วันอังคารที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2557
Life is a Journey.: ...ความสุขระหว่างทาง...
Life is a Journey.: ...ความสุขระหว่างทาง...: ผู้คนต่างหลั่งไหลกลับ ถิ่นฐานบ้านเกิด เฉลิมฉลองเทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ความสุขที่ดูเหมือนจะกร่อนหายลง ไปบ้าง รถแน่นติด...
...ความสุขระหว่างทาง...
ผู้คนต่างหลั่งไหล กลับ ถิ่นฐานบ้านเกิด เฉลิมฉลองเทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่
ความสุขที่ดูเหมือนจะกร่อนหายลง ไปบ้าง รถแน่นติดขนัดจนไม่สามารถขยับขยาย
หัวใจกระวนกระวายเมื่อไหร่จะผ่านพ้น ไปสักที...
กว่าจะถึงจุดหมาย ต้องผจญ บททดสอบ...ความมานะอดทน...
หรือบางคนร่างไร้ชีวิตถูกปกคลุมด้วยผืนผ้า บ้างก็เข่นฆ่ากันในเรื่องคาดไม่ถึง
ข่าวสายกันบินที่หายจากเส้นทาง ล่าสุดเพิ่งค้นพบ ศพผู้เสียชีวิต...
ยิ้มไม่ออก เมื่อข่าวน้ำท่วมที่ภาคใต้...ใจหล่นหายกับหลากหลายเหตุการณ์
ระหว่างคนดีกับคนเสียสติ เสมือนเส้นได้ด้ายบางๆที่ขวางกั้น เราหัวเราะ เขาร้องไห้
เธอดีใจ ในขณะที่ฟากมุม กลบเกลื่อนรอยน้ำตา แสร้งว่าสุขสบาย...
เหตุนี้กระมัง คนเราจึงต้องแสวงหาหลัก ไว้สำหรับยึดเกาะ เพื่อจะได้รู้สึกว่าปลอดภัย
อาจจะมีบ้างที่ห่างออกไป แต่ใจ...ทุกคนล้วนต้องการ...ความสุข...สงบ...ศานติ
ถนน สาย ๓๐๖๔ เส้นทางอ่างทอง-โพธิ์ทอง ท่ามกลางไอแดดที่แผดจ้า ขับรถ เลยไป วกมา
หรือเราจะไปไม่ถึง"วัดขุนอิทประมูล" ไม่หรอก ยังงัยก็ต้องไปให้ถึง
เสียงท้องของผู้ร่วมเดินทาง เอาละ ขอหยุดพัก ด้วยการเติมพลัง
ร้านอาหารริมแม่น้ำน้อย ร่มรื่นใต้เงาไม้ ลมพัดพาความหนาวเย็น
เมื่ออิ่มเอม เปรมปรีก็ถึงเวลา ไปยังจุดหมาย ก่อนที่หนังตาจะหย่อนยาน...
๒๐ นาทีถัดมา รถแล่นตามป้าย...อีก ๕๐๐เมตร จะถึงวัดขุนอินทประมูล....
ถนนสองเลนส์ ผ่ากลางทุ่งนา ตาลโตนดยืนต้นโดดเด่น แต่ไร้ข้าวในนา
...ถึงแล้ว...เย้...เสียงจากหัวใจ...มองไปยังพระนอน...สวยงามจริงๆ
พระพุทธรูปปางไสยาสน์ สร้าง...ในยุคสุโขทัย
ถูกปล่อยให้รกร้างเมื่อ สุโขทัยเข้าสู่ยุคเสื่อมโทรม
มาถึงอยุธยา ในสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ...
ขุนอินทประมูลผู้เก็บเบี้ยอากร มีดำริที่จะบูรณะ วัดนี้อีกครั้ง
เงิน เบี้ยหวัดถูกใช้จนหมด ก็ยังไม่แล้วเสร็จ ผลที่สุด จำต้องยักยอกเงินหลวง
จนเสร็จสมบูรณ์ เมื่อความ กรณียักยอก ถึงพระกรรณ พระเจ้าอยู่หัว เป็นเหตุให้ ขุนอินประมูล
ถูกตัดสินทำทัณฑ์ทรมาณ ก่อนจะเสียชีวิ ท่านได้สารภาพ ว่าเงินที่ยักยอกมา
ทั้งหมดนั้นใช้ไปกับการ บูรณะวัดแห่งนี้
พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ทรงเสด็จมาทอดพระเนตรด้วยพระองศ์เอง
และพระราชทานวัดนี้ว่า "วัดขุนอินทประมูล"
แม้ไอแดดจะร้อนอยู่บ้าง แต่ได้ร่มเงาไม้ต้นใหญ่ๆ ที่ผ่านกาลเวลา ให้หลบพักพิง
...หลวงพ่อ"ตอนน้ำท่วม ปี ๕๔ สูงระดับในครับ ผมเอ่ยถาม พระสงฆ์
ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการรดน้ำต้นไม้...ระหว่างทางไปยัง โบสถ์ ร้อยล้าน...
โอย...ถึงตัวพระนอนนะโยมเอ้ย...ตรงทางเดินนี้ก็ระดับ อก
มองบริเวณรอบๆ ที่มีทุ่งนากว้าง คูน้ำมากมาย แต่....สุดท้ายก็เอาไม่อยู่...
ถึงตัวโบสถ์ มีสามทางเลือก คือขึ้นบันไดด้วยเสียงหอบ หรือไม่ก็บันไดเลื่อนสบายหน่อย
สำหรับเราแล้ว เลือกที่จะขึ้นลิฟท์กันซะงั้น แบบว่าทุ่นแรง เพราะยังต้องเดินทางอีกไกล
พระพุทธรูปงามเด่น แถมอากาศฉ่ำเย็นด้วยเครื่องปรับอากาศ...
ผนังด้านหนึ่ง ที่รู้สึกเสียดาย ไม่มีพื้นที่ว่าง ให้ช่างวาดรูปของพวกเรา
เสียดายจริงๆ...
ธรรมดาของเวลา มีพบย่อมมีจาก ความสุขที่แม้จะเพียงชั่วครู่ ชั่วยาม ก็ยังทำให้เรารู้สึกดี
สายน้อย เริงร่า กระโดด โลดเล่นด้วยความซุกซน หญิงชราแม้ร่างกายจะไม่แข็งแรงตามวัย
แต่...รอยยิ้ม เต็มใบหน้า...ย่อมรู้ได้ว่า...เธอรู้สึกเช่นไร...
