วันพฤหัสบดีที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2561

#ใจงามก็เห็นงามทุกสิ่ง

  
    มีเหตุผลมากมายที่คนเราเลือกที่จะเดินเข้าป่า บางคนก็ป่าเพื่อให้ธรรมชาติบำบัดจิตใจอันร้าวราน บางคนเข้าไปแสวงหาเมนูพิศดาร จนเป็นข่าวโด่งดังก็มี หรือกลุ่มมอดไม้ช่วยลดปริมาณผืนป่า ไม่ว่ายุคใดสมัยใด เราต่างตักตวงความสุขจากธรรมชาติ 
     ความยิ่งใหญ่ของมหาสมุทรนั้นเกิดขึ้นมาได้จากหยดน้ำ ผืนป่า แผ่นดิน โตรกผา สายลมสิ่งเหล่านี้หล่อเลี้ยงทุกๆ สรรพชีวิตเจ้าผีเสื้อได้โบยบินร่ายรำดูดน้ำหวานจากเกสรดอก 

     ฝูงกระทิงแทะเล็มยอดหญ้า ถ่ายมูลเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้ หมู่นกกาถลาเล่นลมบนฟากฟ้า สายน้ำตกหล่นกระทบแนวโขดหินเป็นลำธารน้ำไสให้ฝูงปลาแหวกว่ายและคน สัตว์ ได้ดื่มกิน ชำระร่างกาย
    กับชีวิตเร่งรีบในเมือง วันเวลา ๓๖๕ วันเวลาดีๆกลับสูญหายไปกับ การจราจรติดขัด สูดอากาศหายใจเข้าออกเจือปนไปด้วยมลพิษ และเมื่อได้นั่งมองความยิ่งใหญ่ของผืนป่า


ได้ดื่ม ล้างหน้าชำระตัวจากสายธาร ฟังบทเพลงขับขานจากพงไพร หลายคนหอบฝันเข้าสู่วิถีศิวิไลในเมือง และบางคราวก็หอบความปวดร้าวไปอิงแอบกับธรรมชาติ
   "ใจงามก็เห็นงามทุกสิ่ง ก็เห็นจริงทุกอย่าง ที่ปางสีดา เป็นผี แต่ไม่หลอกหรอกหนา สนใจก็ตามมา มาสบตาผีเสื้อ" 
(เพลงสบตาผีเสื้อ ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)
         


   อุทยานแห่งชาติปางสีดา 
ประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๕ นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ ๔๑ ของประเทศไทย ตั้งอยู่ในท้องที่ อำเภอตาพระยา อำเภอวัฒนานคร อำเภอเมืองสระแก้วจังหวัดสระแก้ว และ อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี รวมครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ ๕๒๗,๕๐๐5 ไร่ หรือประมาณ ๘๔๔ ตารางกิโลเมตร ประกอบไปด้วยสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม ป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะเป็นที่ศึกษาเรื่องสัตว์ป่าที่สำคัญ เพราะมีสัตว์ป่าหายากและนก กว่า ๓๐๐ ชนิด เช่นนกเงือก นกยูง ฯลฯ รวมถึงมีแหล่งจระเข้น้ำจืด ซึ่งเชื่อว่าเหลือเพียงแห่งเดียวในประเทศไทย
เมื่อวันที่ ๑๔ กรกฏาคม ๒๕๔๘ อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ทับลาน ปางสีดา ตาพระยา และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดงใหญ่ 
ได้รับการประกาศให้เป็น “มรดกโลกทางธรรมชาติ" จากองค์การยูเนสโก้ภายใต้ชื่อ “ดงพญาเย็น-เขาใหญ่”

ขอบคุณภาพประกอบอันงดงามของ สมศักดิ์ ล่ำพงศ์พันธุ์

บันทึกคนหลงทาง

ชูลี สุชาติ

๐๖ กันยายน ๒๕๖๑


วันอังคารที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2561

"ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ"


ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ
๏ พรมแดนแผนที่ภูมิประเทศ
อาณาเขตแผ่นดินถิ่นเหนือใต้
ต่อถนนหนทางทั้งใกล้ไกล
ชุมทางชีวิตให้ใจแบ่งปัน

๏ ภูมิลำเนาเล่าเรื่องเมืองสระแก้ว
ระเบียงแนวเศรษฐกิจมิปิดกั้น
มนุษย์ในยึดเหนี่ยวโลกเดียวกัน
คลองลึกแดนอรัญประเทศทาง

๏ ค้าขายแลกเปลี่ยนร่วมเรียนรู้
ร่วมเป็นร่วมอยู่สู่สรรค์สร้าง
ภูมิศาสตร์ภูมิทัศน์ปรับจัดวาง
ใจระหว่างสัมพันธสัญญา

๏ ดลเดินดินแดนแคว้นด้าวด่าน
วันนี้พบผ่านถึงวันหน้า
อาเซียน ไทย เชื่อม กัมพูชา 
ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ!

