วันพฤหัสบดีที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2561

#ใจงามก็เห็นงามทุกสิ่ง

  
    มีเหตุผลมากมายที่คนเราเลือกที่จะเดินเข้าป่า บางคนก็ป่าเพื่อให้ธรรมชาติบำบัดจิตใจอันร้าวราน บางคนเข้าไปแสวงหาเมนูพิศดาร จนเป็นข่าวโด่งดังก็มี หรือกลุ่มมอดไม้ช่วยลดปริมาณผืนป่า ไม่ว่ายุคใดสมัยใด เราต่างตักตวงความสุขจากธรรมชาติ 
     ความยิ่งใหญ่ของมหาสมุทรนั้นเกิดขึ้นมาได้จากหยดน้ำ ผืนป่า แผ่นดิน โตรกผา สายลมสิ่งเหล่านี้หล่อเลี้ยงทุกๆ สรรพชีวิตเจ้าผีเสื้อได้โบยบินร่ายรำดูดน้ำหวานจากเกสรดอก 

     ฝูงกระทิงแทะเล็มยอดหญ้า ถ่ายมูลเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้ หมู่นกกาถลาเล่นลมบนฟากฟ้า สายน้ำตกหล่นกระทบแนวโขดหินเป็นลำธารน้ำไสให้ฝูงปลาแหวกว่ายและคน สัตว์ ได้ดื่มกิน ชำระร่างกาย
    กับชีวิตเร่งรีบในเมือง วันเวลา ๓๖๕ วันเวลาดีๆกลับสูญหายไปกับ การจราจรติดขัด สูดอากาศหายใจเข้าออกเจือปนไปด้วยมลพิษ และเมื่อได้นั่งมองความยิ่งใหญ่ของผืนป่า


ได้ดื่ม ล้างหน้าชำระตัวจากสายธาร ฟังบทเพลงขับขานจากพงไพร หลายคนหอบฝันเข้าสู่วิถีศิวิไลในเมือง และบางคราวก็หอบความปวดร้าวไปอิงแอบกับธรรมชาติ
   "ใจงามก็เห็นงามทุกสิ่ง ก็เห็นจริงทุกอย่าง ที่ปางสีดา เป็นผี แต่ไม่หลอกหรอกหนา สนใจก็ตามมา มาสบตาผีเสื้อ" 
(เพลงสบตาผีเสื้อ ศักดิ์สิริ มีสมสืบ)
         


   อุทยานแห่งชาติปางสีดา 
ประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๕ นับเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ ๔๑ ของประเทศไทย ตั้งอยู่ในท้องที่ อำเภอตาพระยา อำเภอวัฒนานคร อำเภอเมืองสระแก้วจังหวัดสระแก้ว และ อำเภอนาดี จังหวัดปราจีนบุรี รวมครอบคลุมเนื้อที่ประมาณ ๕๒๗,๕๐๐5 ไร่ หรือประมาณ ๘๔๔ ตารางกิโลเมตร ประกอบไปด้วยสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงาม ป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะเป็นที่ศึกษาเรื่องสัตว์ป่าที่สำคัญ เพราะมีสัตว์ป่าหายากและนก กว่า ๓๐๐ ชนิด เช่นนกเงือก นกยูง ฯลฯ รวมถึงมีแหล่งจระเข้น้ำจืด ซึ่งเชื่อว่าเหลือเพียงแห่งเดียวในประเทศไทย
เมื่อวันที่ ๑๔ กรกฏาคม ๒๕๔๘ อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ทับลาน ปางสีดา ตาพระยา และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าดงใหญ่ 
ได้รับการประกาศให้เป็น “มรดกโลกทางธรรมชาติ" จากองค์การยูเนสโก้ภายใต้ชื่อ “ดงพญาเย็น-เขาใหญ่”

ขอบคุณภาพประกอบอันงดงามของ สมศักดิ์ ล่ำพงศ์พันธุ์

บันทึกคนหลงทาง

ชูลี สุชาติ

๐๖ กันยายน ๒๕๖๑


วันอังคารที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2561

"ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ"


ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ
๏ พรมแดนแผนที่ภูมิประเทศ
อาณาเขตแผ่นดินถิ่นเหนือใต้
ต่อถนนหนทางทั้งใกล้ไกล
ชุมทางชีวิตให้ใจแบ่งปัน

๏ ภูมิลำเนาเล่าเรื่องเมืองสระแก้ว
ระเบียงแนวเศรษฐกิจมิปิดกั้น
มนุษย์ในยึดเหนี่ยวโลกเดียวกัน
คลองลึกแดนอรัญประเทศทาง

๏ ค้าขายแลกเปลี่ยนร่วมเรียนรู้
ร่วมเป็นร่วมอยู่สู่สรรค์สร้าง
ภูมิศาสตร์ภูมิทัศน์ปรับจัดวาง
ใจระหว่างสัมพันธสัญญา

๏ ดลเดินดินแดนแคว้นด้าวด่าน
วันนี้พบผ่านถึงวันหน้า
อาเซียน ไทย เชื่อม กัมพูชา 
ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ!