แม้รูปของเราจะไม่ได้ เขียนไว้บนผนัง แต่มันได้ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ...
บางคราระหว่างทาง ก่อนถึงจุดหมายอาจมี หลายอย่าง หลายๆสิ่งที่เรามองข้ามมันไป
เดิมทีเดียว ผมตั้งใจจะไปเยี่ยมผู้ใหญ่ ที่นับถือ และเป็นธรรมเนียมวันแห่งการเริ่มต้น
ในการไหว้ พระ ขอพรผู้อาวุโส เหมือนเช่นทุกๆปีที่แล้วมา
ดูแลรักษา ตัวเองดีๆนะ อย่าเจ็บ อย่าไข้ แค่มาเยี่ยมก็ดีใจแล้ว...
สองหญิงชราต่างอวยพรซึ่งกันและกัน
รอยยิ้ม ...ที่เต็มเปี่ยม ไปด้วยความสุข...ใช่ความสุขอยู่ที่...ใจ...ของเราเอง...
สาวน้อยร่ำลา...โบกมือบ๊ายบาย....แล้วเราจะได้พบกัน...
สวัสดีปีใหม่ครับ...
วันอาทิตย์ที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันศุกร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอังคารที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2557
...เมืองสามโคก....สู่เมืองปทุมธานี...
...คุ้งน้ำเจ้าพระยา แผ่นฟ้ากว้างแลดูไร้ม่านเมฆ
มองไปเหนือผืนน้ำ...
....ผักตบชวา ลอยล่องตาม สายน้ำนำพา ไร้จุดหมาย ...
ในวันธรรมดาที่ไม่มีอะไร มากมาย การเดินทางที่มีจุดมุ่งหมาย
เพื่อหวลกลับ ไปหา รอยเท้าที่เคยเหยียบย่าง ผ่านพ้นมาหลายปี
กับสิ่งที่เคยเห็น ปัจจุบัน...ทุกอย่างเปลี่ยนไป
แม้กระทั่งเสาบ้านเรือนไม้ เหลือร่องรอยวันวาน นี่เพียงแค่ไม่กี่ปีที่ผ่านไป
หลายครั้งๆได้กราบไหว้พระพุทธรูปอายุ ราว ๓๐๐ ถึง ๔๐๐ปี
ยุคสมัยอยุธยาเจริญรุ่งเรือง เมืองแห่งนี้เป็นทางผ่าน เป็นเมืองชายขอบ
ของเมืองหลวง เช่นเดียวกันกับยุครัตนโกสินทร์ ถึงกรุงเทพ มหานคร ...
"ปทุมธานี" ทำไมต้องมาที่แห่งนี้ ทุ่งนากว้าง ตาลโตนด ยืนเด่นสง่า ท้าทายกาลเวลา
ประวัติศาสตร์ บอกเล่าผ่านวัด วาอาราม และเตาเผาอิฐ อันเป็นต้นธารที่บอกถึง
ความเป็นมาของชุมชน ชาว"มอญ" เท ครัวมาจากเมาะตะมะ...ตั้งหลักที่"สามโคก"
จนมาถึงยุคสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศล้านภาลัย เสด็จประพาสเมือง สามโคก
พสกนิกร มารับเสด็จ และถวายดอกบัว"พระองศ์ทรงเปลี่ยนชื่อ เป็น"ปทุมธานี" แต่นั้นมา...
ครั้งแรกที่ขับรถตระเวณ เที่ยวไปโดยไม่มีจุดหมาย..."วัดสิงห์ "มีพระพุทธรูปงดงาม
พระยิ้ม พระหน้าบึ้ง รวมทั้งโบสถ์ กำลังปรับปรุง ซ่อมแซมโดยกรมศิลป์ ...
ส่วนวัดเจดีย์ทอง นั้นงดงาม ในรูปแบบทรงรามัญ...ที่จะพลาดเสียไม่ได้ คือเจดีย์หอย
ที่สร้างจากซากเปลือกหอยนางรม ๘ ล้านปี ...
แค่นั้นไม่พอ เมื่อได้มาจอดรถ ที่ร้าน อาหารริมน้ำเจ้าพระยา...อาหารอร่อย
รสชาติ บ้านๆ ที่สำคัญคือ เจ้าของร้านอัธยาศรัยดี อาจจะเป็นเพราะเราสื่อสาร
สำเนียงเดียวกัน "คนด้ามขวาน"
กลับมาอีกครั้งสองปีถัดมาทราบว่า เธอจากไปแล้ว...ด้วยโรคชรา...
ลมเย็นกลางเที่ยงวัน กับบรรยากาศ ที่รู้สึกสบาย จนอยากจะนั่งแช่ไปเรื่อยๆ
มองดูอาหารในจาน ที่พร่องหมด เหลือเพียงเศษอาหาร
มองย้อนกลับไป เสาไม้ บ้านทั้งหลังถูกทุบทิ้ง เพื่อสร้างใหม่ทดแทน...
ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลง ชำรุดทรุดโทรม ไปตามยุคสมัย
กาลเวลา ได้กลบเกลื่อน เรื่องราว บางสิ่งไว้กับวันวาน
และนั่นอาจมีเหตุ อะไรสักอย่าง ดลบันดาลให้เราได้...พบเจอ
ใครบางคนอาจตั้งคำถาม ว่าทำไมผม ไม่มีรูปมาอวด นั่นคงเป็นความเคยชิน
ของเขาเหล่านั้น สำหรับข้าพเจ้า...ไม่ว่าศิลปะแขนงใด ย่อมไม่มีสูตรตายตัว
หลายคนอาจผิดหวัง แต่ก็ช่างเถอะ เมื่อรูปภาพต่างๆทั่วทุกแห่งหน ในโลกใบนี้
ถูกบันทึกเก็บจนดาษดื่น หากเราจะบอกเล่า เรื่องราวที่ประสบพบมา...
ด้วยภาษาวรรณกรรม...ในแบบที่เป็น...ตัวเอง
สาวน้อยอิ่มแปล้ เลยออกอาการ ลั๊ล...ลา
สวัสดีครับ...
วันจันทร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอาทิตย์ที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันพุธที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอังคารที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอาทิตย์ที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอังคารที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2557
Life is a Journey.: ...ยามตะวันชิงพลบ ๒...
