Life is a Journey.: ...บุญเคยร่วมทำ กรรมเคยร่วมก่อ...

Life is a Journey.: ...บุญเคยร่วมทำ กรรมเคยร่วมก่อ...: ท่านผู้อ่านเชื่อเรื่องบุญเรื่องกรรมไหม? สำหรับผมแล้วค่อนข้างเชื่อ อย่าหาว่าหัวโบราณเลยครับ ลองมองดูคนรอบกาย  ที่บ้าน ระหว่างทาง ที่...

...บุญเคยร่วมทำ กรรมเคยร่วมก่อ...

ท่านผู้อ่านเชื่อเรื่องบุญเรื่องกรรมไหม?

สำหรับผมแล้วค่อนข้างเชื่อ อย่าหาว่าหัวโบราณเลยครับ

ลองมองดูคนรอบกาย  ที่บ้าน ระหว่างทาง ที่ทำงาน 

ใช้ชีวิต มีปฎิสัมพันธ์ ทั้งคนรัก มิตรหรือ คนที่เราไม่ถูกชะตา

อะไรทำให้เราได้มาเจอกัน? ทั้งๆที่อยู่กันคนละฟากฟ้า...

...หากมิใช่...บุญเคยร่วมทำ กรรมเคยร่วมก่อ กันไว้...

จะว่าไป ผมค่อนข้างโชคดี ซื้อบ้านมาหลังหนึ่ง มีกัลยาณมิตรล้อมรอบ 

เอื้อเฟื้อเกื้อกูล ซึ่งกันและกัน โดยเฉพาะพี่คนหนึ่ง ซึ่งคอยดูแล ห่วงใยทั้งผมและครอบครัว

ราวกับว่าเป็นพี่น้องคลานตามกันมา...

ด้วยเหตุเช่นนี้ก่อนวันแม่ ผมจึงพาครอบครัวไปเยี่ยมเยือน

ถึงบ้านที่ป่าโมกข์ จ.อ่างทอง อีกทั้งยังตั้งใจว่าจะเอาเสื้อผ้าไปบริจาค

ให้เด็กกำพร้าที่วัดโบสถ์ ซึ่งอยู่ใกล้กัน

แต่...ด้วยระยะเวลาสองชั่วโมงกว่าๆ ผู้โดยสารในรถ ออกอาการหงุดหงิด

หน้านิ่ว คิ้วขมวด ด้วยความหิว เลยต้องแวะร้านอาหารที่ผมวางไว้

ในโปรแกรม(ไม่ได้บอกใคร)

...ร้านอาหาร ริมน้ำ บรรยากาศสบายๆ

"ร้านปิ่นโต"

(ก็ต้องขอออกตัวว่าผมไม่ได้ มีหุ้นส่วนอะไรกับเจ้าของร้านนี้)

จากนั้นก็ออกเดินทาง ไปวัดโบสถ์ บริจาคเสื้อผ้า  และ แวะบ้านพี่ที่ป่าโมกข์ 

พูดคุย สัเพเหระ ก็ถึงเวลาร่ำลา ไถ่ถามเส้นทาง ไปวัดม่วง ซึ่งเป็นทางผ่าน

ประมาณ ๒๐นาทีก็ถึง มองเห็นหลวงพ่อใหญ่ เด่นตระหง่าน อยู่กลางทุ่งนา

นอกจากหลวงพ่อใหญ่แล้ว ยังมีวิหารแก้ว แดนนรก และ อุโบสถกลางดอกบัว

เรื่องเล่าความเป็นมา มีอยู่ว่า...

เดิมทีวัดม่วงเป็นวัดร้าง สร้างปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ราวๆปี ๒๒๓๐

ซึ่งต่อมา กรุงศีอยุธยาถูกพม่าตีแตก ในปี ๒๓๑๐ วัดวาอารามถูกเผาเป็นจำนวนมาก 

สิ่งที่เหลือคือซากปรักหักพัง จนกระทั่ง...

วันที่ ๘ ธันวาคม ๒๕๒๕ 

ท่านพระครูวิบูลอาจารคุณ(หลวงพ่อเกษม อาจารสุโภ) ได้มาปักกลด ปฎิบัติธรรม บริเวณวัดร้างแห่งนี้ 

ได้นิมิต เห้นหลวงปู่ขาว หลวงปู่แดง มาบอกว่าใท่านคือผู้มีบารมีใ ห้ช่วยสร้างวัดขึ้นมาใหม่ อีกทั้งจะมีผู้

ที่เคยอาศัย อยู่ ในสมัยก่อนมาเกิด และจะมาช่วยท่านแล้ว...

