เคยสังเกตุไหม๊ครับ...เวลาที่เขียนหนังสือด้วยมือข้างที่ชำนาญ เรารู้สึกว่าทุกอย่างสามารถควบคุมได้ อยากจะให้เป็นรูปแบบไหนไม่มีปัญหา ทว่าเมื่อเราลองเขียนด้วยมืออีกข้างที่ไม่ค่อยได้ใช้ ความรู้สึกคือ...เราไม่สามารถควบคุมมือข้างนั้นให้เขียนได้อย่างที่ใจเราต้องการ จนบางครั้งอาจมีคำถามนี่ใช่มือของเราหรือเปล่าเนี่ย?
เช่นเดียวกันกับการเดินทางหากเป็นเส้นทาง ที่เราคุ้นเคย มองเห็นช่องทาง รู้ทางหนีทีไล่ ซึ่งจะนำพาเราไปถึงจุดหมายได้อย่างรวดเร็ว
ในความเป็นจริงของชีวิต มีเหตุผลมากมายที่คนเราจะรู้สึกเบื่อหน่ายกับสิ่งเดิมๆ และการแสวงหาสิ่งใหม่ให้กับตัวเองย่อมเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นและภูมิใจเมื่อเราได้บรรลุจุด นั่น...แน่รู้หรือเปล่าว่าคุณกำลังหลงทาง ?ใครบางคนอาจคิดเช่นนั้น แต่สำหรับบางคนเขาเลือกออกนอกเส้นทาง เพื่อจะมองหาสิ่งเติมเต็มให้กับชีวิต
แค่พลิกฝ่ามือเราก็เห็นอีกด้าน ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เยาะเย้ย การสงบนิ่งเงียบแล้วมุ่งมั่นเดินต่อไป แทนที่จะรู้สึกกับสิ่งเหล่านั้น
ค่อยๆย่างก้าวไปทีละก้าว มองไปยังจุดหมายเพราะสุดท้าย เมื่อสำเร็จขึ้นมาคำครหาก็จะแปรเปลี่ยนไป
ดังเรื่องเล่าจากหมู่บ้านกัลลอร์ อ.คยา จ.มคธ รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เพราะความยากลำบากในการสัญจร และความแร้นแค้นของการวิถีชีวิต หมู่บ้าแห่งนี้อยู่หลังเขา และการเดินทางสัญจรต้องป่ายปีนข้ามเขาอีกฝั่งไปเพื่อทำงาน สามีภรรยาคู่หนึ่งการปีนข้ามเขาเช่นเดียวกับคนในหมู่บ้าน ทว่าเมื่อเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นขณะที่ภรรยากำลังปีนข้ามเขา เธอพลาดพลั้งตกเขาลงมาจนขาหัก ด้วยความที่ห่างไกลจากเมือง โรงพยาบาล ผู้เป็นสามีไม่สามารถนำพาเธอไปรักษาที่โรงพยาบาลได้ เป็นเหตุให้ภรรยาถึงแก่ชีวิต สามีจึงเกิดแรงดลใจที่จะเอาชนะความยากลำบากด้วยสองมือ ที่ขุดเจาะภูเขา ใครๆเดินผ่านไปผ่านมาก็ว่า"บ้า" แต่เขาก็ยังคงขุดเจาะต่อไป บางครั้งอาหารประทังชีวิตก็คือใบไม้
๑๐ ปีผ่านไปเส้นทางภูเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ผู้คนก็ช่วยเท่าที่มีกำลังด้วยการแบ่งอาหารและรวบรวมเงินซื้ออุปกรณ์ กระนั้นก็เถอะเพราะความยากจนต่างคนจึงมุ่งหน้าทำมาหากิน จวบจนกระทั้ง ๒๐ ผ่านไปเมื่อภูเขาลูกนั้นถูกเจาะลึกจากยอดเขาสูง ๗.๖เมตร ยาว ๑๑๐ เมตร กว้าง ๙.๑ เมตร ผู้คนสามารถสัญจรไปมาสะดวกสบายกว่าที่เคยเป็น ชายคนนั้นไม่ได้โง่ และบ้าอีกแล้ว เพราะเขาได้รับการยอมรับและเชิดชู ถนนสายนั้นถูกตั้งเป็นชื่อเขา และถนนสายนี้คืออนุสรณ์สถานแห่งความรักและชัยชนะด้วยสองมือของมนุษย์อย่างแท้จริง "ดาสราช แมนจิ" ผู้ได้รับสมญานาม"คนภูเขา"
จากปีพ.ศ ๒๕๐๒ ถูกเยะหยันว่าโง่ บ้า จนปี พ.ศ ๒๕๒๔ ใชเวลา ๒๐ กว่าปีจึงเปลี่ยนเป็นคำสดุดี...