Life is a Journey.: ...ยามตะวันชิงพลบ ๒...: ขึ้นรถ...หิ้วท้องไปกินขนมจีนน้ำเงี๊ยว ข้าวซอยร้านอร่อย สมคำร่ำลือ. โปรแกรมต่อไปบ้าน อ.ถวัลย์ ดัชนีหรือที่เขาเรียกว่าบ้า...
Life is a Journey.: ...ยามตะวัน ชิงพลบ...๑
Life is a Journey.: ...ยามตะวัน ชิงพลบ...๑: แดดอ่อนยามเช้า บรรยากาศสบายๆ เปิดประตูออกมาสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ฟังเสียงน้ำในลำธารไหล ฝูงนกกำลังโผบินออกจากรัง .....
...ยามตะวันชิงพลบ ๒...
ขึ้นรถ...หิ้วท้องไปกินขนมจีนน้ำเงี๊ยว ข้าวซอยร้านอร่อย สมคำร่ำลือ.
โปรแกรมต่อไปบ้าน อ.ถวัลย์ ดัชนีหรือที่เขาเรียกว่าบ้านดำเนื้อที่ ๓๐ ไร่ งานศิลปะมากมาย
ทั้งบ้านเรือน แบบต่างๆ สวยงามรูปภาพ ผลงาน ของ อ.ถวัลย์ กับฉายา"จักรพรรดิ์ ผ้าใบ"
หรืออีกฉายาที่ได้รับคู่กับ"เฉลิมชัย-สวรรค์ ถวัลย์-นรกเพราะเป็นงานที่ดูแข็งแกร่งน่าเกรงขาม
"เราต้องวาดภาพเป็นพันครั้ง ทิ้งภาพเป็นพันรูป
ถึงจะนำรูปที่ดี่ที่สุดเพียงภาพเดียวมาแสดงต่อชาวโลก"
เสพศิลปะจนอิ่มเอม
ที่...ไร่เชิญตะวัน..รถตู้วิ่งบนถนน ที่กำลัง ก่อสร้าง ฝุ่น ตลบ อบอวล สองข้างทาง
กิ่งไม้ ใบหญ้า มีแต่สีแดงประมาณ ๓๐นาทีก็ถึงจุดหมายตักน้ำจากบ่อทิพย์วารี
มาชำระดื่มกิน และประพรม ศรีษะแผ่นป้าย...บทกวี...ที่ว่า...
ไถหว่าน ผ่านพื้นแผ่นดินใจ เสาะแสวงสินไสวเศกสรร
เย็นยังหยด ยังยงอยู่ยังรู้ทัน เชิญตะวันสาดแสงสู่ผู้มาเยือน
โดย พระมหาวุฒิชัย (ว.วชิรเมธี)
ที่แห่งนี้ สำหรับผู้ที่ต้องการ"หนี" ความวุ่นวาย จากโลกที่ยุ่งเหยิง
มองไปยังเนินเขากว้าง เกาะกลางแอ่งน้ำ สำหรับปฎิบัติธรรม เดินจงกรมกรม
ฝูงควายแหวกว่ายแล่นน้ำ บ้างเล็มหญ้า ดูเพลินตา...
ขุนเขา ผืน ป่า ความสงบ ร่มรื่น บรรยกาศสดชื่น จนอยากจะลืม"เมืองกรุง"
เที่ยวทริปนี้ มีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ปลดเปลื้องเรื่อง หนักๆไว้ ชั่วขณะ
ท้องฟ้า ภูเขา ผืนป่า สายน้ำ ทุ่งนา ศิลปะ ธรรมะ อาหาร
ช่วยแบ่งเบา ให้รู้สึกผ่อนคลาย...
ที่สำคัญคือสัมพันธภาพ ภายในครอบครัว สนิทแนบแน่น
ถึงแม้เราจะมีเวลา ในแต่ละวัน ๒๔ ชั่วโมงเท่าๆกัน
ด้วยภาระ หน้าที่ การงาน นั้นสวนทางกัน โอกาสเช่นนี้จึงหาได้ยาก ยิ่ง
จะมีสักกี่ครั้ง ที่เราได้ร่วมเดิน บนหนทางเดียวกัน...
ธรรมดา ของธรรมชาติ ดวงอาทิตย์ ขึ้นแล้วก็ ลาลับ เหมือนๆกับ งานเลี้ยงที่ต้องมีเลิกลา
แต่อีกไม่อีกนานก็จะเจอะกันใหม่ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ
ย่อมหมายว่าการเดินทางยังไม่สิ้นสุด...
สองสาวน้อย จะเติบโตในวันข้างหน้า...คราใดทีหวลระลึก...กลับมาอ่านเรื่องราว
การเดินทางที่ยากจะลืม...คือความสุขของวันวาน...
ที่แห่งนี้ สำหรับผู้ที่ต้องการ"หนี" ความวุ่นวาย จากโลกที่ยุ่งเหยิง
มองไปยังเนินเขากว้าง เกาะกลางแอ่งน้ำ สำหรับปฎิบัติธรรม เดินจงกรมกรม
ฝูงควายแหวกว่ายแล่นน้ำ บ้างเล็มหญ้า ดูเพลินตา...
ขุนเขา ผืน ป่า ความสงบ ร่มรื่น บรรยกาศสดชื่น จนอยากจะลืม"เมืองกรุง"
เที่ยวทริปนี้ มีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ปลดเปลื้องเรื่อง หนักๆไว้ ชั่วขณะ
ท้องฟ้า ภูเขา ผืนป่า สายน้ำ ทุ่งนา ศิลปะ ธรรมะ อาหาร
ช่วยแบ่งเบา ให้รู้สึกผ่อนคลาย...
ที่สำคัญคือสัมพันธภาพ ภายในครอบครัว สนิทแนบแน่น
ถึงแม้เราจะมีเวลา ในแต่ละวัน ๒๔ ชั่วโมงเท่าๆกัน
ด้วยภาระ หน้าที่ การงาน นั้นสวนทางกัน โอกาสเช่นนี้จึงหาได้ยาก ยิ่ง
จะมีสักกี่ครั้ง ที่เราได้ร่วมเดิน บนหนทางเดียวกัน...
ธรรมดา ของธรรมชาติ ดวงอาทิตย์ ขึ้นแล้วก็ ลาลับ เหมือนๆกับ งานเลี้ยงที่ต้องมีเลิกลา
แต่อีกไม่อีกนานก็จะเจอะกันใหม่ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ
ย่อมหมายว่าการเดินทางยังไม่สิ้นสุด...
