางทีประกาศนียบัตรที่ได้มาก็แค่แผ่นกระดาษแปะข้างฝา

ผมจึงอยากฝัน..เห็นนักการเมืองบางคน ทบทวนบทบาทหน้าที่ สามัญสำนึก และจริยธรรม ของตนเอง

การเข้ามาอยู่ในสภาเพื่อรับใช้ ทักท้วง นำเสนอ สิ่งที่ได้ให้คำมั่นสัญญากับประชาชน 

มิใช่เป็นขี้ข้า ของอำนาจเงิน...แต่กระนั้นก็ตามพึงระลึกว่านั่นคือ..ฝันที่ยากจะเป็นจริง

ในวันนั้นที่เราพร่ำเพรียกหาประชาธิปไตย สิทธิเสรีภาพ ศักดิ์ศรีของความเป็นคน

ถูกกร่อนกัดด้วยอำนาจวัตถุ เงินตรา หรือว่าเราบ้าไปกับคำพูดใครบางคน

เพียงกลับมาค้นหา ทบทวน จนรู้ซึ้งถึงคำว่า."ตนนั้นเป็นที่พึ่งแห่งตน"

นั่นแหละเป็นก้าวแรกที่จะนำพาเราให้พ้นจาก

รอยเท้าที่หมุนวนย่ำอยู่ ณ...จุดเดิมๆ..