เทียนไข เทียนชีวิต..ที่เผาไหม้ด้วยวันเวลา..

.....เคยรู้สึก ไหม๊..ยามที่เราเดินผ่านร้านขายโลงศพ ความรู้สึกหวาดหวั่น จนไม่กล้าจะมองยอมรับว่าผมเองก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน  ทั้งๆที่มันคือแหล่งสุดท้ายของคนเราทุกคน บางครามีโอกาสได้เข้าไปในสถานคนชรา รายรอบที่ต่างคนต่างเป็น บ้างนอนแน่นิ่งสายระโยงระยาง บางท่านชะเง้อหา รอคอยการมาของใครสักคนหรือบางคนไม่รู้นึกหรือคิดอะไรหลงๆลืมๆ อย่างไรก็ตามเขาเหล่านั้นเพียรพยายามต่อสู้กับร่างกายที่โรยรา เพียงลมหายใจเข้าออกแต่ละวินาทีนั้นมีค่า มันทำให้เราเห็นอะไรบางอย่าง ไม่ว่าคุณหรือผมต่างหนีสิ่งเหล่านี้ไม่พ้น ต่อให้เรายิ่งใหญ่ร่ำรวย มากมีด้วยอำนาจผลสุดท้ายบทละครตอนจบก็เหมือนกัน ต่างตรงที่ฝัง หรือเผา... ....ชีวิต..ก็เหมือนเทียนไขที่เผาไหม้ตนเอง...ด้วยวันคืนหมุนเวียนเปลี่ยนไป.. กับลมหายใจเข้าออก..ที่เราจะทิ้งขว้างจนลืมสรรค์สิ่งดีๆ...

ก้าวที่ย่าง หรือจะย่ำอยู่ ณ..จุดเดิม

 ..ห่างหายไปนานสำหรับ การแสดงแง่คิดอาจเป็นเพราะความหวาดหวั่น

เนื่องด้วยเกรง พ.ร.บของการชุมนุมเพื่อล้มล้างคว่ำรัฐบาล

จนกลับกลายเป็นกบฎ เรื่องบางเรื่อง

อยู่ที่อำนาจอยู่ในมือใคร ก่อนหน้านั้นการชุมนุมเผาบ้าน ล้มประชุมอาเซียน

คุกคามยึดครองพื้นที่เศรษฐกิจ เพื่อต่อสู้เรียกหาความเท่าเทียม

เพื่อเปิดพื้นที่ให้ไพร่ ได้เป็นอำมาตย์ สุดท้ายผู้ที่ตาย บาดเจ็บก็แค่ล้มตัวให้ผู้กระหายอำนาจย่ำเหยียบ

ยกระดับไปสู่..รมต เหตุนั้นย่อมมีผล

จนนำมาซึ่งพฤติการณ์ลอกเลียนแบบ ผมเองไม่เข้าใจว่าประชาธิปไตยแบบไหนกัน

ที่คนออกมาแสดงความคิด ชุมนุม อีกทั้งเป็นเสียงของผู้มีสิทธิ์ที่มีบัตรประจำบัตรประชาชน

ผู้ซึ่งใช้สัญชาติไทย กลับถูกโหมกระพือด้วยการข่าว เพื่อหาความชอบธรรม

เมื่อเห็น กองทัพตำรวจขึงพืดพร้อมป้องกัน ทำเนียบรัฐบาล

แล้วให้นึกหวั่นฝันไปว่า..ตำรวจ ๑๑๒ หมู่

เหล่านั้นน่าจะถูกสั่งให้ไปช่วยราชการสามชายแดนจังหวัดภาคใต้

และไม่รู้ว่าจะคิดมากไปหรือไม่เมื่อตำรวจมุ่งตรวจจับผู้ชุมนุม 

จนมีช่องว่างให้โจร ผู้ค้ายาเสพติดได้ระบายสินค้า

เพราะกำลังปิดประตูตีแมว...รัฐบาลทำถูกต้องที่สามารถปกป้องอำนาจให้อยู่ในมือ

อีกครั้ง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าปีหน้าจะต้องเจอกับอะไร

หากแต่เพียงระลึกได้ว่า..เราคือคนไทยที่มีหลักยึด แห่งชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์...

 
กับเวทีในรัฐสภา พวกข้า พรรค และจรรยาบัน

เมื่อสูตรสำเร็จ ด้วยคำตอบที่ล่วงรู้ได้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเพราะถูกผิดอยู่ที่จำนวนมือที่ยกสนับสนุน

แต่ทีน่ากลัวคือการเมืองแบบปากพาจน

บางทีประกาศนียบัตรที่ได้มาก็แค่แผ่นกระดาษแปะข้างฝา

ผมจึงอยากฝัน..เห็นนักการเมืองบางคน ทบทวนบทบาทหน้าที่ สามัญสำนึก และจริยธรรม ของตนเอง

การเข้ามาอยู่ในสภาเพื่อรับใช้ ทักท้วง นำเสนอ สิ่งที่ได้ให้คำมั่นสัญญากับประชาชน 

มิใช่เป็นขี้ข้า ของอำนาจเงิน...แต่กระนั้นก็ตามพึงระลึกว่านั่นคือ..ฝันที่ยากจะเป็นจริง

ในวันนั้นที่เราพร่ำเพรียกหาประชาธิปไตย สิทธิเสรีภาพ ศักดิ์ศรีของความเป็นคน

ถูกกร่อนกัดด้วยอำนาจวัตถุ เงินตรา หรือว่าเราบ้าไปกับคำพูดใครบางคน

เพียงกลับมาค้นหา ทบทวน จนรู้ซึ้งถึงคำว่า."ตนนั้นเป็นที่พึ่งแห่งตน"

นั่นแหละเป็นก้าวแรกที่จะนำพาเราให้พ้นจาก

รอยเท้าที่หมุนวนย่ำอยู่ ณ...จุดเดิมๆ..