สองสาวน้อย จะเติบโตในวันข้างหน้า...คราใดทีหวลระลึก...กลับมาอ่านเรื่องราว
การเดินทางที่ยากจะลืม...คือความสุขของวันวาน...
สวัสดีครับ
...ยามตะวัน ชิงพลบ...๑
แดดอ่อนยามเช้า บรรยากาศสบายๆ เปิดประตูออกมาสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ
ฟังเสียงน้ำในลำธารไหล ฝูงนกกำลังโผบินออกจากรัง ...
สองสาวน้อยตื่นแต่เช้า อาบน้ำเสร็จสรรพ เร่งเร้า หิวข้าวจำต้องวิ่งผ่านน้ำเย็น
พากันเดินชมทุ่ง บนถนนลูกรัง สองข้างทางที่มีต้นสัก รายเรียง แสงแดดลอดผ่าน
สองสาวน้อย ค่อยๆเดิน เดี๋ยวให้อุ้มบางทีก็เต๊ะท่า ยิ่งเห็นชุดที่ใส่ อดขำไม่ได้
กว่าจะถึงห้องอาหารเหงื่อ พอซึมๆ
เราจะไปไหนกันดีวันนี้? นั่งครุ่นคิดสักพักไว้รอคน ขับรถตู้ที่ว่าจ้างมาก่อนดีกว่า
คนพื้นที่ ต้องรู้เส้นทาง
ล้อหมุนเกือบ ๑๑ โมงเช้า ออกจากโรงแรม รถแล่นฉวัดเฉวียนจนหรือรู้สึกมึนหัว
๔๐ นาทีเห็นจะได้ ก็มาถึง พระตำหนักดอยตุง แต่เราเลือกเดินดู
สวนแม่ฟ้าหลวง ที่มีดอกไม้เมืองหนาว มากมาย แน่นอนพลาดได้อย่างไร แช๊ะกันสนุกมือ
ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี หรือที่คนไทยส่วนใหญ่เรียกว่า"สมเด็จย่า"
ทรงใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองศ์ ในการสร้างบ้านหลังแรกของพระองศ์
ท้องพระโรงมีรูปภาพ สีน้ำมัน ชื่อ"ตำนานดอยตุง"เขียนโดย อ.ปัญญา ไชยะคำ .
สะดุดตา ภาพ "ตะวันชิงพลบ และดอยตุงยามราตรี..ฝีมือของนายบรรณรักษ์ นาคบรรลังค์...
เพลิดเพลินจนถึงประตูออกโดยไม่รู้ตัว...
ดูตอนต่อไป...
ฟังเสียงน้ำในลำธารไหล ฝูงนกกำลังโผบินออกจากรัง ...
สองสาวน้อยตื่นแต่เช้า อาบน้ำเสร็จสรรพ เร่งเร้า หิวข้าวจำต้องวิ่งผ่านน้ำเย็น
พากันเดินชมทุ่ง บนถนนลูกรัง สองข้างทางที่มีต้นสัก รายเรียง แสงแดดลอดผ่าน
สองสาวน้อย ค่อยๆเดิน เดี๋ยวให้อุ้มบางทีก็เต๊ะท่า ยิ่งเห็นชุดที่ใส่ อดขำไม่ได้
กว่าจะถึงห้องอาหารเหงื่อ พอซึมๆ
เราจะไปไหนกันดีวันนี้? นั่งครุ่นคิดสักพักไว้รอคน ขับรถตู้ที่ว่าจ้างมาก่อนดีกว่า
คนพื้นที่ ต้องรู้เส้นทาง
ล้อหมุนเกือบ ๑๑ โมงเช้า ออกจากโรงแรม รถแล่นฉวัดเฉวียนจนหรือรู้สึกมึนหัว
๔๐ นาทีเห็นจะได้ ก็มาถึง พระตำหนักดอยตุง แต่เราเลือกเดินดู
สวนแม่ฟ้าหลวง ที่มีดอกไม้เมืองหนาว มากมาย แน่นอนพลาดได้อย่างไร แช๊ะกันสนุกมือ
จนมาถึงทางขึ้นพระตำหนักดอยตุง บ้านปีกไม้ สถาปัตยกรรมล้านนา ผสมกับบ้านพื้นเมือง
ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี หรือที่คนไทยส่วนใหญ่เรียกว่า"สมเด็จย่า"
ทรงใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองศ์ ในการสร้างบ้านหลังแรกของพระองศ์
ท้องพระโรงมีรูปภาพ สีน้ำมัน ชื่อ"ตำนานดอยตุง"เขียนโดย อ.ปัญญา ไชยะคำ .
สะดุดตา ภาพ "ตะวันชิงพลบ และดอยตุงยามราตรี..ฝีมือของนายบรรณรักษ์ นาคบรรลังค์...
เพลิดเพลินจนถึงประตูออกโดยไม่รู้ตัว...
ดูตอนต่อไป...
วันเสาร์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันพฤหัสบดีที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอังคารที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2557
Life is a Journey.: ...การเดินทางที่ยากจะลืม...
Life is a Journey.: ...การเดินทางที่ยากจะลืม...: ...สองปีกของนกเหล็กโบยบิน สู่จุดหมายปลายทาง ปุยเมฆลอยล่อง บนฟากฟ้า ...มองต่ำลงมา สิ่งเล็กๆ ที่มองเห็น นั่นคือผืนดิน สายน้ำที่ไหลลาดลงส...
...การเดินทางที่ยากจะลืม...
...สองปีกของนกเหล็กโบยบิน ฝ่าปุยเมฆสีนวลขาว ที่ ลอยล่อง บนฟากฟ้า
...มองต่ำลงมา สิ่งเล็กๆ ที่เห็น นั่น...
คือผืนป่า แผ่นดิน สายน้ำที่ไหลลาดลงสู่ทะเลกว้าง
ในทางกลับกัน หากคนข้างล่างมองขึ้นมา นกเหล็กเครื่องนี้...ก็แค่สิ่งเล็กๆ
ที่กำลังนำพาเราไปยังจุดหมาย
คำนิยามความหมายของชีวิต เป็นอย่างไร?
ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน
สำหรับผมแล้ว ทุกลมหายใจคือการเดินทาง
ไม่ว่าใกล้ ไกล แค่ไหนหากหัวใจเราได้ลดทอน
ความคุ้นเคย บ้านเรือน ทิ้งขว้างความเป็น ตัว กู ของกู
กลับเป็นคนไม่รู้ และต้องการค้นพบสิ่งใหม่ๆเพื่อเติมเต็ม...
