Life is a Journey.: ...แด่...ใบไม้ที่ร่วงหล่น...

Life is a Journey.: ...แด่...ใบไม้ที่ร่วงหล่น...: ...แต่ละวัน..ที่...ต้องต่อสู้กับเรื่องหยุมหยิม รถติด  หงุดหงิดไม่รู้จะระบายอย่างไร  บางคน ส่งรูปผ่านไลน์ พร้อมข้อความงุงิงุงิ...เ...

...แด่...ใบไม้ที่ร่วงหล่น...

...แต่ละวัน..ที่...ต้องต่อสู้กับเรื่องหยุมหยิม รถติด 

หงุดหงิดไม่รู้จะระบายอย่างไร 

บางคน ส่งรูปผ่านไลน์ พร้อมข้อความงุงิงุงิ...เซ็งเป็ด รถติด... 

บ่นเพ้อผ่านโลกเสมือน... 

บางคนเหม่อมองปลายขอบฟ้า ชื่นชมกับความผันเปลี่ยนของธรรมชาติ

ราวจะส่งอำลาอาทิตย์อัสดง

เสียงเพลงจากรายการวิทยุไม่สามารถกล่อมเกลาให้รู้สึกเยือกเย็น

แอร์แม้จะหนาวสะท้าน แต่ไม่อาจจะดับไฟในใจ...

เมื่อไหร่จะปล่อยสักที? 

อารมณ์งุ่นง่าน พาลขุ่นเคือง

จะไปไหนกันหนักหนา?

เป็นเรื่องธรรมดาของการเดินทาง... ที่ระหว่างทาง

อาจจะต้องพบเจอกับหลายๆสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ 

ต่างคนต่างมีจุดหมาย...และสุดท้ายก็ถึงปลายทางอยู่ดี...

อย่าเร่งไฟ...ให้สุกเร็ว...

                                                        ถนนทุกสายย่อมมีจุดสิ้นสุด

                                                สรรพสิ่งทุกชีวิตย่อมมีเวลาเป็นตัวกำหนด...

                                              แม้กระทั่งดวงอาทิตย์...ก็ยอมรับเงื่อนไข

                                                ของการหมุนรอบตัวเองของโลกใบนี้          
                               
                                  ด้วยการ ลดทอนความร้อนแรง ลาลับขอบฟ้า จากซีกโลกหนึ่ง

                                 เพื่อส่องสว่างอีกฟากโลกหนึ่ง ให้สัญญาณของการเริ่มต้น...

                                                                วันต่อไป...


                                                 

                             เย็นวันนี้ผมขับรถเดินทางไป สดุดีใบไม้ ใบหนึ่งที่ร่วงหล่น

                             แม้จะรู้ดีว่าธรรมดาของสิ่งมีชีวิต ที่อยู่อาศัยในโลกใบนี้...

                                                         ล้วนมีเกิด แก่ เจ็บ ตาย

                                                 บางครั้ง ความประมาท หลงลืม

                                          หรือจะด้วยเหตุผลใดๆก็สุดแท้แล้วแต่

                                                นำมาซึ่งความรู้สึกสะเทือนจิตใจ...

                              การกระทำ หรือคำพูด สิ่งขุ่นเคืองใดๆที่เคยทำไว้

                                                        โปรดจงให้อภัย...

                                           ...ที่ทำไม่ดี....ต่อกันโปรด อโหสิ....

                                    สิ่งดีๆเคยร่วมกัน ขอ...ฝากไว้กับการเวลา

                                      ...เราต่างมีที่มา...แลที่ไปไม่เหมือนกัน

                  ต้นเดือนก็ใบหนึ่ง มาอีกปลายเดือน ต้อง หดหู่ ไม่ทันเตรียมใจ

                                                 ...ปลิดปลิว ร่วงหล่นอีกใบ...

                                                  

"ทุกชีวิตดิ้นรน ค้นหาแต่จุดหมาย ใจในร่างกายกลับไม่เจอ....

ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจที่พร่ำเพ้อ...หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข..."

