Life is a Journey.: ...ความสมดุลย์...

Life is a Journey.: ...ความสมดุลย์...: ผืนน้ำ...สะท้อนเงาแผ่นฟ้า ท่ามกลางบรรยากาศสบายๆ  ของแม่เจ้าพระยา...  ไร้เสียงเครื่องยนต์จาก เรือลำน้อยใหญ่   ช่างสงบเงียบ จ...

...ความสมดุลย์...

ผืนน้ำ...สะท้อนเงาแผ่นฟ้า ท่ามกลางบรรยากาศสบายๆ 

ของแม่เจ้าพระยา...

 ไร้เสียงเครื่องยนต์จาก เรือลำน้อยใหญ่ 

 ช่างสงบเงียบ จนอยากจะหลับตา สูดลมหายใจเข้าออก 

ฟัง เสียงกระซิบแผ่วเบา จากสายลม... ณ.ตีนสะพานพระนั่งเกล้า...

คราใดที่ได้หยุดเพ่งมองความผันแปรของธรรมชาติ 

เห็นถึงธรรมดาของสรรพสิ่ง 

พบกันเพื่อพรากจาก อารมณ์ความรู้สึก

...เวลาชั่วขณะนั้นสุข ทุกข์

 เก็บบันทึกไว้...

ในความทรงจำ...ดีๆ

เพราะไม่มีอะไร ที่มั่นคง...ทุกอย่างต้องอยู่ภายใต้...

เกิด ตั้งอยู่และดับไป...

เช่นเดียวกัน...กับวันนี้ เจ้าตัวน้อย ครบรอบสองขวบปี 

แม้วันเวลา จะผ่านไปรวดเร็วแค่ไหน 

แต่...ภาพเด็กน้อยในวัยแบเบาะยังตราตรึงอยู่ในจิตใต้สำนึก

ใช่...เธอกำลังเติบโต...เธอคือผ้าขาวบริสุทธิ์ หรือแก้วใบที่ว่างเปล่า 

ขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อมรอบกายที่บ่มเพาะ 

พ่อแม่ บุคคลในครอบครัว...เพื่อนร่วมโลก

ผมเปิดหน้าต่างอีกบานให้เธอได้เห็น ประสบด้วยสองตา 

ที่บ้านเด็กอ่อน รังสิต...

 ในโลกของความเป็นจริง ยังมีเด็กหลายๆคนที่ลืมตาขึ้นมา 

พร้อมกับการขาดหาย พรากจาก

...แม้สถานที่แห่งนี้จะรองรับ เลี้ยงดูแล

แต่ก็ไม่สามารถเติมเต็มแก่นแท้ของชีวิต คือความรัก จาก พ่อและแม่...

เด็กน้อย ยืนเกาะตะแกรงของเตียง มองดูผู้แปลกหน้าที่มาเยี่ยมเยือน 

บางคนร้องจ้า บางคนโบกมือทักทาย หรือบางคนนิ่งเฉย เพราะความเคยชิน...

...กับการถูกจ้องมอง

ไม่หรอกผมอาจจะคิดมากไป...แต่ก็ยอมรับว่าใจส่วนลึกนั้น รู้สึกหดหู่อยู่ใช่น้อย 

เด็กเหล่านั้นไร้เดียงสาเกินกว่า

แบกรับความเปลี่ยวเหงา...แรงปราถนา 

คงเศร้าใจหากเขาหรือเธอพูดได้...ร้องถามหาพ่อแม่...ตนอยู่หนแห่งใด...

ใครละจะเป็นคนตอบ...?

๖ ปีก่อนผมเคยมาที่นี่ ตอนนั้นทุกอย่างยังไม่เข้ารูปเข้ารอย 

...ปัจจุบันนี้...

หลายๆสิ่งเปลี่ยนไป อาคารใหม่ๆ  สนามเด็กเล่น ถูกสร้างขึ้นมารองรับเด็ก 

โดยคัดแยก แบ่งอายุขวบปี 

ทุกๆวันจะมี ผู้ใจบุญมาเลี้ยงอาหาร บริจาคสิ่งของที่จำเป็น

...มองอีกด้านจะต้องมีเด็กน้อยบริสุทธิ์ เข้ามาอยู่อาศัย เพิ่มขึ้นอีกเท่าไหร่

สำหรับผมและคุณผู้อ่านคงอยากจะให้ลดน้อยลง

 ถึงกระนั้นก็เถอะต้อง ยอมรับความจริงของสังคม ที่มีความหลากหลาย...

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การแสวงหาผู้รับผิดชอบ 

หากแต่...คือการร่วมแรงร่วมใจแก้ไข เปิด โอกาส ให้ความสมดุลย์

 เพราะเราทุกคน...ต่างขาดหายอะไร...สักอย่างอยู่เหมือนกัน...