เรื่องเหล่านี้เป็นคำบอกต่อๆกันมา แน่นอน...หลักวิทยาศาตร์ อาจจะค้นหาคำตอบด้วยทฤษฎี 

แต่สำหรับหลักศรัทธาของคนไทยแล้ว...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่...

ย้อนกลับมาที่รถ เจ้าตัวเล็ก เล่นตีตั๋วหลับ ทั้งไป และกลับ

เลยหมดโอกาสได้แช๊ะภาพมาลง...

สวัสดีครับ...

Life is a Journey.: ...บังเอิญ...เดินชม...วัดชลอ...

Life is a Journey.: ...บังเอิญ...เดินชม...วัดชลอ...: ...เดิมทีตั้งใจจะไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ โชคไม่เข้าข้าง...  ปิดครับ...คำตอบของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย... ขับรถ วนรอบสนามหล...

...บังเอิญ...เดินชม...วัดชลอ...

...เดิมทีตั้งใจจะไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ โชคไม่เข้าข้าง...

 ปิดครับ...คำตอบของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย...

ขับรถ วนรอบสนามหลวง เพื่อจะไปดูพิพิธภัณฑ์มิวเซี่ยมออฟสยาม 

...รถติดยาว...ครั้นถึงปากทางเข้า...

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ยืนโบกมือบ๊ายบาย 

 ที่จอดรถเต็ม...ต้องไปจอดที่กรมที่ดินกรุงเทพฯ

หันไปมองคณะผู้ร่วมเดินทางในรถ ไปไหนไปกัน

 เราเองก็ได้แต่เกาหัวแกรกๆ แก้เขินที่ ผิดแผน...

                    ครั้นจะไปพระนั่งอนันตสมาคม  แผ่นป้ายประกาศมีพิธีพระราชทาน                          

ประกาศนียาบัตร...ณ...สวนอัมพร...จบกัน...

บ่ายหน้ากลับบ้าน...ระหว่างทาง นึกได้...ยังมีอีกที่ ที่ผ่านไปมา 

แต่ไม่เคยแม้แต่สักครั้งเดียว 

ได้แวะลงไปดู...

...วัดชลอ...

...ตัวพระอุโบสถที่อยู่บนเรือสุพรรณหงส์...

แม้จะยังอยู่ในช่วงก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ...แต่ก็งดงามหาที่เปรียบไม่ได้ 

หากจะพูดถึงวัดแห่งนี้ มีความเป็นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ 

        เสด็จทางชลมารค มาตามแม่น้ำเจ้าพระยา เมืองนนทบุรี จนมาถึงคลองลัด

(ปัจจุบันเรียกกันว่าคลองบางกรวย)

           ทรงมีพระราชดำริจะสร้างวัดขึ้นมาสักวัด แต่..มีเรื่องเล่าต่อๆกันมา

บริเวณนั้นเคยมีเรือสำเภาจากเมืองจีนล่ม ลูกเรือตายเป็นจำนวนมาก 

เชื่อกันว่าเป็นที่อาถรรพ์ ระหว่างก่อสร้าง มีอุปสรรคมากมาย 

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ ทรงเสี่ยงสัตยาธิษฐานกับเทพยาดา

 และทรงพระสุบินนิมิตว่า...

ชายจีนชรามากราบทูล ต้องสร้างโบสถ์เป็นรูปเรือสำเภา(พระอุโบสถองศ์เดิม)

 เพื่อเป็นการแก้เขล็ด เมื่อแล้วเสร็จทรงพระราชทานนามวัดนี้ว่า..."วัดชลอ"...

แต่หลังจากนั้น...ถูกปล่อยรกร้าง เพิ่งจะมีพระภิกษุมาจำพรรษา 

ในรัชกาล ที่ ๓ หรือรัชกาลที่ ๔

       จนกระทั่ง ปี ๒๕๒๖ พระครูนนทปัญญาวิมล เจ้าอาวาสวัดชลอได้สร้างโบสถ์เรือสุพรรณหงส์                 

หลังจากนิมิตเห็นเรือสุพรรณหงส์ลอยมา อยู่หน้าโบสถ์หลังเก่า จึงได้เริ่มก่อสร้าง

  

              ปัจจุบัน อุโบสถ หลังเก่าได้รับการบูรณะ แล้วเสร็จ ส่วนอุโสถเรือสุพรรณหงส์                                      
                                                  อยู่ในช่วงเก็บงาน(ช่างอาจจะพักเหนื่อย)

บางครา...สิ่งที่เราวาดหวัง อาจจะไม่บรรลุถึงจุดหมาย..กระนั้นก็เถอะประโยชน์

 อันใดที่จะฟูมฟาย ตีอก ชกตัว เพราะความไม่สมดั่งที่หวัง 

เมื่อลองเปิดใจมองหาสิ่งใหม่ๆ ปล่อยวางบางสิ่งอาจจะทำให้เรา

ยึดมั่น พรุ่งนี้ไม่สายที่จะเริ่มใหม่...ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่...