(เนื้อหาบางท่อนจากบทเพลง... ทะเลใจ)

เหตุผลของการมีอยู่ เหตุผลของคนที่ต้องไป ไม่มีใครรู้แน่นอน 

ทุกสิ่งย่อมมีต้นทาง ปลายทางในตัวมันเอง...

                                 
                                                          แม้ไม่อาจได้เอ่ย พร่ำ คำ ร่ำลา

                                               แค่...ขอฝาก สายลมนำพา...ว่า...ลาก่อน...

                                                    สุขคติ อยู่หนแห่งใด ไม่อ้อนวอน...

                                            เพียรขอพร...ให้ธรรมะส่องสว่าง...นำทางเอย...
 
                     ...แด่ใบไม่ที่ร่วงหล่น...
                                                                                               
                                                                             สวัสดีครับ...

                             

Life is a Journey.: แว่วเสียงเพรียกจากนางอัปสร...รอไปก่อนตอนนี้...หลงบ...

Life is a Journey.: แว่วเสียงเพรียกจากนางอัปสร...รอไปก่อนตอนนี้...หลงบ...: สุดเขตชายแดนไทย ด่านอรัญประเทศ ของจังหวัดสระแก้ว  หากจะเอ่ยถึง...ปอยเปต พื้นที่เศรษฐกิจ    อันเป็นที่คุ้นเคยกันอย่างดี สำหรับ นัก...

แว่วเสียงเพรียกจากนางอัปสร...รอไปก่อนตอนนี้...หลงบ่อน...ปอยเปต...

สุดเขตชายแดนไทย ด่านอรัญประเทศ ของจังหวัดสระแก้ว 

หากจะเอ่ยถึง...ปอยเปต พื้นที่เศรษฐกิจ  

 อันเป็นที่คุ้นเคยกันอย่างดี สำหรับ นักเสี่ยงโชค 

โดยเฉพาะคนไทย... 

รถบริการรับส่ง...วิ่งตามจุดต่างๆ อาหารมีให้ทาน... 

โชคดีได้เงินกลับบ้าน

โชคร้ายก็ห่อเหี่ยว  กระเป๋าแบน...

กลับบ้านไปหาใหม่ได้ คิดอะไรมาก   

ฝากไว้ก่อน...แล้วจะมาทวงคืน...

ในโลกของความเป็นจริงทุกสิ่งย่อมมีได้มีเสีย...

คือเรื่องธรรมดา...ของคนที่ปลอบใจตัวเอง..

.เมื่อยามหมดสิ้นประดาตัว...

ด่านอรัญประเทศกำลังเร่งปรับปรุง

 แม้กระทั่งถนนตลอดเส้นทาง สองฟากฝั่ง 

ถนนสี่เลนส์...สาธารณูปโภคหรือเวลาเปิดปิดด่าน ๐๖.๐๐ ถึง ๒๒.๐๐น

 เพื่อรองรับการเข้าสู่ยุคหลอมรวม เออีซี...

ซัวร์ซะไดย...

อ๋อ...จะไป...ปอยเปต...(ผมตอบ)

ไม่ใช่...ไม่ใช่...ผมบอกว่า...สวัสดี...(พนักงานด่าน)...

อ๊ะเหรอ...งั้นผมสบายดี...แหะๆหน้า...ยันฮีไม่รับเย็บ...

นี่เป็นครั้งที่สองที่ผม ข้ามชายแดน จำได้ว่าครั้งก่อนโน้น 

เรามากันเป็นขบวนมีรถนำทาง สี่รถบัส ซึ่งรถบัสนั้นมีตัวอักษร เกาหลี  หรือญี่ปุ่น

เวลาจะไปไหนที มองดูสองข้างทาง พี่น้องชาวกัมพูชา จะยืนโบกมือทักทาย 

ไกด์แจ้งให้ตื่นตั้งแต่เช้า ถ่างตาไปดูแสงแรกที่ นครวัด...

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ทอแสงสีทอง ลูบไล้แผ่นฟ้า...สวยจับจิต

จนอยากจะเอาเสื่อ หมอน ผ้าห่ม ยากันยุง แล้วก็หมอนข้างมานอนชม...