เจ้าตัวน้อยร่าเริง โบกมืออำลา...เหมือนจะพูดว่า...ลาก่อน...

ไว้เจอกัน...กับการเดินทางเรื่องต่อไป...

สวัสดีครับ....

         

Life is a Journey.: ...โลกคือโรงละคร...

Life is a Journey.: ...โลกคือโรงละคร...: ...ศาตร์สาขาต่างๆ ที่ถูกแบ่งแยกไว้ตามความสนใจของแต่ละคน  ยิ่งพัฒนาการก้าวล้ำเท่าไหร่ ความ วุ่นวายยิ่งเพิ่มทวี สิ่งที่เห็นคือปัญ...

...โลกคือโรงละคร...

...ศาตร์สาขาต่างๆ ที่ถูกแบ่งแยกไว้ตามความสนใจของแต่ละคน 

ยิ่งพัฒนาการก้าวล้ำเท่าไหร่... 

ความวุ่นวายยิ่งเพิ่มทวี คือปัญหาที่ไม่มีวันจบสิ้น 

เราจะผ่านพ้น ความหลากหลาย แตกต่าง 

ตัวกู ของกูได้อย่างไร? คำตอบนั้นอยู่ที่ตัวเราเอง... 

นิยามคำเปรียบเทีียบ ถึงความหมายของการมีอยู่ 

ชีวิตคนเราเหมือนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ หรือไม่ก็

เหมือนน้ำบนใบบัว...

ผมมี อุทาหรณ์มาบอกเล่า...

บ่อยครั้งที่เห็นคุณลุงคุณป้า สามีภรรยาคู่หนึ่ง 

ขับรถเข้าออกหมู่บ้านด้วยกัน ภรรยานั้นสูญเสียความทรงจำ 

ด้วยสาเหตุนี้กระมัง ที่สามี จะไปไหน ต้องพาเธอไปด้วย

บ้านของทั้งสองอยู่สุดซอย เลี้ยงสุนัขตัวใหญ่ไว้สองตัว 

บางครั้งเราก็ได้พูดคุย ทักทายเวลาที่่ผมวิ่งออกกำลังกาย 

จนกระทั่ง ไม่นานมานี้ ผมทราบข่าวผ่านคำบอกเล่า... 

...เช้าวันหนึ่ง ขณะที่คนกวาดขยะในหมู่บ้าน กวาดไปถึง บ้านของคุณลุง 

เห็นคุณป้านั่งร้องไห้อยู่ เอ่ยถามว่าเป็นอะไร...?

 คุณป้าไม่พูดอะไรเอาแต่ร้องไห้ แล้วชี้นิ้วให้ขึ้นไปดูบนบ้าน

ปรากฎว่า...

คุณลุงได้ลาจากโลกนี้ไปแล้ว ประมาณ ๘ ชั่วโมงที่ผ่านมา 

สาเหตุเพราะหัวใจวาย...

ส่วนลูกเต้านั้นอยู่คนละทิศทาง กว่าจะรู้ก็สายไป...

....อีกเรื่องหนึ่ง...

 ขณะผมขับรถออกมาถึงถนนหน้าหมู่บ้าน เห็นเด็กสาวคนหนึ่งยืนรอรถเมล์ 

โดยที่แม่ของเธอยืนฝั่งตรงข้าม เฝ้ารอส่ง จนเด็กสาวได้ขึ้นรถ ถึงจะหันหลังกลับ...

คนเราแม้จะยิ่งใหญ่ สูงส่งแค่ไหน เราก็แค่เด็กน้อยของพ่อแม่...

เรื่องราวที่ผมนำมาเล่า ก็แค่่ส่วนหนึ่งของปัญหาในโลกนี้ ศาสตร์วิทยาที่เราได้แยกไว้

ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้หมดสิ้น ทุกชีวิตต่างดำเนินไปตามวิถีทางของแต่ละคน... 

ไม่ว่า ยากดี มีหรือจน เราก็มีวันสุดท้ายเหมือนกัน ต่างกันที่วัน เวลา และเหตุการณ์...

หลักพุทธธรรม สอนสั่งให้คนเราพิจารณา สิ่งรอบๆตัว ล้วนเกี่ยวโยงเป็นห่วงโซ่สัมพันธ์

ความเมตตา กรุณา การให้อภัย เป็นข้อต่อร้อยโยงใยให้เรา อยู่ร่วมกัน อย่างศานติ

แต่...คนบางคนโอบกอดโลกไว้ด้วยความเชื่อว่า ของกู 

ทั้งๆที่เราต่างก็แค่นักทัศนาจร 

มาเยี่ยมชม แล...สุดท้าย...คือความว่างเปล่า 

โลกคือโรงละครให้เราแสดงบทบาท...ของแต่ละคน..

สวัสดีครับ...