Life is a Journey.: หนึ่งวัน...ที่สวนสัตว์เปิด...

Life is a Journey.: หนึ่งวัน...ที่สวนสัตว์เปิด...:       ...หยุดพิเศษวันนี้เดิมทีไม่มีแผนการณ์จะไปเที่ยวไหน บังเอิญวันนี้อยู่ครบหน้าครบตา                                  เสียงเจ้าตัวน...

หนึ่งวัน...ที่สวนสัตว์เปิด...

             ...วันหยุดพิเศษ เดิมทีไม่มีแผนการณ์จะไปเที่ยวไหน บังเอิญอยู่ครบหน้าพร้อมตา

                                  เสียงเจ้าตัวน้อยบ่นพร่ำเรียก ช้าง ม้า ยาฟ..

                                                ...นึกขึ้นได้ว่าเคยสัญญา

                                                จะพาเธอไปเที่ยวสวนสัตว์เปิด

                       ได้การละ...ไหนๆก็อยู่กันครบครอบครัว เราจะไปเที่ยวสวนสัตว์กัน...

                                                  ใช้เวลา เกือบชั่วโมง ก็มาถึง...

                                           หมู่นกต่าง ถลาเริงระบำเล่นลมในท้องฟ้า

                                 หรือบางตัวขี้เกียจ จนหัวไม่มีขน ยืนจังก้า เดินท้าทายบนท้องถนน

                                     ฝูงม้าลายเล็มหญ้าอ่อน บรรดา กวางหลากสายพันธุ์

                           กระซู่ ควายป่า หลบแดดร้อน ผิดกับ แรดที่นอน อาบแดดตากผิว

                                                                ใกล้ แอ่งน้ำ...

ยาฟ...เจ้าตัวน้อย ร้องเรียก ทันทีที่เห็น ฝูงยีราฟ...

หน้าตา แตกตื่น ที่ได้เห็นสัตว์ มากมายนานาชนิด

บ้างก็บินข้ามทวีปมาจากฟากไกลโพ้น

บ้างอยู่ในเขตทะเลทราย แต่กลับมานอนจมปลัก

ช้างตัวใหญ่ ที่กลายเป็นเพื่อนผู้แสนรู้ 

นั่ง หวัดดี...ขี่หลังไหม๊ครับ?...เสียงพี่เลี้ยงช้างเอ่ยถาม...

ม่ายเอา....กัว...เจ้าตัวน้อยรีบตอบพร้อมกับซบ อก แม่

แต่ยัง...แอบมองด้วยหางตา...

เดินผ่านมาถึงเจ้าป่าผู้ยิ่งใหญ ที่ถูกล้อมกรอบไว้ด้วยกรงขัง 

ก่อนหน้าที่จะเข้ามาถึง ยังมีเสือบางสายพันธุ์ ได้อาศัยอยู่ในพื้นที่โซนอันตราย

หากแต่เสือสองตัวที่ใครๆบอกว่าถ้ำเดียวกันไม่ได้ 

กลับ เดินป้วนเปี้ยนวนเวียนในกรงเดียวกัน

ผู้คนมายืน ออ อยู่หน้าประตูทางเข้า ดูโชว์ ปลาโลมา

ทันทีที่ประตูเปิด...ต่างเฮโลจับจองที่นั่ง

คำกล่าวทักทายสวัสดี ด้วยภาษา ต่างชนชาติ จากพิธีกร

บทเพลงเริงระบำ จนนักท่องเที่ยวชาวอินเดียต้องลงมาเส้นส่ายตะโพกหน้าเวที

เสียงปรบมือชอบใจ จากนักท่องเที่ยวชาวจีน ฮ่องกง

สามีภรรยา ชาวอาหรับ หยอกเล่นกับเจ้าตัวน้อย คอยแอบถ่ายรูป

โลกนี้กว้างใหญ่ แต่วิวัฒนาการ กลับย่อทุกอย่างไว้ด้วยปลายนิ้วสัมผัส

การเดินทางแค่เพียงอึดใจ ก็ข้ามขอบฟ้า ข้ามทวีป 

การท่องเที่ยวจึงเป็นที่มาของรายได้ โดยเฉพาะเมืองไทยแล้ว

มีทรัพยากรทางธรรมชาติ ทั้งทะเล ภูเขา...

น่าเสียดายที่กรณี เกาะเต่ากลับทำลายภาพลักษณ์ ความน่าเชื่อถือไปบ้าง...

กระนั้นก็เถอะ ยังมีนักท่องเที่ยวอีกมากมาย ที่อยากจะมา

นั่งมองฝูงปลาแหวกว่าย ท่ามกลางเสียงน้ำตกเทียม

หลบไอแดดร้อน  หลังจากดูโชว์ปลาโลมาอย่างเพลิดเพลิน

เพื่อรอคอยดูรายการต่อๆไป

ทั้งโชว์ สิงห์โตทะเล อุรังอุตัง ชกมวย 

ผมไม่รู้ว่า กว่าสัตว์ เหล่านี้จะแสนรู้ ผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก แค่ไหน

อาจจะจริงบ้างบางส่วนที่นักรณรงค์ ต่อต้านการค้าสัตว์ หรือองศ์กรนานาชาติ 

กล่าวประณาม ทารุณกรรม  หรือเป็นต้นทางการค้าสัตว์ป่า 

ถึงแม้จะรู้สึก ขัดใจกับคำพูดเหล่านี้ เพราะเชื่อว่าในโลกใบนี้ 

ใช่เมืองไทยประเทศเดียว ข่าวการล่าโลมา หรือ ปลาวาฬ 

สัตว์อื่นๆยังมีให้เห็นอยู่ดาษดื่น

แต่บางทีก็ต้องยอมรับอยู่เหมือนกัน ที่เห็นภาพข่าวการจับกุมนักค้าสัตว์ป่า

ทำงัยได้ละ? เมื่อความต้องการของมนุษย์ผู้มั่งมี หรือนักเปิบพิศดารยังต้องการ 

ลิ้มลอง...แล...ครอบครอง...

แค่ต้อง การงาไปประดับ ก็ฆ่าช้างทั้งตัว เพียงอยากกินหูฉลาม ฉลามตัวนั้นก็ต้องตายไป 

ดีหมี อุ้งตีนหมี  อูย...สารพันเมนู...

บางทีที่กรงขัง อาจปลอดภัยมากกว่าอยู่ในบ้านของพวกมัน

 จะคน หรือสัตว์ ต่างรักชีวิต สัตว์ ป่า บางชนิดสูญพันธุ์ เพราะน้ำมือคน

สัตว์ป่าบางชนิดหายาก แต่เราสามารถหาดูได้ ที่สวนสัตว์ ใครบ้างละ?

จะไปนอนห้างรอดูเสือป่ามาอวดกาย ดีไม่ดีอาจจะถูกโขลงช้างป่า...ไล่ฝุ่นตลบ

และขอจบทริบนี้ด้วยภาพ...เจ้าอุรังอุตังยิ้มแฉ่ง...

                                  ส่วนเจ้าตัวน้อย ไม่หวาดกลัวที่จะนั่ง หลังจระเข้เทียม...

                                              หาก เป็นของจริง...คำเดียวหมด...จด

                                         รู้สึกได้ว่าเธอมีความสุข   จน ไม่ยอมหลับนอน...

สวัสดีครับ...

...ตะเกียบอนามัย...

...ตะเกียบอนามัย...