ทำได้แค่คิด เพราะเจ้าหน้าที่คงไม่ปล่อยให้ทำเช่นนั้นเป็นแน่ๆ 

 ความรู้สึกคล้ายๆกับ อาร์โนลด์ ทอบน์บี...กับคำพูด...

"See Angkor Wat and Die "

จากหลักฐานเขาบอกว่า นครวัด

สร้างเมื่อกลางพุทธศตวรรษที่ ๑๗ สมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ ๒ 

เพื่อบูชาพระวิษณุ หรือพระนารายณ์ 

จนกระทั่ง ปี พ.ศ ๑๗๒๐ ชาวจาม คุกคาม

ทำให้ พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗

จำต้องย้ายเมือง ไปสร้างเมืองใหม่  

ที่ นครธม และสร้างปราสาทบายน

หลังจากนั้นก็เข้ายุคเสื่อมสลาย บริเวณนี้รกร้าง 

จนกระทั่ง ปี พ.ศ ๒๑๒๙ นักบวชชาวโปรตุเกส ชื่อ อัน โตนิโอ ดามักดาเลน่า 

ชาวตะวันตกคนเเรกที่ได้ไปเยือนนครวัด 

แต่ถ้าจะเป็นคนที่มีบทบาทสำคัญ คือ ออง รี มูโอต์ 

 นักสะสมแมลงและนักสำรวจชาวฝรั่งเศส ...ผู้บุกเบิก 

นำนครวัด สู่สายตาชาวโลก..

จนที่สุดก็ได้ครอบครอง...

ในกาลเวลาต่อมา...

อิฐหลายก้อนถูกวางไว้ เพราะไม่รู้จะ ต่ออย่างไรให้เหมือนเดิม 

รากไม้ที่ผ่านมาหลายยุคสมัย จนเป็นฉากหนึ่งในหนัง

... Lara Croft'Tomb Rider...

                                          โลกใบนี้ยังมีอะไร อีกมากมายรอคอยนักเดินทาง

                              จะมีสักกี่ครั้งที่เราจะได้เปิดตาและเปิดใจ ชื่นชมความยิ่งใหญ่

                                                            ของแต่ละชนชาติ

                                     แน่ละ...ภาพของ"สยำ กุก" ไปช่วยรบกับพวกจาม  

                                                      อาจจะทำให้เราภาคภูมิใจ...

                                       สำหรับผม...ภาพใบหน้า....ของนางอัปสร ๑๖๓๕ นาง

                                            ที่มีใบหน้า และท่าทางไม่ซ้ำกัน

                               ผมยังเชื่อว่าแฟชั่นทรงผมสมัยนี้ เลียนแบบนางอัปสร

                                                        มา หลายรูปทรง

                                                           ช่วงบ่ายวันนั้น...

                              แม้อากาศจะร้อน แดดแรง... ไม่รู้เรี่ยวแรงมาจากไหน...

                                                  วิ่งฉีกยิ้มให้กับนางอัปสร...ไล่นับ

                     
                                   แต่ก็นับไม่หมด เพราะเกิด อาการ หน้ามืด ตามัว...

                                               ขอตัวนั่งพักเอาแรง กลับที่พัก...

                                       ๕ ปีกับการเดินทางครั้งนั้นที่ยากจะลืม

                                        กับครั้งนี้ที่มาได้สุดทางแค่...ปอยเปต...

                      แม้...แว่วเสียงเพรียก เรียกให้ผมไปไล่เรียงนับ รูปนางใหม่

                                                      แต่ขอ อดใจไว้เจอกัน

                                  เพราะ ตอนนี้ ต้องขออภัยหลงเข้าไปในบ่อนคาสิโน...


                                                      อะ...ฮ่า...อย่าเพิ่งคิดอะไร

                                ผมแค่ไปร่วมงานวันครบรอบวันเกิด...ของผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง...

       
                                     
                                                   
                                ....เจ้าตัวน้อยมีหรือจะพลาด...กล่าวอำลา"โซ้มเรีย"