 ไพวรินทร์ ขาวงาม

แว่วเสียงบทกวีในห้วงยามที่ฝนหลั่งฟ้า นับว่าโชคดีที่พื้นที่จัดงานแสดงนิทรรศการ ตั้งอยู่ในโดม ณ ลานสยามมินทร์ อ.อรัญประเทศ แล้วงานแสดงนิทรรศการภาพถ่ายสระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุขก็ผ่านพ้นไปด้วยความชุ่มฉ่ำและมิตรภาพ วันเวลาผ่านไปรวดเร็ว เร็วจนปรับความรู้สึกนึกคิดแทบไม่ทัน
ผมติดค้างเรื่องราวของคนหลงทาง เพราะมัวแต่หลงไป โน่น นี่ นั่นจนหลงลืม สิ่งที่อยากจะเล่าจึงเป็นอดีต สายฝนร่วงหล่นลงแล้วก็เหือดแห้ง ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกเลิกรา หวังแต่เพียงว่าเรายังคงจดจำค่ำคืนนั้นกันได้ดี
    
ในมุมมองของคนหลงทาง การได้นั่งพูดคุยกับคุณลุงท่านหนึ่งที่บ้านใหม่ไทยพัฒนา กับความหมายอันล้ำค่าที่มาจากความผูกพันในถิ่นฐานบ้านเกิด

“ลูกๆ มันบอกให้ขายควาย ขายที่ แล้วโยกย้ายไปอยู่ด้วยกัน
โถ…ผมจะทำอย่างนั้นได้ไง ที่ดินก็เป็นมรดกตกทอดมาจากปู่ย่าตายาย ควายก็ส่งเสียให้พวกลูกๆ ทุกคนเรียนจบปริญญา ทุกวันนี้ผมมีความสุขที่ได้พาเจ้าเพื่อนยากไปกินหญ้า ไถนา
ขืนทำอย่างนั้นผมก็บ้าเต็มที”
แคมเปญท่องเที่ยวอาจจัดให้สระแก้วหรือจังหวัดอื่นเป็นเมืองรอง หากแต่ถิ่นฐานบ้านเกิดเมืองนย่อมเป็นเมืองเอกในชีวิตจริง

กราบขอบคุณบทกวี "ดินฟ้าเปิดประตูบูรพาทิศ"
จากท่าน อจ. ไพวรินทร์ ขาวงาม
และขอบคุณภาพประกอบ 
สงคราม โพธิ์วิลัย
ประสงค์ ไกรศักดาวัฒน์
สมศักดิ์ ล่ำพงศืพันธุ์
สมชาย อิ่มชู
สุรพงศ์ ธรรมวรางกูร

รวมทั้งทีมงานกลุ่มช่างภาพสห+และทีมงานเบื้องหลังทุกๆท่าน
บันทึกคนหลงทาง
ชูลี สุชาติ
๐๔ กันยายน ๒๕๖๑

วันจันทร์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2561

#ภาพความงดงามของชีวิต




สิ่งที่เห็นด่นชัดอยู่เสมอ กับมุมมองที่เหยียดไกลสุดขอบฟ้า
บ่อยครั้งที่ผมปีนป่ายนั่งร้านโยกไหวโอนเอน ขึ้นหลังคาพระอุโบสถ ภาพในวันเก่าๆ เหล่านั้นยังตราตรึง
ผมแทบไม่รู้เลยว่าทำไมต้องปีนขึ้นไปอยู่บนนั้น
ทั้งๆที่อาจจะเกิดอันตรายได้ทุกขณะ ไม่มีอะไรเป็นประกันหากร่วงหล่นลงมา

แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้คือนั่งร้านที่โยกไหว โอนเอน ก็เหมือนกับอารมณ์ของคนเราที่หวั่นไหว หวาดกลัวกับความไม่แน่นอนและผมเองก็รู้สึกเช่นนั้นอยู่บ้าง


หากแต่พลานุภาพของจุดหมายนั้น ท้าทายและรอคอยการไปถึง เขาพนมเบญจากับแสงสุดท้ายยามอัสดง สายลมยามเย็นพัดพลิ้ววูบไหวให้ความชุ่มชื่นน มองเห็นความเขียวขจีของแมกไม้และวิถีผู้คนเหนื่อยล้าจากหน้าที่การงาน


"บางครั้งชีวิตก็ขว้างหัวคุณด้วยก้อนอิฐ แต่จงอย่าเสียศรัทธา ผมเรียนรู้ว่าสิ่งเดียวที่ทำให้ผมเดินหน้าต่อไปได้ คือ การที่ผมรักในสิ่งที่ผมทำ คุณต้องหาสิ่งที่คุณรักให้พบ"- Steve Jobs



และบางคราสิ่งที่คุณรักก็นำมาซึ่งความเจ็บปวด ผิดหวังกระนั้นก็เถอะล้มแล้วลุก ยืนฝ่าอุปสรรค ค่อยๆ ปีนป่าย สลัดความหวาดกลัว ด้วยการเพ่งมองไปจุดมุ่งหมายแล้วจะได้เห็นความงดงามที่ปลายขอบฟ้า
เพราะเรื่องราวในอดีตก็เหมือนเงาจันทร์ในน้ำ
ชื่นชมได้แต่มิอาจสัมผัส