 ไพวรินทร์ ขาวงาม

แว่วเสียงบทกวีในห้วงยามที่ฝนหลั่งฟ้า นับว่าโชคดีที่พื้นที่จัดงานแสดงนิทรรศการ ตั้งอยู่ในโดม ณ ลานสยามมินทร์ อ.อรัญประเทศ แล้วงานแสดงนิทรรศการภาพถ่ายสระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุขก็ผ่านพ้นไปด้วยความชุ่มฉ่ำและมิตรภาพ วันเวลาผ่านไปรวดเร็ว เร็วจนปรับความรู้สึกนึกคิดแทบไม่ทัน
ผมติดค้างเรื่องราวของคนหลงทาง เพราะมัวแต่หลงไป โน่น นี่ นั่นจนหลงลืม สิ่งที่อยากจะเล่าจึงเป็นอดีต สายฝนร่วงหล่นลงแล้วก็เหือดแห้ง ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกเลิกรา หวังแต่เพียงว่าเรายังคงจดจำค่ำคืนนั้นกันได้ดี
    
ในมุมมองของคนหลงทาง การได้นั่งพูดคุยกับคุณลุงท่านหนึ่งที่บ้านใหม่ไทยพัฒนา กับความหมายอันล้ำค่าที่มาจากความผูกพันในถิ่นฐานบ้านเกิด

“ลูกๆ มันบอกให้ขายควาย ขายที่ แล้วโยกย้ายไปอยู่ด้วยกัน
โถ…ผมจะทำอย่างนั้นได้ไง ที่ดินก็เป็นมรดกตกทอดมาจากปู่ย่าตายาย ควายก็ส่งเสียให้พวกลูกๆ ทุกคนเรียนจบปริญญา ทุกวันนี้ผมมีความสุขที่ได้พาเจ้าเพื่อนยากไปกินหญ้า ไถนา
ขืนทำอย่างนั้นผมก็บ้าเต็มที”
แคมเปญท่องเที่ยวอาจจัดให้สระแก้วหรือจังหวัดอื่นเป็นเมืองรอง หากแต่ถิ่นฐานบ้านเกิดเมืองนย่อมเป็นเมืองเอกในชีวิตจริง

กราบขอบคุณบทกวี "ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ"
จากท่าน อจ. ไพวรินทร์ ขาวงาม
และขอบคุณภาพประกอบ 
สงคราม โพธิ์วิลัย
ประสงค์ ไกรศักดาวัฒน์
สมศักดิ์ ล่ำพงศืพันธุ์
สมชาย อิ่มชู
สุรพงศ์ ธรรมวรางกูร

รวมทั้งทีมงานกลุ่มช่างภาพสห+และทีมงานเบื้องหลังทุกๆท่าน
บันทึกคนหลงทาง
ชูลี สุชาติ
๐๔ กันยายน ๒๕๖๑

วันจันทร์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2561

#ภาพความงดงามของชีวิต




สิ่งที่เห็นด่นชัดอยู่เสมอ กับมุมมองที่เหยียดไกลสุดขอบฟ้า
บ่อยครั้งที่ผมปีนป่ายนั่งร้านโยกไหวโอนเอน ขึ้นหลังคาพระอุโบสถ ภาพในวันเก่าๆ เหล่านั้นยังตราตรึง
ผมแทบไม่รู้เลยว่าทำไมต้องปีนขึ้นไปอยู่บนนั้น
ทั้งๆที่อาจจะเกิดอันตรายได้ทุกขณะ ไม่มีอะไรเป็นประกันหากร่วงหล่นลงมา

แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้คือนั่งร้านที่โยกไหว โอนเอน ก็เหมือนกับอารมณ์ของคนเราที่หวั่นไหว หวาดกลัวกับความไม่แน่นอนและผมเองก็รู้สึกเช่นนั้นอยู่บ้าง


หากแต่พลานุภาพของจุดหมายนั้น ท้าทายและรอคอยการไปถึง เขาพนมเบญจากับแสงสุดท้ายยามอัสดง สายลมยามเย็นพัดพลิ้ววูบไหวให้ความชุ่มชื่นน มองเห็นความเขียวขจีของแมกไม้และวิถีผู้คนเหนื่อยล้าจากหน้าที่การงาน


"บางครั้งชีวิตก็ขว้างหัวคุณด้วยก้อนอิฐ แต่จงอย่าเสียศรัทธา ผมเรียนรู้ว่าสิ่งเดียวที่ทำให้ผมเดินหน้าต่อไปได้ คือ การที่ผมรักในสิ่งที่ผมทำ คุณต้องหาสิ่งที่คุณรักให้พบ"- Steve Jobs



และบางคราสิ่งที่คุณรักก็นำมาซึ่งความเจ็บปวด ผิดหวังกระนั้นก็เถอะล้มแล้วลุก ยืนฝ่าอุปสรรค ค่อยๆ ปีนป่าย สลัดความหวาดกลัว ด้วยการเพ่งมองไปจุดมุ่งหมายแล้วจะได้เห็นความงดงามที่ปลายขอบฟ้า
เพราะเรื่องราวในอดีตก็เหมือนเงาจันทร์ในน้ำ
ชื่นชมได้แต่มิอาจสัมผัส



หลายๆ ภาพแม้นไม่สวยงาม หากมันคือ
"ภาพความงดงามของชีวิต"

บันทึกคนหลงทาง

ชูลี สุชาติ

๐๓ กันยายน ๒๕๖๑