เจ้าตัวน้อย...แม้จะยังไร้เดียงสา...

ถามว่าสนุกไหม๊...ไม่พูด...ไม่สน..

เพราะเธอกำลังอร่อย...กะไอติม...

สวัสดีครับ...

Life is a Journey.: ...อย่า...ผลัดวัน...ประกันพรุ่ง...

Life is a Journey.: ...อย่า...ผัดวัน...ประกันพรุ่ง...: ...หลายคนเห็นความสำคัญกับหน้าที่การงานเป็นอันดับต้น เหตุผลจะมาจาก คำนิยาม ที่ว่า "งานคือเงิน เงินคืองานบันดาลสุข...ยุคสมัยหนึ่งอาจ...

Life is a Journey.: ...ต้นน้ำ...กลางน้ำ...ปลายน้ำ...อาว(ไม่)อยู่...(เป...

Life is a Journey.: ...ต้นน้ำ...กลางน้ำ...ปลายน้ำ...อาว(ไม่)อยู่...(เป...: ...ต้นน้ำ...กลางน้ำ...ปลายน้ำ...อาว(ไม่)อยู่...(เปิดกรุประสานรัก สาย ข.)

Life is a Journey.: ...ความไม่แน่นอนของชีวิต...

Life is a Journey.: ...ความไม่แน่นอนของชีวิต...:  ... ทุกแห่งหนในโลกใบนี้ย่อมถูกสองเท้าของมนุษย์ไปเหยียบย่ำ แม้จะไกลห่างออกไป รอยประทับที่เป็นประวัติศาสตร์ของ" นีลอาร์สตรอง" ...

สีชัง...มายังพระที่นั่งวิมาณเมฆ...

                                   ...มุ่งเห็นละล่ายน้ำ     ตาตก แม่ฮา...

                                   ...เกาะสระชองชลธี    โอบอ้อม...

                                   ...มลกกเห็นไพ่รยงรก เกาะไผ่พู้นแม่...

                                   ...ขยวสระดื้อล้ำยอม ยอดคราม...

                                                                 บทพรรณาจากหนังสือกำสรวลศรีปราชญ์...

...นานจนเกือบจะลืมไป ว่าครั้งหนึ่งผมเคยนั่งเรือข้ามทะเล ไปยังเกาะสีชัง ก็ไม่รู้ว่าปัจจุบันนั้น

เปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน ๑๐ กว่าปี ก็นานอยู่พอดู หากแต่ภาพในความทรงจำ ที่ผมสัมผัสได้ เมื่อ

คราก่อนนั้น บรรยกาศเงียบ สงบ ไร้แสงสี เสียงเพลง ...

...มากกว่านั้นคือเกาะแห่งนี้ มีพระมหากษัตริย์ ถึงสามพระองศ์ที่เสด็จประพาสมาพักผ่อน...

พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (ร.๔)ทรงโปรดเสด็จด้วยเรือกลไฟ เป็นประจำ ประทับบนเรือ...ทรงโปรดให้สร้างบ้านสีเขียว....

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จประพาสเกาะนี้อยู่เนืองๆ โดยมีสมเด็จเจ้าฟ้ามหา

วชิราวุธ โดยเสด็จ...

...จนกระทั่งปี ๒๔๓๕ มีพระราชประสงค์ให้สร้าง พระที่นั่งมันธาตุรัตนโรจน์ ที่เกาะสีชัง ระหว่างก่อสร้าง มี

เหตุการณ์ รศ ๑๑๒ สืบเนื่องจากจักรวรรดินิยมต่างดาหน้า แบ่งเค้ก ยึดเป็นเจ้าของ โดยเฉพาะ ฝรั่งเศส

ซึ่งเป็นฝ่ายได้เปรียบ ประกาศปิดอ่าวไทย และสั่งกองกำลังขึ้นยึด เกาะสีชัง สมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้า

อยู่หัว จึงทรงสั่งให้รื้อถอน พระที่นั่งองศ์นี้  มาสร้างที่พระราชวังดุสิต  และพระราชประทานพระนามใหม่

ว่า"พระที่นั่งวิมานเมฆ"

      ลองจินตนาการณ์ ภาพพระที่นั่งวิมาณเมฆ ตั้งอยู่บนฐานที่เกาะสีชัง การท่องเที่ยว บริษัททัวร์

                                                 ต้องจัดโปรแกรม แวะไปเยี่ยมเยือน...