หลายๆ ภาพแม้นไม่สวยงาม หากมันคือ
"ภาพความงดงามของชีวิต"

บันทึกคนหลงทาง

ชูลี สุชาติ

๐๓ กันยายน ๒๕๖๑

วันอาทิตย์ที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2561

เด็ดดอกหญ้า ที่หน้าผา"ละลุ" บันทึกคนหลงทางครั้งไปสระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุข


     

        สายน้ำกัดเซาะจนดินยุบตัว สายลมทุกห้วงฤดูพัดกร่อนละอองดินเป็นหลากหลายรูปร่าง ความเปลี่ยนแปลงซึ่งธรรมชาติสร้างสรรค์ โดยมิได้ปรุงแต่ง พื้นที่กว้างใหญ่ ถึง ๒๐๐๐ ไร่แห่งนี้ สิ่งที่มองเห็นโดยรอบขณะเดินอยู่บนผืนดินแห้งผาด โตรกผาแบ่งเป็นห้องๆ แอ่งน้ำ ทุ่งหญ้าและฝูงนก หากมาเพียงลำพังคงรู้สึกเหงา อ้างว้าง หดหู่ ก็อย่างว่า โลกแห่งความเหงาของคนเรามีไม่เท่ากัน ทุกๆ ระยะห่างบอกได้ว่าความรักและคิดถึงมีค่ามากปานใด กระนั้นก็ตามวันหนึ่งเราก็ต้องพรากจากกันอยู่ดี การฝึกให้เขาเหล่านั้นที่อยู่ในห้วงคำนึงและเรา เรียนรู้อยู่กับความโดดเดี่ยวย่อมเป็นสิ่งดีทั้งสองฝ่าย

    ทว่า...มิตรภาพร่วมทาง กัลยาณมิตรระหว่างทางจึงเป็นสิ่งล้ำค่าที่ควรจดจำไว้เช่นกัน แดดอ่อนๆของบ่ายวันหนึ่งปลายเดือนมีนาคม เค้าลางของเมฆฝนแผ่ปกคลุมแผ่นฟ้า จนพระอาทิตย์ไม่อาจแผดแสงกล้า ทีมงานช่างภาพต่างแยกย้ายไปหามุมมองของตนเอง รูปร่างหลากของ”ละลุ”สร้างความเพลิดเพลินจนไม่อาจจะยั้งใจให้หยุดลั่นชัตเตอร์ มันมิใช่เพียงแค่ภาพที่ถูกบันทึกไว้ในกล้อง หากยังตราตรึงในจิตสำนึก ฝูงนกโบกโบยบินจดจ้องหาเจ้าปลาตัวน้อยในแอ่งน้ำ พ่อพาลูกชายฝึกวิถีหากินและอดทนกับรอยเขี้ยวของเจ้ามดแดงที่หวงไข่ในรัง 
    
“โลกเหงาๆของคนเราไม่เท่ากัน แต่เราสามารถเติมเต็มได้ทุกวินาที ทุกวี่วันด้วยใจของกันและกัน” ในยุคสมัยที่เราสามารถสื่อสารกันอย่างง่ายดาย อยู่ตรอก ซอกซอยหรือที่ๆ ห่างไกลก็สามารถส่งผ่านความคิดถึงด้วยข้อความ ภาพถ่ายหรือพูดคุยผ่านแอฟพลิเคชั่นโซเชี่ยล เพียงแค่ระยะทางเท่านั้นที่กางกั้น แต่มันมิอาจขวางความรู้สึกคิดคำนึง

    ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติเกิดขึ้นทั่วทุกแห่งหนในโลกใบนี้ เราเดินทางจากจุดหนึ่งไปสู่จุดหนึ่ง เห็นความแตกต่างไม่ว่าจะเป็นประเพณี วัฒนธรรม วิถีชีวิตก็เพื่อเรียนรู้เขาและเข้าใจตัวเอง และการค้นพบบางอย่างก็ทำให้เราจดจำมิอาจลืมเลือน
เดินลัดเลาะไต่บนตรอกผา ในใจก็หมายจะเด็ดดอกหญ้ามาใส่เฟรม แหม...มันช่างงดงามเหลือเกินสำหรับผม อีกนิดนะ ถอยอีกนิดจะเห็นเต็มทั้งดวงอาทิตย์ ผืนฟ้า ดอกญห้าและโตรกผา
“ตุ๊บ”เหมือนลูกขนุนหล่นจากต้น หันไปมองซ้ายแลขวาไม่มีใครเห็น นึกหัวเราะอยู่ในใจ ไม่ทันได้เด็ดดอกหญ้า ก็เล่นเอาเจ็บโดยไม่รู้ตัว...