...ถึงเวลาก็ พัก...วางไว้สักครู่ หาแรงบันดาลใจ และกลับมาต่อสู้กันต่อไป...
มองดูนอกหน้าต่าง ปุยเมฆ ก่อตัวหลอมรวมกัน...
เหมือน...ความคิดคนเรามัน กระจัดกระจาย ต้องการอิสระ ไร้รูปแบบ
ขึ้นอยู่กับสภาวะของอารมณ์...
ส่วน ใครมีวิธีจัดการอย่างไร ย่อมเป็นความสามารถของแต่ละคน
" เราเพิ่งจะเกี่ยวข้าว ไม่นาน นี้เองค่ะ..."รีเซฟชั่น สาวบอก
หลังจากที่เช็คอิน เสร็จ พร้อมนำทาง ให้ ข้อมูล ภายในห้องพัก
มีสิ่งอำนวยความสะดวกสบาย...
แต่หัวใจของผมกลับ โหยหา บ้านชายทุ่ง
ที่ เป็นหนึ่งเดียวกับ สิ่งแวดล้อมรอบกาย ควายในนา
กลายเป็นภาพที่ถูกลืม เมื่อมันมีค่าเพียงอาหารเข้าปากท้อง
หรือ สัตว์เลี้ยง ในตำนานของชาวนาไทย
.... ระเบียงของห้อง ถูกจัดวางไว้ เพื่อรองรับ นักเสพ ความสำราญ
ค่ำคืนนี้เราจะดื่มด่ำ ไอดินกลิ่นฟาง เคล้า อากาศ เย็นสบาย
เสื้อหนาวที่ตระเตรียมมาได้ใช้งาน
...บทเพลง จากนักกีตาร์มืออาชีพ ขับกล่อมบรรเลง ท่ามกลาง มวลหมู่ดาว
ในคืนจันทร์เสี้ยว...
เสียงร้องประสานในขณะที่ บางคน บอกเล่าเรื่องราว...สัพเพเหระ...
..."นานแล้วซินะ...กับ บรรยากาศเช่นนี้ ที่ถูกลืม"...ผมพูดกับตัวเอง..
....แม้จะไม่มีความจัดเจนในเรื่อง การดูดาวหากเพียงได้ชื่นชม แค่นี้ ก็สุขใจ...
จะมีสักกี่ครั้ง ที่เราได้มีโอกาส เดินทาง ร่วมกันทั้งครอบครัว
เมื่อต่างคนต่างมี ภาระหน้าที่
การเดินทางครั้งนี้ จึงมีความหมาย ทั้งเด็กน้อย และผู้ใหญ่ ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น
รอยยิ้มของเด็กๆ เสียงเจื้อยแจ้ว เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน
กดชัตเตอร์ บันทึกรูปภาพ ไว้เป็นที่ระลึก...
ใครละ?...จะรู้ว่าโอกาสเช่นนี้ จะมีอีกเมื่อใด?
...อีกนานแค่ไหน? ที่จะได้กลับมา ยืน ชี้นก ชมจันทร์ ...
จึงเป็นบันทึก ที่ยากจะลืมเลือน...
...มองต่ำลงมา สิ่งเล็กๆ ที่เห็น นั่น...
คือผืนป่า แผ่นดิน สายน้ำที่ไหลลาดลงสู่ทะเลกว้าง
ในทางกลับกัน หากคนข้างล่างมองขึ้นมา นกเหล็กเครื่องนี้...ก็แค่สิ่งเล็กๆ
ที่กำลังนำพาเราไปยังจุดหมาย
คำนิยามความหมายของชีวิต เป็นอย่างไร?
ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน
สำหรับผมแล้ว ทุกลมหายใจคือการเดินทาง
ไม่ว่าใกล้ ไกล แค่ไหนหากหัวใจเราได้ลดทอน
ความคุ้นเคย บ้านเรือน ทิ้งขว้างความเป็น ตัว กู ของกู
กลับเป็นคนไม่รู้ และต้องการค้นพบสิ่งใหม่ๆเพื่อเติมเต็ม...
...ถึงเวลาก็ พัก...วางไว้สักครู่ หาแรงบันดาลใจ และกลับมาต่อสู้กันต่อไป...
มองดูนอกหน้าต่าง ปุยเมฆ ก่อตัวหลอมรวมกัน...
เหมือน...ความคิดคนเรามัน กระจัดกระจาย ต้องการอิสระ ไร้รูปแบบ
ขึ้นอยู่กับสภาวะของอารมณ์...
ส่วน ใครมีวิธีจัดการอย่างไร ย่อมเป็นความสามารถของแต่ละคน
กัปตันเร่งเครื่องยนต์ ไฟเปิดสัญญาณ...ตึ้ง ตึง ....เสียงพนักงานสาวประกาศ
ให้ตระเตรียมตัว รัดเข็มขัด เครื่องใกล้จะลง สนามบินเชียงราย
...มองดูเข็มนาฬิกา หลับไปชั่วโมงกว่า... ชั่วพริบตา
สัมผ้ัสแรกจากสู่ประตู สนามบิน ร้อน...จนอยากจะขึ้นเครื่องกลับ...
เถอะหน่า ไหนๆ ก็มากันแล้ว ไปให้ถึงที่พักก่อน...
อากาศเย็น สบาย ท้องฟ้าสดใส สูดลมหายใจ ไล่ควันพิษออกจากปอด
ส่วนเรื่องงาน ปัญหาที่ หนักอึ้ง กลับอันตธานหายไป
ดีแล้วละ...
อย่า...
ทำลายบรรยากาศ...แห่งความรื่นรมย์...
ทุ่งนา...ฟ้ากว้าง...กระต๊อบที่มองเห็นไกลออกไป
...เสียงธารน้ำไหล...
อืมม์ ...ฉันคิดถึง
...นี่กระมัง สิ่งที่ฉันขาดหาย...
" เราเพิ่งจะเกี่ยวข้าว ไม่นาน นี้เองค่ะ..."รีเซฟชั่น สาวบอก
หลังจากที่เช็คอิน เสร็จ พร้อมนำทาง ให้ ข้อมูล ภายในห้องพัก
มีสิ่งอำนวยความสะดวกสบาย...