                             แม้จะเหลือเพียงแค่ฐาน แต่นั่นเพียงพอ ต่อการรำลึกถึง

หากจะถามว่าทำไมจู่ๆผมถึงพูดถึงเรื่องเกาะสีชัง พระที่นั่งมันธาตุรัตนโรจน์ ก็เพราะความเชื่อมโยงมาสู่

พระที่นั่งวิมาณเมฆ ซึ่งผมได้มาเยี่ยมชมในวันนี้..นักท่องเที่ยวหลากหลายสัญชาติ เสียงไกด์ต่างอธิบาย

เรื่องราวความเป็นมาเหตุการณ์สำคัญๆ เฉกเช่นนั้น ผมจึงขอบอกเล่าเก้าสิบสิ่งที่พบเห็น...             

แล...ได้ สดับรับรู้มา...  

...เดินดูด้วยความเพลิดเพลิน ทุกอย่างเป็นสิ่งล้ำค่า งดงาม 

เมื่อไม่เร่งเราก็ได้เห็นอะไรที่นอกเหนือออกไป 

เสียง

พนักงานหญิงผู้ดูแลพื้นที่ในส่วนพระที่นั่ง เชิญชวนให้นมัสการพระพุทธรูปเชียงแสน

 อายุโดยประมาณ ๕๐๐ปี 

พร้อมทั้งชี้ชักให้ดู     ร่องรอยเพดานที่โดนระเบิด.....

เมื่อครา...สงครามโลกครั้งที่ ๒

เพลิดเพลินกับการดูรูปภาพที่บอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ ข้ามกาลเวลา

 ส่วนบนชั้นสามนั้น ถูกสั่งปิด อาจจะมีเหตุผลเพื่อทำนุบำรุง...จนกระทั่งสิ้นสุดจุดให้ชม

ลงมาดูพระที่นั่งภายนอก ให้เต็มสองตา...อืมม์...งามและยิ่งใหญ่...โดดเด่น...จริงๆ

... ประจวบเหมาะกับมี การจัดนิทรรศการ"นายคนัง" เพื่อระลึก

ถึงความผูกพันธ์ระหว่างคนป่ากับพระมหากษัตริย์ ถึงกับทรงพระราชนิพน์ วรรณกรรมบทกลอน

                                                          เรื่อง"เงาะป่า"เพื่อความบันเทิง...

เวลาสองชั่งโมงกว่า แต่เราสามารถซึมซับหลายเรื่องหลาก ราว ใช่...เราอาจคุ้นเคยกับเรื่องเหล่านั้น  แต่

ก็คงต้องยอมรับกันว่า ไม่มีใครจด จำ ทุกสิ่งที่เคยก้าวผ่าน เปลี่ยนจากห้าง มาเดินรับลม โต้ไอแดด  

ความงามที่ไม่สามารถแปลงเป็นค่าเงินได้...อัตลักษณ์ที่เราควรจะชื่นชม และภาคภูมิใจ คนไทย

ไม่น้อยรู้เรื่องราว สถานที่ท่องเที่ยวต่างประเทศมากมาย เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อจะไปชื่นชมเรื่อง

ราวของเขา ครั้นเอ่ยถามเรื่องความเป็นมาของเรา...โน่น...นานมาแล้ว หรือกาลครั้งหนึ่งที่เคยย่างกราย...

                                             

                                                    ว่างๆอย่าลืมแวะมาเที่ยวกันบ้างนะค๊ะ...

Life is a Journey.: ...หลักกิโลของประสบการณ์...

Life is a Journey.: ...หลักกิโลของประสบการณ์...:  ...ดวงอาทิตย์...สาดแสงสีทองลูบไล้แผ่นฟ้า ท้องทุ่งนาที่อีกไม่นาน อาจจะแปรสภาพกลายเป็นทุ่งหมู่บ้านจัดสรร แต่..ทำงัยได้...เมื่อท...

...หลักกิโลของประสบการณ์...

 ...ดวงอาทิตย์...สาดแสงสีทองลูบไล้แผ่นฟ้า ท้องทุ่งนาที่อีกไม่นาน อาจจะแปรสภาพกลายเป็นทุ่งหมู่บ้านจัดสรร แต่..ทำงัยได้...เมื่อทุกเสี้ยววินาทีย่อมมีการเปลี่ยนแปลง...