    

   ข้อมูลพิเศษ 
ละลุแห่งนี้มีบริการนั่งรถอีแต๊ก ชมพร้อมมัคคุเทศท้องถิ่นหรือยุวมัคคุเทศก์ท้องถิ่น โดยค่าเช่ารถราคาประมาณ ๒๐๐ บาท
และ มีบริการบ้านพักหรือจะลองพักแบบโฮมสเตย์ของชาวบ้าน
เปิดให้เข้าชมทุกวันตั้งแต่เวลา ๐๘.๐๐ - ๑๘.๐๐ น.
ติดตามตามบันทึกคนหลงทาง “สระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุข” ตอนต่อไป
สุชาติ ชูลี
๑๙ สิงหาคม ๒๕๖๑

วันศุกร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2561

ทวาราสู่บูรพาวิถี”สระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุข”



      ในค่ำคืนที่เมฆฝนแผ่ปกคลุมผืนฟ้าและหมู่ดาวจนแทบจะมองไม่เห็นปรากฏการณ์ทางช้างเผือก ภาพเบื้องหน้าคือปราสาทหินศิลาแลงเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางความมืด แว่วเสียงคนสนทนาหรือใครบางคนท่องบ่นคาถาอะไรสักอย่างอยู่ด้านหลัง และทุกๆครั้งที่สายลมเหน็บหนาวพัดผ่าน รู้สึกวาบหวิว สั่นสะท้านเข้าไปในความคิด ไม่อยากจะมโนว่านั่นคือเสียงของเทพยดาผู้ปกปักษ์รักษาหรือพระราชครู“ศรีชเยนทรวรมัน”ท่านยังคงสิงสถิตอยู่ ณ เทวสถานที่พระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ ๒ สร้างประทานแด่
“สทาศิวะ” พระราชครูครั้งลาสิกขาจากสมณเพศและทรงใช้ปราสาทแห่งนี้ในพิธีบรมราชาภิเษก 

    ศาสนาสถานแห่งนี้คือกุญไขประวัติศาสตร์อารยธรรมขอมที่นักโบราณในระดับสากลให้การยอมรับ ราวปี พ.ศ ๒๔๕๔ ค้นพบหลักจารึกภาษาสันสกฤตและภาษาเขมร บริเวณมุมปราสาทประธานด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือโดยนายลูเนต์ เดอ ลายองกิแยร์ (Lunet de Lajonquière) ต่อมาร้อยตำรวจเอกหลวงชาญนิคมจะบันทึกไว้ว่า พ.ศ ๒๔๖๓ พบหลักจารึกบริเวณด้านทิศเหนือของปราสาทประธาน ตำแหน่งที่พบอาจจะคลาดเคลื่อนกัน หากแต่บทบันทึกบนจารึกหลักนี้ได้บอกเล่าเรื่องราว สภาพสังคมวัฒนธรรม พิธีกรรมและการนับถือศาสนา ลำดับเจ้าผู้ครองนครนับตั้งแต่รัชกาลพระเจ้าชัยวรมันที่ ๒ (พ.ศ ๑๓๔๕)กษัตริย์ผู้สถาปนาอาณาจักรเมืองพระนคร (Angkor) จนถึงรัชกาลพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ ๒ (ครองราชย์ ๑๕๙๓ - ๑๖๐๙ ) รวมเวลา ๒๕๐ ปี โดยประมาณ

   วันเวลาผันผ่านนับร้อยนับ พันปีศาสนสถานแห่งนี้ยังอยู่แม้จะหักล้มลงบ้างเป็นเรื่องธรรมดา แต่สิ่งที่บ่งบอกถึงภูมิปัญญาอันชาญฉลาดในการออกแบบและก่อสร้างปราสาทหินของคนโบราณ ที่เกี่ยวเนื่องหลักดาราศาสตร์จึงทำให้เกิดปรากฏการณ์มหัศจรรย์ทางธรรมชาติ 

     ฟ้าสางเช้าวันที่ ๒๒ มีนาคม ๒๕๖๑ เป็นครั้งแรกที่ผมได้มายล“แสงแรกแห่งอรุณส่องตรงประตู ปราสาทสด๊กก๊กธม” คนบันทึกภาพจัดวางกล้องถ่ายรูป ผู้คนที่มายืนออรอคอยการกล้องมือถือรอท่าการมาของแสงแห่งพระสุริยัน กว่าท่านจะมาได้ส่งข้อความผ่านไลน์ บนบานศาลกล่าว เกือบจะ ๐๘.๓๐ น ทว่า...ยังดีกว่าท่านไม่มา
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของภาระกิจค้นหา “สระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุข”

  ***หมายเหตุข้อมูลจากกรมศิลปากร
“ปราสาทสด็อกก็อกธม”สร้างขึ้นในพุทธศักราช ๑๕๙๕ เพื่อเฉลิมพระเกียรติพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ ๒ ในวโรกาสที่พระองค์ทรงบูรณปฏิสังขรณ์ศาสนสถานแห่งภัทรปัตนะซึ่งเคยถูกทำลายลงในช่วงสงคราม กลางเมืองสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ ๑ ตามคำกราบบังคมทูลขอของพราหมณ์สทาศิวะ หรือชเยนทรวรมัน โดยพระองค์ทรงสถาปนาศาสนสถานแห่งนี้ นามใหม่ว่า ภัทรนิเกตน (ที่อยู่อาศัยที่ดี) แด่พราหมณ์สทาศิวะ ซึ่งเป็นพระราชครู พร้อมทั้งได้สถาปนาศิวลึงค์ อีกทั้งกัลปนาข้าทาสประจำศาสนาสถาน
ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่บ้านหนองเสม็ด หมู่ ๙ ตำบลโคกสูง อำเภอโคกสูง จังหวัดสระแก้ว 
ปล.เสียงคนสนทนาหรือใครบางคนท่องบ่นคาถาอะไรสักอย่าง รู้สึกวาบหวิว สั่นสะท้านเข้าไปในความคิดที่ผมรอจนฟ้าสางแล้วขึ้นไปปราสาทองค์ประธาน คำตอบที่ได้คือ คือ คือและคือนกมีหูหนูมีปีก”ค้างคาว”
ขอบคุณภาพ งดงามของท่าน ดร.ปานเพชร ร่มไทร
โปรดติดตามเรื่องเล่าคนหลงทางกับ“สระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุข”ในตอนต่อไป
สุชาติ ชูลีหรือชูลี สุชาติ ไม่ต้องมึนคือคนเดียวกัน
๑๗ สิงหาคม ๒๕๖๑