แต่หัวใจของผมกลับ โหยหา บ้านชายทุ่ง
ที่ เป็นหนึ่งเดียวกับ สิ่งแวดล้อมรอบกาย ควายในนา
กลายเป็นภาพที่ถูกลืม เมื่อมันมีค่าเพียงอาหารเข้าปากท้อง
หรือ สัตว์เลี้ยง ในตำนานของชาวนาไทย
.... ระเบียงของห้อง ถูกจัดวางไว้ เพื่อรองรับ นักเสพ ความสำราญ
ค่ำคืนนี้เราจะดื่มด่ำ ไอดินกลิ่นฟาง เคล้า อากาศ เย็นสบาย
เสื้อหนาวที่ตระเตรียมมาได้ใช้งาน
...บทเพลง จากนักกีตาร์มืออาชีพ ขับกล่อมบรรเลง ท่ามกลาง มวลหมู่ดาว
ในคืนจันทร์เสี้ยว...
เสียงร้องประสานในขณะที่ บางคน บอกเล่าเรื่องราว...สัพเพเหระ...
..."นานแล้วซินะ...กับ บรรยากาศเช่นนี้ ที่ถูกลืม"...ผมพูดกับตัวเอง..
....แม้จะไม่มีความจัดเจนในเรื่อง การดูดาวหากเพียงได้ชื่นชม แค่นี้ ก็สุขใจ...
สาวน้อยเริงร่า ไม่โดดเดี่ยว มาเที่ยวนี้เธอ มีความสุข ที่มีเพื่อนร่วมทางวัยเดียวกัน
เมื่อต่างคนต่างมี ภาระหน้าที่
การเดินทางครั้งนี้ จึงมีความหมาย ทั้งเด็กน้อย และผู้ใหญ่ ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น
รอยยิ้มของเด็กๆ เสียงเจื้อยแจ้ว เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน
กดชัตเตอร์ บันทึกรูปภาพ ไว้เป็นที่ระลึก...
ใครละ?...จะรู้ว่าโอกาสเช่นนี้ จะมีอีกเมื่อใด?
...อีกนานแค่ไหน? ที่จะได้กลับมา ยืน ชี้นก ชมจันทร์ ...
จึงเป็นบันทึก ที่ยากจะลืมเลือน...
โปรดติดตามตอนต่อไป....
วันจันทร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันพฤหัสบดีที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
วันจันทร์ที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
วันอาทิตย์ที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
Life is a Journey.: Life is a Journey.: ...ลม...รำลึก...
Life is a Journey.: Life is a Journey.: ...ลม...รำลึก...: Life is a Journey.: ...ลม...รำลึก... : อากาศสบายๆ ท้องฟ้าสดใส ลมเย็นสบาย สนามหญ้านุ่มเขียว จนอยากจะทรุดกายลงเกลือกลิ้ง แต่...คงไม่...
เจดีย์ภูเขาทอง ดูช้าง บอกตรงๆไม่รู้จะไปไหนดี...
...ไปไหนดีน๊า..?
ผมตั้งคำถามภายในใจ ขณะที่รถเคลื่อนตัวเข้าสู่ พระนครศรีอยุธยา
เส้นทางคุ้นเคย ที่วกไปวนมา ถึงวัดใหญ่ชัยมลคล ผ่านวัดพนัญเชิง
เปลี่ยนบ้างเถอะ... นึกในใจ...
แว่วเสียงลมหายใจเข้าออกจากสาวน้อย ไม่ขาดระยะ
สองชั่วโมงผ่านไป เธอยังไม่ยอมตื่น...
มันจะพากูไปไหนว๊ะ...วนเวียน จนเวียนหัวไปไหมดแล้ว...?
หญิงชราเปรยๆ หลังจากนิ่งเงียบมาตลอดทาง
ก็ไม่รู้เหมือนกัน แม่ แล้วแต่เขาจะพาไป
หญิงวัยกลางคนนั่ง คอยระแวด ระวังกลัว
เจ้าตัวน้อยจะกลิ้งหล่นจากเบาะ...
ตัวแสบไม่ยอมตื่น ถือว่านั่งรถชมเมืองละกัน...ผมบอก..
ขับรถมาสักพัก เจอแผ่นป้ายบอกทาง
อีก ๑๗ กิโลเมตร จะถึง อ.ป่าโมกข์
หะเห้ย...มาถึงนี้ได้งัยว๊ะเนี่ย?
แอบรำพึงอยู่ในใจ ไม่กล้าบอก เดี๋ยวจะโดนค้อน
กลับรถ กลับรถ หาช่องกลับรถ สัก ๒๕ นาทีเห็นจะได้
ป้ายข้างทาง บอกท่านกำลังเข้าสู่ ทุ่งมะขามหย่อง
อนุสาวรีย์ สมเด็จพระนเรศวร เจดีย์ ภูเขาทอง
มองผ่านกระจก ตกใจ เห็น สาวน้อยนั่งมองจ้องเขม็ง
อะ อูย ตื่นแล้วเหรอ
ท่าทางจะหิว ใช่ไหม๊ ?
งั้นเราไปกินข้าวกลางวัน ชมทุ่งกันดีกว่า
ทุ่งนาที่ถูกไถดะ กลิ่นโชยของโคลนที่หมักหมม
อิ อี๋ สาวน้อยร้องออกมา หลังจาก สัมผัสทางจมูก ได้กลิ่นโคลนตม
ฝูงนก บินวน เวียน รอคอย จังหวะชาวนาเผลอ
เพื่อจะโฉบเฉี่ยว เมล็ดข้าวเปลือกที่เพิ่ง จะหว่านลงสู่ดิน
ฉู่ฉี่ปลาเนื้ออ่อน ตัวใหญ่เต็มจาน
ยำปลาตะเพียนฟู โอ้โห...จะหมดมั๊ยเนี่ย?
ต้มยำไก่บ้านน้ำใส อืมม์ โล่งคอ หญิงชราเอ่ยปาก
ข้าวผัด แกงจืด อิ่มแปล้กันทุกคน..
