วันเสาร์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันพฤหัสบดีที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอังคารที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2557
Life is a Journey.: ...การเดินทางที่ยากจะลืม...
Life is a Journey.: ...การเดินทางที่ยากจะลืม...: ...สองปีกของนกเหล็กโบยบิน สู่จุดหมายปลายทาง ปุยเมฆลอยล่อง บนฟากฟ้า ...มองต่ำลงมา สิ่งเล็กๆ ที่มองเห็น นั่นคือผืนดิน สายน้ำที่ไหลลาดลงส...
...การเดินทางที่ยากจะลืม...
...สองปีกของนกเหล็กโบยบิน ฝ่าปุยเมฆสีนวลขาว ที่ ลอยล่อง บนฟากฟ้า
...มองต่ำลงมา สิ่งเล็กๆ ที่เห็น นั่น...
คือผืนป่า แผ่นดิน สายน้ำที่ไหลลาดลงสู่ทะเลกว้าง
ในทางกลับกัน หากคนข้างล่างมองขึ้นมา นกเหล็กเครื่องนี้...ก็แค่สิ่งเล็กๆ
ที่กำลังนำพาเราไปยังจุดหมาย
คำนิยามความหมายของชีวิต เป็นอย่างไร?
ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน
สำหรับผมแล้ว ทุกลมหายใจคือการเดินทาง
ไม่ว่าใกล้ ไกล แค่ไหนหากหัวใจเราได้ลดทอน
ความคุ้นเคย บ้านเรือน ทิ้งขว้างความเป็น ตัว กู ของกู
กลับเป็นคนไม่รู้ และต้องการค้นพบสิ่งใหม่ๆเพื่อเติมเต็ม...
...ถึงเวลาก็ พัก...วางไว้สักครู่ หาแรงบันดาลใจ และกลับมาต่อสู้กันต่อไป...
มองดูนอกหน้าต่าง ปุยเมฆ ก่อตัวหลอมรวมกัน...
เหมือน...ความคิดคนเรามัน กระจัดกระจาย ต้องการอิสระ ไร้รูปแบบ
ขึ้นอยู่กับสภาวะของอารมณ์...
ส่วน ใครมีวิธีจัดการอย่างไร ย่อมเป็นความสามารถของแต่ละคน
" เราเพิ่งจะเกี่ยวข้าว ไม่นาน นี้เองค่ะ..."รีเซฟชั่น สาวบอก
หลังจากที่เช็คอิน เสร็จ พร้อมนำทาง ให้ ข้อมูล ภายในห้องพัก
มีสิ่งอำนวยความสะดวกสบาย...
แต่หัวใจของผมกลับ โหยหา บ้านชายทุ่ง
ที่ เป็นหนึ่งเดียวกับ สิ่งแวดล้อมรอบกาย ควายในนา
กลายเป็นภาพที่ถูกลืม เมื่อมันมีค่าเพียงอาหารเข้าปากท้อง
หรือ สัตว์เลี้ยง ในตำนานของชาวนาไทย
.... ระเบียงของห้อง ถูกจัดวางไว้ เพื่อรองรับ นักเสพ ความสำราญ
ค่ำคืนนี้เราจะดื่มด่ำ ไอดินกลิ่นฟาง เคล้า อากาศ เย็นสบาย
เสื้อหนาวที่ตระเตรียมมาได้ใช้งาน
...บทเพลง จากนักกีตาร์มืออาชีพ ขับกล่อมบรรเลง ท่ามกลาง มวลหมู่ดาว
ในคืนจันทร์เสี้ยว...
เสียงร้องประสานในขณะที่ บางคน บอกเล่าเรื่องราว...สัพเพเหระ...
..."นานแล้วซินะ...กับ บรรยากาศเช่นนี้ ที่ถูกลืม"...ผมพูดกับตัวเอง..
....แม้จะไม่มีความจัดเจนในเรื่อง การดูดาวหากเพียงได้ชื่นชม แค่นี้ ก็สุขใจ...
จะมีสักกี่ครั้ง ที่เราได้มีโอกาส เดินทาง ร่วมกันทั้งครอบครัว
เมื่อต่างคนต่างมี ภาระหน้าที่
การเดินทางครั้งนี้ จึงมีความหมาย ทั้งเด็กน้อย และผู้ใหญ่ ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น
รอยยิ้มของเด็กๆ เสียงเจื้อยแจ้ว เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน
กดชัตเตอร์ บันทึกรูปภาพ ไว้เป็นที่ระลึก...
ใครละ?...จะรู้ว่าโอกาสเช่นนี้ จะมีอีกเมื่อใด?
...อีกนานแค่ไหน? ที่จะได้กลับมา ยืน ชี้นก ชมจันทร์ ...
จึงเป็นบันทึก ที่ยากจะลืมเลือน...
...มองต่ำลงมา สิ่งเล็กๆ ที่เห็น นั่น...
คือผืนป่า แผ่นดิน สายน้ำที่ไหลลาดลงสู่ทะเลกว้าง
ในทางกลับกัน หากคนข้างล่างมองขึ้นมา นกเหล็กเครื่องนี้...ก็แค่สิ่งเล็กๆ
ที่กำลังนำพาเราไปยังจุดหมาย
คำนิยามความหมายของชีวิต เป็นอย่างไร?
ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน
สำหรับผมแล้ว ทุกลมหายใจคือการเดินทาง
ไม่ว่าใกล้ ไกล แค่ไหนหากหัวใจเราได้ลดทอน
ความคุ้นเคย บ้านเรือน ทิ้งขว้างความเป็น ตัว กู ของกู
กลับเป็นคนไม่รู้ และต้องการค้นพบสิ่งใหม่ๆเพื่อเติมเต็ม...
...ถึงเวลาก็ พัก...วางไว้สักครู่ หาแรงบันดาลใจ และกลับมาต่อสู้กันต่อไป...
มองดูนอกหน้าต่าง ปุยเมฆ ก่อตัวหลอมรวมกัน...
เหมือน...ความคิดคนเรามัน กระจัดกระจาย ต้องการอิสระ ไร้รูปแบบ
ขึ้นอยู่กับสภาวะของอารมณ์...
ส่วน ใครมีวิธีจัดการอย่างไร ย่อมเป็นความสามารถของแต่ละคน
กัปตันเร่งเครื่องยนต์ ไฟเปิดสัญญาณ...ตึ้ง ตึง ....เสียงพนักงานสาวประกาศ
ให้ตระเตรียมตัว รัดเข็มขัด เครื่องใกล้จะลง สนามบินเชียงราย
...มองดูเข็มนาฬิกา หลับไปชั่วโมงกว่า... ชั่วพริบตา
สัมผ้ัสแรกจากสู่ประตู สนามบิน ร้อน...จนอยากจะขึ้นเครื่องกลับ...
เถอะหน่า ไหนๆ ก็มากันแล้ว ไปให้ถึงที่พักก่อน...
อากาศเย็น สบาย ท้องฟ้าสดใส สูดลมหายใจ ไล่ควันพิษออกจากปอด
ส่วนเรื่องงาน ปัญหาที่ หนักอึ้ง กลับอันตธานหายไป
ดีแล้วละ...
อย่า...
ทำลายบรรยากาศ...แห่งความรื่นรมย์...
ทุ่งนา...ฟ้ากว้าง...กระต๊อบที่มองเห็นไกลออกไป
...เสียงธารน้ำไหล...
อืมม์ ...ฉันคิดถึง
...นี่กระมัง สิ่งที่ฉันขาดหาย...
" เราเพิ่งจะเกี่ยวข้าว ไม่นาน นี้เองค่ะ..."รีเซฟชั่น สาวบอก
หลังจากที่เช็คอิน เสร็จ พร้อมนำทาง ให้ ข้อมูล ภายในห้องพัก
มีสิ่งอำนวยความสะดวกสบาย...
แต่หัวใจของผมกลับ โหยหา บ้านชายทุ่ง
ที่ เป็นหนึ่งเดียวกับ สิ่งแวดล้อมรอบกาย ควายในนา
กลายเป็นภาพที่ถูกลืม เมื่อมันมีค่าเพียงอาหารเข้าปากท้อง
หรือ สัตว์เลี้ยง ในตำนานของชาวนาไทย
.... ระเบียงของห้อง ถูกจัดวางไว้ เพื่อรองรับ นักเสพ ความสำราญ
ค่ำคืนนี้เราจะดื่มด่ำ ไอดินกลิ่นฟาง เคล้า อากาศ เย็นสบาย
เสื้อหนาวที่ตระเตรียมมาได้ใช้งาน
...บทเพลง จากนักกีตาร์มืออาชีพ ขับกล่อมบรรเลง ท่ามกลาง มวลหมู่ดาว
ในคืนจันทร์เสี้ยว...
เสียงร้องประสานในขณะที่ บางคน บอกเล่าเรื่องราว...สัพเพเหระ...
..."นานแล้วซินะ...กับ บรรยากาศเช่นนี้ ที่ถูกลืม"...ผมพูดกับตัวเอง..
....แม้จะไม่มีความจัดเจนในเรื่อง การดูดาวหากเพียงได้ชื่นชม แค่นี้ ก็สุขใจ...
สาวน้อยเริงร่า ไม่โดดเดี่ยว มาเที่ยวนี้เธอ มีความสุข ที่มีเพื่อนร่วมทางวัยเดียวกัน
เมื่อต่างคนต่างมี ภาระหน้าที่
การเดินทางครั้งนี้ จึงมีความหมาย ทั้งเด็กน้อย และผู้ใหญ่ ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น
รอยยิ้มของเด็กๆ เสียงเจื้อยแจ้ว เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน
กดชัตเตอร์ บันทึกรูปภาพ ไว้เป็นที่ระลึก...
ใครละ?...จะรู้ว่าโอกาสเช่นนี้ จะมีอีกเมื่อใด?
...อีกนานแค่ไหน? ที่จะได้กลับมา ยืน ชี้นก ชมจันทร์ ...
จึงเป็นบันทึก ที่ยากจะลืมเลือน...
โปรดติดตามตอนต่อไป....
วันจันทร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2557
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)