วันศุกร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2561

วิวิธอาเซียน



ในความเข้าใจภาพของความเป็นอาเซียน นั้นต้องพูดระหว่างรัฐ ระหว่างชนชาติ
หากแต่...ความเป็นอาเซียนกลับซ่อนเร้นอยู่ในเรา 
"วิวิธอาเซียน"เป็นเสมือนคันฉ่องส่องเงาสะท้อน ที่บอกถึงความมีวัฒนธรรมร่วมในแดนดินอุษาคเนย์ ดั่งนิยาม


"ในเรามีอาเซียน ในอาเซียนมีเรา"

วิวิธ อาเซียน*
(Vivid Asean)
= ความสดใส มีชีวตชีวาอันเกิดจากความหลากหลายทางวัฒนธรรมของชาวอาเซียน
...................
*ชื่อหนังสือ เนื่องในวาระ ๕๑ ปี สมาคมอาเซียน จัดพิมพ์โดย กระทรวงวัฒนธรรม

ดำเนินงานโดย เรือนพิมพ์แม่ชอบ และกลุ่มสห+ภาพ ชุมชนคนถ่ายภาพ
ติดตามกิจกรรมต่อเนื่องเร็วๆนี้
...............
*ชื่อ "วิวิธ อาเซียน" รังสรรค์โดย ฮ.ศุภวุฒิ จันทสาโร
*แบบปกสร้างสรรค์โดย สายัณห์ ชื่นอุดมสวัสดิ์
ขอบคุณทีมงานช่างภาพมากฝีมือ ผู้เขียนมือฉกาจ
ทีมงานเรือนพิมพ์แม่ชอบ โดย อจ ธีรภาพ โลหิตกุล
และเจ้าของสถานที่ ผู้อำนวยสะดวกในการบันทึกภาพทุกท่าน
ปล.โปรดติดตามวันงานแถลงข่าวเปิดตัวหนังสือวิวิธอาเซียนและชมนิทรรศการภาพถ่าย ณ หอศิลป์ร่วมสมัย ราชดำเนิน ในวาระที่ใกล้จะถึงนี้

วันอังคารที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2561

หอมกลิ่นลำดวน


     ด้วยการกระทำอันดูเหมือนจะเล็กน้อย กลับสร้างพลานุภาพนับอนันต์ เมล็ดพันธุ์ที่ผมได้หย่อนลงผืนดินเติบโต ท่ามกลางสภาวะที่ท้าทาย หากไม่มีการสังเคราะห์จากมือของผู้เปิดประตูแห่งชีวิต หากไร้ซึ่งลมใต้ปีกนกก็คงยากจะโบยบินไปตามฝัน นกน้อยตัวหนึ่งที่รำพึงถึงชีวิตของผู้เป็นแม่ แม่ที่ใครๆก็มี แม่ที่เราต่างประจักษ์แจ้งในความรักและห่วงหา
ผมเขียน”ดั่งนกขมิ้น”ตามปณิธานหรือความตั้งใจที่จะให้แม่ผู้บังเกิดเกล้าได้อ่าน มันเป็นอีกหนทางที่จะปลดปล่อยผิด ถูก ชั่วเลวและมิใช่เรียงร้อยถ้อยเพื่อคำขออโหสิกรรมใดๆ


       ความน่าอัศจรรย์อยู่อย่างหนึ่งหลังจากที่ผมดิ้นรน ขวนขวายหาครูผู้ให้คำชี้แนะ ณ ที่แห่งนั้นหอศิลป์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถราชดำเนินเวทีที่นำพาให้ผมได้มาเจอครูผู้เมตตา เล็งเห็นคุณค่าในงานที่ผมนำเสนอ แล้วการเดินทางของดั่งนกขมิ้นก็มาถึงจุดหมายด้วยการรวมเล่ม ต่อยอดเป็นโครงการ”หอมกลิ่นลำดวน” สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกตื้นตันใจเมื่อโครงการอบรมการเขียนชีวะประวัติบุพการีได้รับการสนับสนุนงบประมาณจากกรมส่งเสริมวัฒนธรรม จากรุ่นที่ ๑ สู่ รุ่นที่ ๒ กว่า ๑๐๐ ชีวิตที่ได้มาพบปะ พูดคุย กับครูผู้สร้างแรงบันดาลใจ
เพียงแค่นี้ก็สุขล้น การเดินทางของนกขมิ้นที่โผผินบินแสวงหาความฝันด้วยพลังแห่งรัก และมีศรัทธาในสิ่งที่ทำนำมาซึ่งผลบรรลุสู่จุดหมาย
    