...ถึงเวลา เดินเล่นให้ข้าวเรียงเม็ด ขับรถออก วนเข้าสู่
อนุสาวรีย์ ...สมเด็จพระนเศวรมหาราช ที่น่าเกรงขามและงามสง่า
ด้านหลังคือเจดีย์ ภูเขาทองโดดเด่นกลางทุ่ง มะขามหย่อง
ประวัติศาสตร์ ได้ถูกบันทึกไว้ สถานที่แห่งนี้เคยเป็นสมรภูมิรบ
ระหว่างไทยกับพม่า สมเด็จพระมหาสุริโยทัย ทรงสละพระชนม์ชีพ
ครั้งสงครามยุทธหัตถี ระหว่างพระมหาธรรมราชา กับพระเจ้าแปร
แล...อีกครั้ง หลังสมเด็จพระนเรศวร ประกาศเอกราช
พระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรงนอง ทรงมอบให้มังมอดราชบุตร
ยกทัพมาตั้งใกล้ทุ่งมะขามหย่อง สมเด็จพระนเรศวรทรงออกปล้นค่าย
หลายครั้งหลายครา ทรงใช้พระโอษฐ์ คาบพระแสงดาบ ปีนข้ามค่าย
คือที่มาของพระแสงดาบคาบค่าย...
ต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ สุนทรภู่ ขณะนั้นออกบวช ได้เดินทาง
ด้วยทางเรือ แวะนมัสการ เจดีย์ ภูเขาทอง อันเป็นที่มาของนิราศ ภูเขาทอง...
ส่วนพวกเรากราบนมัสการองศ์ พระประธาน ผมเดินลง ทางใต้ฐานพระ
ด้วยความอยากรู้ว่ามีอะไร
เสียงเจ้าตัวน้อย ร้องไห้หา กลัวว่าผมจะหายไป
เปิดโทรศัพท์ ส่องไฟ อ๋อ...ไม่มีอะไร รูปฤาษี รีบรุดขึ้นมา...
แดดเลยเที่ยงวันค่อนข้างร้อน พากันไปนั่งใต้ร่มเงาไม้ โชคดีลม
พัดเอื่อยๆ มองดู คุณครูพานักเรียนมาศึกษาวิชาประวัติศาตร์
เด็กหลายคนสนุกสนานกับการวาดรูป ขีดเขียนเรื่องราวเพื่อทำรายงาน ส่งครู...
นั่งรอตรงนี้นะ จะ ขึ้นไปดูข้างบน ว่ามีอะไรบ้าง
ย่างก้าวที่ย่ำ ทีละก้าว จนรู้สึกหอบเหนื่อย
กว่าจะถึงจุดสูงสุด หอบไป ปาดเหงื่อไป ใช่ย่อย...นะเนี่ย
มอง รอบ๓๖๐ องศา ทอดสายตา ไกล สุดขอบฟ้า
ต้นตาลยืนโดดเด่น เพลิดเพลินใจ
ลงกลับมา สาวน้อยชี้ชัก ไปยังรูปพระสังกัจจายน์นั่งเปิดพุง ยิ้มร่า
บอก...ปาป๊า
อะห๋า...ไม่ใช่ลูก...ธุจ้า..
...กลับกันดีกว่า...
ขับรถออกมาถนนใหญ่ มองดูป้าย บอกพะเนียดหลวง
ได้การละ เราแวะไปดูช้างกันดีกว่า
ขับช้าๆมองดูข้างทาง ช้างอยู่ไหน?
เงาตะคุ่ม ตะคุ่ม ใต้ร่มไม้ งวงยาว กำลังกระชาก อาหารเข้าปาก
ช้าง...สาวน้อยร้องเรียก
โน่น ดูฝั่งโน้น สิลูก เยอะแยะเลย...
ขี่ช้าง...สาวน้อยเอ่ยมาอีก ไม่ไหวหรอกมั้งลูก มีหวังแบนแน่ๆ...
พาลโยเย จะ...ร้องไห้ ต้องรีบบึ่งรถออก...
การเดินทาง โดยไม่ได้วางแผน อาจทำให้เราสิ้นเปลืองเวลา
กว่าจะถึงจุดหมาย
ท่ามกลางความไม่รู้ แต่มิตรภาพจากคนขรายทาง
ทำให้เราได้รู้จัก ลดทอนตัวตน
จะว่าไปทุ่งมะขามหย่องมี ประวัติ ความเป็นมายาวนาน แม้กระทั่ง
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเสด็จมาเกี่ยวข้าว ทรงมอบที่ดินส่วนพระองศ์
ไว้เป็นพื้นที่รองรับน้ำในฤดูน้ำหลาก
คนรุ่นหลังบางคน ตั้งแง่สงสัย แทนที่จะแทนคุณ
กลับขุดรื้อสุสาน เพียงเพื่อตรรกะ ความคิดเห็น เชื่อ ของตนเอง...
สวัสดีครับ...
***ขออภัยที่วันนี้ ไม่มีรูปนางแบบตัวน้อยๆ เพราะหน้ามุ่ย ที่ไม่ได้นั่งช้าง***
วันพุธที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
Life is a Journey.: ...ลม...รำลึก...
Life is a Journey.: ...ลม...รำลึก...: อากาศสบายๆ ท้องฟ้าสดใส ลมเย็นสบาย สนามหญ้านุ่มเขียว จนอยากจะทรุดกายลงเกลือกลิ้ง แต่...คงไม่เหมาะกระมังที่นี่คือสนามหลวง...ไม่ใช่ท...
...ลม...รำลึก...
อากาศสบายๆ ท้องฟ้าสดใส สายลมพัดรู้สึกสดชื่น
สนามหญ้านุ่มเขียว
จนอยากจะทรุดกายลงเกลือก กลิ้ง
แต่...คงไม่เหมาะกระมังที่นี่คือสนามหลวง...ไม่ใช่ท้องทุ่งนา
นานเท่าไหร่ แล้วที่ไม่เคยได้ย่างกราย
ผ่านมา ผ่านไป ทุกวี่วัน...
ลมอะไรกันเล่า?หอบให้ผมมายืน อยู่ตรงนี้...
ลมหนาวก็ไม่ใช่...
คงเป็นสายลม...แห่งความรำลึก...
ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า วัดพระแก้วเริ่มสะท้อนเงาสีทองอร่าม
งดงาม เหลือเกิน ...
เวลาเปิด ปิดรองรับผู้มาเยี่ยมชม ตั้งแต่ ๘.๓๐ น.จน ถึง ๓.๓๐ น.
ราคา ๕๐๐บาทสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ
เสื้อผ้าเรียบร้อย กางกางขายาว ไม่สั้นเสมอหู
เสื้อไม่อวด องศ์ทรง สะบึ้ม เห็นขนจักกะแร้
เวลาชู แขน
ส่วนคนไทยในฐานะเป็นเจ้าของ ...ฟรี...
กลุ่มคนรวมตัวอยู่กลางสนาม
เขาทำอะไรกัน ?ไปดูซิ...
