บางครั้ง ภาพที่เห็นจากสื่อต่างๆ กับความจริงที่อยู่ตรงหน้า มันแตกต่าง
แม้จะรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย กับการเดินทางไปยังทะเลเมืองจัน
หากแต่...เมื่อได้ก้าวย่างเข้าสู่อุทยานแห่งชาติน้ำตกพริ้ว....
บทเพลงจากพงไพร ระหมก้องทั่วผืนป่า ราวกับคำต้อนรับ
สายน้ำไหลเลาะ ซอกโขดหิน สู่เบื้องล่าง
จนถึง อนุสรณ์สถานแห่งความรักที่อยู่คู่น้ำตกพริ้วคือ "สถูปพระนางเรือล่ม"
สลักคำจารึกอาลัย ไว้ว่า...
"ที่ระลึกถึงความรัก แห่ง สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวีอรรคมเหสี ซึ่งเสด็จทิวงคตแล้ว ด้วยเธอมาถึงที่นี่ เมื่อจุลศักราช ๑๒๓๖ โดยความยินดีชอบใจ อนุสาวรีย์นี้ สร้างขึ้นโดยจุลาฬงกรณ์บรมราช ผู้เป็นพระสวามี อันมีความทุกข์ เพราะเธอเป็นอย่างยิ่ง ใน จุล ศักราช ๑๒๔๓"
องศ์สถูปเรียบง่ายแบบปิรามิด เพื่อความคงทน เพราะตั้งอยู่ในป่าเขา
...ถัดไปไม่ไกลมี"อลงกรณ์เจดีย์"ที่สร้างคู่กัน
แม้กาลเวลาล่วงผ่านร่วมร้อยกว่าปี อนุสรณ์สถานแห่งนี้ ยังสงบ ร่มเย็น ภายใต้ผืนป่า
ขุนเขา แล...สายน้ำ...
...ไกล...อีกฟากทะเล... มหากษัตริย์ แห่งอินเดีย ทรงสิ้นพระชนม์ ทั้งๆที่ในพระหัตถ์มีเศษกระจกที่ ทรงใช้ส่องดูเงาสะท้อนของ"ทัชมาฮาล" จากห้องขัง อนุสรณ์สถานแห่งความรักนี้ เป็นที่รู้กันดีว่า งดงาม เกินคำบรรยาย (ต้องขอออกตัวว่าผมยังไม่เคยไปดู) แต่ด้านมืดที่ แรงงานฝีมือแกะสลักหินจนตาบอด หรือถูกตัดมือ สถาปนิกถูกสั่งฆ่า หลังจากเสร็จงาน แล...ท้ายที่สุด...เมื่อผลกรรมย้อนกลับมาถึงพระองศ์เอง ที่ถูกขังตราบจนสิ้นพระชนม์...
...บทนิยามความรัก มีมากมาย ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคน ที่ให้ความหมายเป็นอย่างไร?...
...แต่...โลกของความจริงไม่มีอะไร ยั่งยืน ย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ขุนเขาที่ว่าแกร่ง ก็ยังพ่ายแพ้กาลเวลา สายน้ำที่กว้างใหญ่ก็ยังเปลี่ยนไป ตามแรงหมุนของกาลเวลา แม้กระทั่งตัวเราเองก็เถอะ...
สุดท้าย...ก็กลับคืนสู่ความว่างเปล่า...
...เสียงสายน้ำ ที่ไหลตกจากต้นธาร กระทบผิวแผ่นน้ำเบื้องล่าง ซู่...ซ่า...รู้สึกได้ถึงความฉ่ำเย็น ฝูงปลาน้อยใหญ่ปลาแหวกว่ายอยู่ในแอ่ง ดูคล้ายๆดั่งคน...ที่แหวกว่ายอยู่ใน...ทะเลใจ...
สวัสดีครับ...