กราบขอบพระคุณ คณะวิทยากรที่มาร่วมด้วยช่วยกันส่งเสริมให้ “หอมกลิ่นลำดวน” ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย
ขอบคุณผู้เข้าอบรมทุกท่าน รอยยิ้ม คำทักทายและสัมพันธภาพที่ต่างคนต่างมีให้แก่กันได้สร้างเสริมพลังใจ
ขอบคุณทีมงานเบื้องหลังทุกท่าน
ด้วยรักและใจจริง
ชูลี สุชาติ
๑๖ กค ๖๑
chartchoolee@gmail.com
 

วันศุกร์ที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2561

Life is a journey.: “สระแก้ว เมืองชายแดนแห่งความสุข”

Life is a journey.: “สระแก้ว เมืองชายแดนแห่งความสุข”:         แล้วรอยยิ้มแห่งความเปรมปรีด์ก็ปรากฏบนใบหน้าเสียงโห่ร้องเคล้าหยาดน้ำตาแห่งความสุขสม เราได้อะไรจากกรณี ๑๒ นักฟุตบอลทีมหมูป่ากับห...

“สระแก้ว เมืองชายแดนแห่งความสุข”


        แล้วรอยยิ้มแห่งความเปรมปรีด์ก็ปรากฏบนใบหน้าเสียงโห่ร้องเคล้าหยาดน้ำตาแห่งความสุขสม เราได้อะไรจากกรณี ๑๒ นักฟุตบอลทีมหมูป่ากับหนึ่งชีวิตของโค้ชผู้หลอมรวมจิตใจเหล่าน้องๆ ให้รอดพ้นวิกฤติความสิ้นหวัง กับอีกครั้งของบทบันทึกประวัติศาสตร์ที่ได้เกิดปรากฏการณ์รวมพลังแห่งความหวังและความศรัทธาหลั่งไหลจากทั่วโลก ร่วมแรงรวมใจฟันฝ่าภาระกิจเหนือความคาดหมายแด่คนที่ไม่รู้จักคุ้นเคย 
        ผมติดตามข่าวภารกิจกระหึ่มโลกเช่นเดียวกับคนอื่นๆ อีกด้านก็แบ่งพื้นที่ว่างให้กับการเชียร์เกมกีฬาแห่งมวลมนุษยชาติและหน้าที่ต้องรับผิดชอบคือภาระกิจแสวงหาความสุขบนพื้นแผ่นดินชายเขตแดน  จากรอยเท้าที่เหยียบย่ำเมื่อสองครั้งที่ผ่านมา 
“สระแก้วขึ้นกล้อง ร้อยมุมมองแผ่นดินบูรพา (เล่ม ๑)
กับ สระแก้วขึ้นกล้อง ๒ มุมมองใหม่หัวใจสีเขียว”
     ที่เหล่าศิลปินกลุ่มช่างภาพ สห+ภาพ ได้ร้อยเรื่องราวผ่านเลนส์บันทึกภาพแห่งความประทับใจก่อนจะคืนภาพสู่ชุมชน จนแผ่นดินบูรพาเป็นที่รู้จักมากขึ้น มิใช่แค่เพียงประตูทางผ่านให้นักแสวงโชค นักท่องเที่ยวข้ามด่านไปยังประเทศเพื่อนบ้าน อรัญประเทศมิได้เพียงแค่ตลาดโรงเกลือหากมีหลายๆอย่างที่ซุกซ่อนอยู่
      และแล้ววานนี้ภาระกิจแสวงหาความสุขบนพื้นแผ่นดินชายเขตแดนก็เสร็จสมบูรณ์ พร้อมๆกับข่าวแถลงการณ์ภาระกิจนำพาหมูป่า ๑๓ ชีวิตเสร็จสิ้น ผมไม่ได้อิงกระแส หากแต่มันคงเป็นเรื่องของความบังเอิญที่ภาระกิจบันทึกภาพเรียงร้อยเรื่องราว “สระแก้ว เมืองชายแดนแห่งความสุข”เสร็จสิ้นในห้วงเวลาเดียวกัน
     “แท้จริงแล้ว เราอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความหลากหลาย ความแตกต่างมิใช่สิ่งที่น่ากลัว หากคือความงามในท่ามกลางความสมานฉันท์ โลกจะน่าเบื่อเพียงใดหากทุกคนคิดเหมือนกัน เชื่อเหมือนกัน เสพเหมือนกัน กินเหมือนกัน สิ่งใหม่ๆคงไม่บังเกิด"
”(คัดย่อจากปกหลังสระแก้วขึ้นกล้อง ๑๐๐ มุมมองแผ่นดินบูรพา)สิ่งเหล่านี้จะบังเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีต้นธารที่ดี
กราบขอบพระคุณ
ครูใหญ่ จิระนันท์ พิตรปรีชา
อจ.ธีรภาพ โลหิตกุล
คุณเกรียงไกร ไวยกิจ 
สามผู้มีคุณูปการณ์ในการก่อร่างสร้างชุมชนคนถ่ายภาพ สห+ภาพจนเป็นที่ยอมรับในหลายภาคส่วน 
ขอบคุณทีมงานช่างภาพทุกๆท่านที่รวมพลังสร้างสรรค์คืนภาพสู่ชุมชน
กราบขอบพระคุณท่านพรพจน์ เพ็ญพาส ผู้ว่าราชการและข้าราชการจังหวัดสระแก้ว
ขอบคุณทีมงานสำนักงานท่องเที่ยวจังหวัดสระแก้ว ผู้ประสานที่เข้ามามีส่วนร่วมชี้แนะสถานที่ ๙ อำเภอ ปรากฏการณ์สระแก้วเมืองชายแดนแห่งความสุขจักบังเกิดขึ้นมิได้หากไม่มีการร่วมมือของหลายภาคส่วน รวมถึงคนในท้องถิ่น เมืองชายขอบแผ่นดินบูรพา ประตูแห่งความสุขกำลังจะเปิดอ้า รอนักทัศนาและผู้สัญจรมาเยี่ยมเยือน
ขอบคุณด้วยใจและน้อมจิตคารวะ
สุชาติ ชูลี
๑๑ กรกฎาคม ๒๕๖๑ 
*ปล โปรดติดตามการแถลงข่าวถึงกำหนดการณ์กิจกรรมแสดงนิทรรศการภาพบันทึกรอยยิ้มแห่งความสุข กิจกรรมแสดงบนเวที และกิจกรรมอื่นๆ
ได้ที่ เพจเรือนพิมพ์แม่ชอบ สำนักงานการท่องเที่ยวจังหวัดสระแก้ว รวมทั้งในสื่อโซเชี่ยล*
***หมายเหตุกิจกรรมบนเวทีอาจมีการเปลี่ยนแปลง