พวกเรากลุ่มเลี้ยงนกแก้ว ค่ะ...นัดพบและ พามันมาออกกำลังกาย
ถ่ายรูปได้นะค่ะ...
ขอบคุณครับพูดยังไม่ทันขาดคำ...
นายแบบโผบินมาเกาะหลังให้ถ่ายด้วยความสมัครใจ
แผ่นฟ้า ถูกความมืดเข้าปกคลุม มองไปยังวัดพระแก้วอีกครา
ยิ่งพิศ ยิ่งงดงาม...
จะว่าไป ๑๖ปี แห่งความหลัง เก้าอี้ตัวนั้น
ตรงข้ามศาลฎีกา ถูกผมใช้เป็นที่หลับนอน
เพื่อเปิดประสบการณ์ ของคนเร่ร่อน
อย่างน้อยก็จะได้บอกเล่า เป็นตำนานของตัวเอง
หลังจากที่รับฟังคำเพื่อนคุย
เราเคยไปนอนสนามหลวงมาแล้ว...นายเคยไปหรือยัง...?
...ฮ่าๆๆ ผมเคยมาแล้ว สามสี่ครั้งยุงกัด จนตัวลาย
น่าเสียดาย ที่ตอนนี้ ก.ท.ม เขาไม่เปิด โอกาสให้ใคร
ได้ทดลอง...อีกแล้ว...
ส่วนสาวน้อยนะหรือ ? วิ่งเล่นชอบใจ
นั่งเมล์ นั่งตุ๊กตุ๊ก ...ทันทีที่เห็นรถเหล่านี้วิ่งผ่าน
เดินอุ้มจนถึงท่าพระจันทร์ เดิมทีกะจะข้ามฝั่งด้วยเรือข้ามฟาก
ทนเสียงรบเร้าไม่ไหว เลยตัดสินใจ
บากหน้าขอความเมตตา จาก คนขับรถตุ๊กๆ
หลังโบกหลายคันแต่ไม่ยอมไป...
นะพี่นะ..ไปหน่อยละกัน...พอดีลูกผมเขาอยากนั่ง..
ได้ครับ...
เย้...สาวน้อยรีบดีใจ....
จบทริปกระดี้กระด๊า นั่งตัวเกร็ง...
สวัสดีครับ...
วันพฤหัสบดีที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
Life is a Journey.: ...กระทงล่องนที...
Life is a Journey.: ...กระทงล่องนที...: ...สายน้ำก่อกำเนิด อารยธรรม หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง ประเพณีต่างๆที่เกี่ยวร้อยโยงใย แม่นำ้ไทกรีสยูเฟ...
...กระทงล่องนที...
...สายน้ำก่อกำเนิด อารยธรรม หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง ประเพณีต่างๆที่เกี่ยวร้อยโยงใย
แม่นำ้ไทกรีสยูเฟรติส สร้างอารยธรรมเมโสโปเตเมีย กรีก
แม่น้ำสินธุ เป็นต้นธารของอารยธรรมอิยิปต์ อินเดีย
แม่น้ำฮวงโห แหล่งชุมชนเกษตรกรรม อารยธรรมจีน
แม่น้ำคงคาคือแม่น้ำที่ไหล มาจากสรวงสวรรค์สำหรับความเชื่อของคนอินเดีย
ในขณะที่แม่น้ำสาละวินที่ไหล พาดผ่าน ต้นทางแม่น้ำโขง
หล่อเลี้ยง พม่า ลาว ไทย กัมพูชา
ปิง วัง ยม น้ำ หลอมรวมเป็น แม่เจ้าพระยา
ก่อเกิดอาณาจักรสุโขทัย อโธยา ธนบุรี กรุงรัตนโกสินทร์
สายน้ำบางสายถึงขั้นวิกฤติ เหือดแห้ง หรือเน่าเหม็น
ต้นเหตุ มาจากอะไร...ย่อมรู้กันดี แม้วันนี้จะพยายามออกเคมเปญ รักษ์โลก
แต่...เนื้อแท้...ยังมีสิ่งกลวง...
จากวันที่ ท้าวศรีจุฬาลักษณ์(นางนพมาศ) เชื่อกันว่าประดิษฐิ์ กระทงเป็นคนแรก
เพื่อเป็นการขอขมา พระแม่คงคา เดิมเรียกว่าพิธีจองเปรียง ลอยเทียนประทีป
โดยนางนพมาศได้นำดอกโคทม ซึ่งเป็นดอกบัวที่บานวันเพ็ญ เดือนสิบสอง
มาใส่เทียนประทีป ลอยลงแม่น้ำ ...
ทุกๆปีที่ เทศกาลลอยกระทง ยังคงอยู่ เช่นเดียวกันวันพรุ่งก็จะถึง
" วันลอยกระทง"
แม้จะรู้สึกเสียดาย เพราะติดภาระหน้าที่ ตรงกับวันลอยกระทง
แต่ก็รู้สึกโชคดี วันนี้ไม่ต้องไปเบียดเสียด ยื้อแย่งกับใคร
เราได้นั่งชมขบวน เรือไฟเทอดพระเกียรติ อย่างเพลิดเพลิน
ประเพณี วัฒนธรรมเป็นสิ่งดีงาม การจะส่งผ่านไปยังคนรุ่นหลังได้นั้นต้อง
ปลูกฝัง ชักนำ ให้เห็นคุณค่า..
ไม่ว่าอารยธรรมใด ชนชาติไหน ต่างมีอัตลักษณ์เป็นของตนเอง
คนไทย นั้นโชคดี ที่มีต้นทุนทางวัฒนธรรมประเพณี ทั้งธรรมชาติที่ครบครัน ภูเขา
น้ำตก ทะเลกว้าง ชายหาดสวยงาม มิตรภาพ ความมีน้ำใจ คือมนต์เสน่ห์ที่เป็นแรงจูงใจ
แก่...ผู้มาเยือน...
สาวน้อย...ลั๊ลลา ที่เห็นเรือไฟ ร้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงพลุ..เอามือปิดหู...
แต่ชมชอบไม่ยอมละสายตา...ถามชอบไหม๊?
ชอบค่ะ...
พรุ่งนี้พาหนูมาดูอีกน่ะ...
อัยหย๋า...ป๊าทำงาน...จบข่าว...
...ลอยกระทงปีนี้ขอรณรงด์ งดใช้โฟม...
สวัสดีครับ....
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)