วันศุกร์ที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอังคารที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2557
...เมืองสามโคก....สู่เมืองปทุมธานี...
...คุ้งน้ำเจ้าพระยา แผ่นฟ้ากว้างแลดูไร้ม่านเมฆ
มองไปเหนือผืนน้ำ...
....ผักตบชวา ลอยล่องตาม สายน้ำนำพา ไร้จุดหมาย ...
ในวันธรรมดาที่ไม่มีอะไร มากมาย การเดินทางที่มีจุดมุ่งหมาย
เพื่อหวลกลับ ไปหา รอยเท้าที่เคยเหยียบย่าง ผ่านพ้นมาหลายปี
กับสิ่งที่เคยเห็น ปัจจุบัน...ทุกอย่างเปลี่ยนไป
แม้กระทั่งเสาบ้านเรือนไม้ เหลือร่องรอยวันวาน นี่เพียงแค่ไม่กี่ปีที่ผ่านไป
หลายครั้งๆได้กราบไหว้พระพุทธรูปอายุ ราว ๓๐๐ ถึง ๔๐๐ปี
ยุคสมัยอยุธยาเจริญรุ่งเรือง เมืองแห่งนี้เป็นทางผ่าน เป็นเมืองชายขอบ
ของเมืองหลวง เช่นเดียวกันกับยุครัตนโกสินทร์ ถึงกรุงเทพ มหานคร ...
"ปทุมธานี" ทำไมต้องมาที่แห่งนี้ ทุ่งนากว้าง ตาลโตนด ยืนเด่นสง่า ท้าทายกาลเวลา
ประวัติศาสตร์ บอกเล่าผ่านวัด วาอาราม และเตาเผาอิฐ อันเป็นต้นธารที่บอกถึง
ความเป็นมาของชุมชน ชาว"มอญ" เท ครัวมาจากเมาะตะมะ...ตั้งหลักที่"สามโคก"
จนมาถึงยุคสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศล้านภาลัย เสด็จประพาสเมือง สามโคก
พสกนิกร มารับเสด็จ และถวายดอกบัว"พระองศ์ทรงเปลี่ยนชื่อ เป็น"ปทุมธานี" แต่นั้นมา...
ครั้งแรกที่ขับรถตระเวณ เที่ยวไปโดยไม่มีจุดหมาย..."วัดสิงห์ "มีพระพุทธรูปงดงาม
พระยิ้ม พระหน้าบึ้ง รวมทั้งโบสถ์ กำลังปรับปรุง ซ่อมแซมโดยกรมศิลป์ ...
ส่วนวัดเจดีย์ทอง นั้นงดงาม ในรูปแบบทรงรามัญ...ที่จะพลาดเสียไม่ได้ คือเจดีย์หอย
ที่สร้างจากซากเปลือกหอยนางรม ๘ ล้านปี ...
แค่นั้นไม่พอ เมื่อได้มาจอดรถ ที่ร้าน อาหารริมน้ำเจ้าพระยา...อาหารอร่อย
รสชาติ บ้านๆ ที่สำคัญคือ เจ้าของร้านอัธยาศรัยดี อาจจะเป็นเพราะเราสื่อสาร
สำเนียงเดียวกัน "คนด้ามขวาน"
กลับมาอีกครั้งสองปีถัดมาทราบว่า เธอจากไปแล้ว...ด้วยโรคชรา...
ลมเย็นกลางเที่ยงวัน กับบรรยากาศ ที่รู้สึกสบาย จนอยากจะนั่งแช่ไปเรื่อยๆ
มองดูอาหารในจาน ที่พร่องหมด เหลือเพียงเศษอาหาร
มองย้อนกลับไป เสาไม้ บ้านทั้งหลังถูกทุบทิ้ง เพื่อสร้างใหม่ทดแทน...
ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลง ชำรุดทรุดโทรม ไปตามยุคสมัย
กาลเวลา ได้กลบเกลื่อน เรื่องราว บางสิ่งไว้กับวันวาน
และนั่นอาจมีเหตุ อะไรสักอย่าง ดลบันดาลให้เราได้...พบเจอ
ใครบางคนอาจตั้งคำถาม ว่าทำไมผม ไม่มีรูปมาอวด นั่นคงเป็นความเคยชิน
ของเขาเหล่านั้น สำหรับข้าพเจ้า...ไม่ว่าศิลปะแขนงใด ย่อมไม่มีสูตรตายตัว
หลายคนอาจผิดหวัง แต่ก็ช่างเถอะ เมื่อรูปภาพต่างๆทั่วทุกแห่งหน ในโลกใบนี้
ถูกบันทึกเก็บจนดาษดื่น หากเราจะบอกเล่า เรื่องราวที่ประสบพบมา...
ด้วยภาษาวรรณกรรม...ในแบบที่เป็น...ตัวเอง
สาวน้อยอิ่มแปล้ เลยออกอาการ ลั๊ล...ลา
สวัสดีครับ...
วันจันทร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2557
วันอาทิตย์ที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2557
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)