วันอังคารที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561

ข้าวหลาม...ใต้ร่มเงาต้นกะท้อน

  

 “มา มา...มาช่วยกันเตรียมไม้ฟืนขุดดินทำร่อง ทำแบบนี้นะ...หญิงสูงวัยที่เราเรียกแกว่าแม่ใหญ่(ป้า))พูดพลางสาธิตวิธีการเตรียมพื้นที่เพื่อเผาข้าวหลาม
    ทุกครั้งๆที่มีงานวัดประจำหรืองานบุญประเพณีเทศกาล แม่ใหญ่จะเกณฑ์บรรดาลูกๆหลานๆมาช่วยกัน เด็กผู้ชายมีหน้าที่หาไม้ฟืน ตัดไม่ไผ่ ปอกมะพร้าว เตรียมพื้นที่ ส่วนผู้หญิง ขูดมะพร้าวปั้นกะทิ ผสมเกลือน้ำตาล สางข้าวที่แช่น้ำคลุกเคล้ากับน้ำกะทิ ก่อนจะนำมาตรอกใส่กระบอก ปิดด้วยกาบมะพร้าวที่ห่อหุ้มใบตอง 
      กระบอกข้าวหลามถูกนำมาเรียง ตามร่องดินสองแถวยาวที่ขุดไว้ พวกเราช่วยกันกลบดินถมกันไม่ให้ล้ม สุมด้วยฟืนระหว่างกลางและด้านข้างทั้งสอง เปลวไฟลุกโหม ใบหน้าของแม่ใหญ่ชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลที่ไหลอาบ เสื้อคอกระเช้าที่สวมใส่เปียกแฉะไปทั้งตัว ในมือถือไม้ไผ่คอยชะลอความร้อนไม่ให้เผากระบอกข้าวจนไหม้ 

    จวบจนไฟมอดลง... อีกหนึ่งหน้าที่ของผู้ชำนาญในการกระบอกข้าวหลามเป็นของเหล่าพี่ๆส่วนพวกเราเด็กๆ อาศัยร่มเงาต้นกระท้อนพูดคุยหยอกล้อ จิบโอเลี้ยงเคียงข้าวหลามอย่างเอร็ดอร่อย บรรยากาศเช่นนี้ห่างหายไปตามวัย เราต่างคนต่างแยกย้ายกันไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่างคนต่างมีครอบครัว แม่ใหญ่จากไปหลายสิบปีข้าวหลามที่ไหนก็รสชาติอร่อยต่างกันตรงที่...กรรมวิธี 


      ผมรู้สึกทึ่งกับภูมิปัญญาของการหลามข้าวของชาวลับแล เพียงแค่ต้นกล้วยหนึ่งต้น กับไม้เสียบที่ปักเป็นฐาน ก่อนจะนำกระบอกข้าวหลามมาเรียง จุดไฟ.... เมื่อไฟแรง น้ำจากต้นกล้วยก็จะหยดลงควบคุมอุณหภูมิไฟไม่ให้กระบอกข้าวหลามไหม้ หรือมีอีกหนึ่งกรรมวิธีด้วยการนำกระบอกข้าวหลามเรียงลงในถังเหล็ก จากนั้นก็ใส่น้ำจุดไฟปิดฝาเรียกกันว่า ข้าวหลามนึ่ง 

