#ภาพความงดงามของชีวิต

สิ่งที่เห็นด่นชัดอยู่เสมอ กับมุมมองที่เหยียดไกลสุดขอบฟ้า

บ่อยครั้งที่ผมปีนป่ายนั่งร้านโยกไหวโอนเอน ขึ้นหลังคาพระอุโบสถ ภาพในวันเก่าๆ เหล่านั้นยังตราตรึง

ผมแทบไม่รู้เลยว่าทำไมต้องปีนขึ้นไปอยู่บนนั้น

ทั้งๆที่อาจจะเกิดอันตรายได้ทุกขณะ ไม่มีอะไรเป็นประกันหากร่วงหล่นลงมา

แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้คือนั่งร้านที่โยกไหว โอนเอน ก็เหมือนกับอารมณ์ของคนเราที่หวั่นไหว หวาดกลัวกับความไม่แน่นอนและผมเองก็รู้สึกเช่นนั้นอยู่บ้าง

หากแต่พลานุภาพของจุดหมายนั้น ท้าทายและรอคอยการไปถึง เขาพนมเบญจากับแสงสุดท้ายยามอัสดง สายลมยามเย็นพัดพลิ้ววูบไหวให้ความชุ่มชื่นน มองเห็นความเขียวขจีของแมกไม้และวิถีผู้คนเหนื่อยล้าจากหน้าที่การงาน

"บางครั้งชีวิตก็ขว้างหัวคุณด้วยก้อนอิฐ แต่จงอย่าเสียศรัทธา ผมเรียนรู้ว่าสิ่งเดียวที่ทำให้ผมเดินหน้าต่อไปได้ คือ การที่ผมรักในสิ่งที่ผมทำ คุณต้องหาสิ่งที่คุณรักให้พบ"- Steve Jobs

และบางคราสิ่งที่คุณรักก็นำมาซึ่งความเจ็บปวด ผิดหวังกระนั้นก็เถอะล้มแล้วลุก ยืนฝ่าอุปสรรค ค่อยๆ ปีนป่าย สลัดความหวาดกลัว ด้วยการเพ่งมองไปจุดมุ่งหมายแล้วจะได้เห็นความงดงามที่ปลายขอบฟ้า

เพราะเรื่องราวในอดีตก็เหมือนเงาจันทร์ในน้ำ

ชื่นชมได้แต่มิอาจสัมผัส

หลายๆ ภาพแม้นไม่สวยงาม หากมันคือ

"ภาพความงดงามของชีวิต"

บันทึกคนหลงทาง

ชูลี สุชาติ

๐๓ กันยายน ๒๕๖๑