 ...แสงแดดจ้า ใกล้เที่ยงวัน อันเป็นช่วงของการ พักผ่อนหลบเร้นใต้ร่มเงา กำบังตัว...

...อากาศสบายๆ สงบ...ยามเย็น...ที่คุ้งแม่น้ำเจ้าพระยา อ.ป่าโมกข์ ไม่มีสิ่งเกะกะให้รำคาญสายตา...

...อาทิตย์อัสดง ลาลับปลายขอบฟ้า ประดับประดาด้วยป่าคอนกรีต หลากสไตล์ แข่งกันสูง...ทันสมัย..

คอลัมป์ คมวาทะ เอ่ยถึงคำสอนขององศ์ดาไลลามะ...ว่า

...Once a year ,go some place you've never been before...

...ในแต่ละปี อย่างน้อย ๑ ครั้ง จงหาโอกาส ท่องเที่ยว ไปยังสถานที่ต่างๆ ที่เรายังไม่เคยไปมาก่อน...

การเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ ทำให้เราได้เห็น เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ หรือกระทั่งความเปลี่ยนแปลง...

...แม้จะอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน แต่...มุมมองของแต่ละคน นั้นแตกต่าง ธรรมชาติอยู่คู่กับเรา...

พร้อมๆกับเรื่องเล่ามากมาย...

... สายลม แสงแดด หมุนเวียนเปลี่ยนไปตาม โลกที่หมุนรอบตัวเอง ...

 ...ทอดสายตามองแผ่นฟ้า สิ่งมีชีวิตสองข้างทางยามรถติด อาจจะช่วยบรรเทาความตึงเครียดหงุดหงิด มากกว่าการเร่งรีบให้ถึงจุดหมาย ปลายทาง...

...ยามว่างถ้ามีเวลา...สูดลมหายใจช้าๆ เข้าออก พร้อมกับรอยยิ้มที่เบิกบาน รับแสงยามอรุณ...

...ทุกคนต้องการที่พัก หลบแดดร้อน และพร้อมจะก้าวเดินต่อไปเมื่อ ใจพร้อมผจญ...

...ถึงคราหยุด...เพราะ ตรากตรำ ฟันฝ่าอุปสรรคมากมาย เป็นห้วงเวลาของการพักผ่อน หลับนอนเอาแรง ไว้รอแสงแรกแห่งการเริ่มต้น...ของวันต่อๆไป...

ใช่...ชีวิตก็แค่นี้...นับว่าโชคดีหากวันพรุ่ง...ตื่นเช้าขึ้นมา...ลมหายใจ...ยังมีอยู่ นั่นย่อมหมายถึงโอกาสที่เราจะได้ทำอะไร อีกมากมาย...หมายถึงว่าเราได้ก้าวไปอีกหนึ่งหลักกิโลของประสบการณ์...

...ความไม่แน่นอนของชีวิต...

 ... ทุกแห่งหนในโลกใบนี้ย่อมถูกสองเท้าของมนุษย์ไปเหยียบย่ำ แม้จะไกลห่างออกไป รอยประทับที่เป็นประวัติศาสตร์ของ" นีลอาร์สตรอง" มนุษย์คนแรกที่ได้เหยียบบนดวงจันทร์พร้อมกับถ้อยคำที่ว่า...

"That's one small step for man,one giant leap for mankind"

การก้าวเท้านี้เป็นเล็กๆของมนุษย์ ซึ่งเป็นการก้าวกระโดดขนาดยักษ์ของมนุษยชาติ

....แม้กระทั่งยอดเขาเอเวอร์เรสต์ที่สูงเสียดฟ้า บรรดานักไต่เขา ปราถนาจะปีนป่าย ขึ้นไปย่ำรอยเท้าไว้เป็นความภาคภูมิใจของตน ถึงแม้บางคนจะใช้ขุนเขาแห่งนี้เป็นสุสานฝังร่างกาย...

สองสามีภรรยานักปั่นสัญชาติอังกฤษ วาดหวังจะสร้างตำนานในการปั่นจักรยานทั่วโลก กลับโชคร้าย ไม่ถึงจุดหมาย เพราะอุบัติเหตุ ถูกรถกะบะชน เสียชีวิตทั้งคู่...ที่เมืองไทย...

...หันกลับมาทบทวน ตัวเราเองมีหลายสิ่งที่ได้ทำ แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่คั่งค้าง จะหวลกลับไปเมื่อวานก็สายเกินแก้   ครั้นจะวาดฝัน มองไปเบื้องหน้า ก็เกรงความไม่แน่นอนของชีวิต...

...แลอาจจะสายเกินไป...

สวัสดีครับ....