   

     สำหรับผมไม่ว่าข้าวหลามที่ไหนก็มีรสชาติอร่อยไม่แพ้กัน ทว่า...บางสิ่งบางอย่างที่แตกต่าง เพียงแค่ได้หยิบจับหรือสัมผัส กลับมีเรื่องราวมากมาย ผุดพราวขึ้นมาดั่งเรื่องเล่าใต้ร่มเงาต้นกะท้อนที่ซ่อนเร้นอยู่ในความทรงจำ

 ขอบคุณ: คุณ กัญญาวีร์ ศิริกาญจนารักษ์ และ ชาวชุมชนวัดม่อนใหญ่ อำเภอลับแล 
ภาพประกอบ :เอกรินทร์ เอกอัจฉริยวงศ์ เขียนโดย :สุชาติ ชูลี ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๑

วันพุธที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561

จากลำนำแม่ปิงสู่ลุ่มน้ำป่าสัก



จากลำนำแม่ปิงสู่ลุ่มน้ำป่าสัก
...ขอยึดผืนแผ่นดินนี้เป็นจุดจบของการเดินทางครั้งสุดท้าย
เสียงปี่เริ่มบรรเลงบทเพลง หมู่นางรำที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่วัยเด็กรำฟ้อนนำขบวนจำลองการอพยพของชาวไท-ยวนเมื่อครั้งอดีต เดินทางไปยัง โยนกอุทยาน ท่าน้ำศักดิ์สิทธิ์ ของจังหวัดสระบุรีสวนสาธารณะริมแม่น้ำป่าสักซึ่งเป็นสถานที่ประกอบพิธีตักน้ำพลีกรรม ชาวไท-ยวน สถานที่ต้อนรับบายศรีสู่ขวัญและกินข้าวแลงขันโตกพร้อมด้วยการแสดงแสงสีเสียง 
ย้อนไปก่อนปีพุทธศักราช ๒๓๔๗ "โยนกเชียงแสนนคร"ที่มีความเจริญรุ่งเรืองไปด้วยศาสตร์ศิลป์แขนงต่างๆ มีความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจการค้าขาย แต่แล้วสิ่งเหล่านั้นอันตรธานหายไปจากภัยสงคราม สงครามที่กำหนดการยึดครองของผู้มีชัยชนะส่วนผู้พ่ายแพ้หากไม่ยอมศิโรราบก็ต้องอพยพหลบหนี นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ชาวโยนกเชียงแสนนครต้องย้ายถิ่นฐานตนเอง 


อันที่จริงแล้ว”โยนกเชียงแสนนคร”และอาณาจักรล้านช้างตกอยู่ในอุ้งมือของพระเจ้าบุเรงนองมาตั้งแต่ ปี พ.ศ ๒๑๐๑ แต่ในปี พ.ศ. ๒๓๔๗ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช องค์ปฐมกษัตริย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ทรงโปรดเกล้าฯ ให้กองทัพเมืองหลวง น่าน ลำปาง เชียงใหม่และเวียงจันทร์ ยกทัพไปขับไล่พม่าออกจากเมืองเชียงแสนพร้อมกันนั้นได้โปรดเกล้าฯ ให้เคลื่อนย้ายชาวเชียงแสนทั้งหมดโดยแบ่งให้กองทัพทั้งห้า ไปไว้ ณ เมืองดังกล่าวบางส่วนติดตามกองทัพหลวงลงมากรุงเทพฯ 
ณ ริมแม่น้ำป่าสักบรรพบุรุษชาวไท-ยวน อำเภอเสาไห้ ขอยึดผืนแผ่นดินแถบนี้เป็นจุดสิ้นสุดของการเดินทางครั้งสุดท้าย เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ สร้างบ้าน สร้างชุมชนที่มีอัตลักษณ์ สืบสานประเพณีวัฒนธรรมที่ดีงาม 

นานนับหลายสิบปีที่บ้านไม้ทรงไทยริมแม่น้ำป่าสักแห่งนี้เป็นตักศิลาที่บ่มเพาะลูกหลานชาวไท-ยวนเสาไห้ ได้เรียนรู้รากเหง้าที่มา ผ่านท่วงท่าร่ายรำบทเพลง อาหาร เสื้อผ้าภาษา ภูมิปัญญาดั้งเดิมแห่งตน
กาลเวลาอาจนำพาความเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ทว่ามิอาจลบเลือนความเป็นไท-ยวน ออกไปได้เลย


“งามล้ำพี่โตย เฮาสืบต่อกันสานใจถิ่นเฮา รำร้องกี่คราวยังบอกเรื่องราวของเฮาดั้งเดิม งามล้ำแต่งกายประสาทภายในหัวใจออกมา กำอู้กำจา บวกกิริยางามตา ใครจะฮักใครจะสืบสานได้ดีเท่าเรา...”
ขอบคุณ อาจารย์ทรงชัย วรรณกุล
ผู้ก่อตั้งหอวัฒนธรรมพื้นบ้าน ไท-ยวน อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี 
คุณยุทธวงศ์ วงศ์ทอง 
ภาพโดย เอกรินทร์ เอกอัจฉริยะวงค์