สายลมพัดไล่ไอแดดร้อนยามบ่าย ผมยืนอยู่ใต้ร่มเงาต้องต้นโพธิ์ เบื้องมีเจดีย์โบราณเพียงหนึ่งเดียว
เขาเล่าว่าบริเวณนี้เคยเป็นศาสนสถานวัดน้อยทองอยู่ ซึ่งถูกควบรวมไว้กับวัดดุสิดาราม
ย้อนกลับคราเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง มีการอพยพหลบหนีกันมาอยู่ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ปากคลองบางกอกน้อยกันมากขึ้นชุม อยู่ร่วมกันหลากชาติพันธุ์แม้จะแตกต่างทางด้านความเชื่อ ศาสนา
เรื่องเล่าของวัดน้อยทองอยู่ ช่างน้อยสมชื่อเสียจริงๆ ยิ่งมาถึงยุคมหาสงครามเอเชียแปซิฟิก ระเบิดลูกแล้วลูกเล่าที่หล่นลงย่านนี้ได้สร้างความเสียหายไปทั่ว จนทำให้วัดน้อยทองอยู่เหลือเพียงแค่เจดีย์แห่งนี้
กาลเวลาได้เกลื่อนกลบเรื่องราวในอดีต ตึกอาคารใหม่ๆถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทดแทนสิ่งเก่า ที่รกร้าง ผืนคอนกรีตที่ทับถมลงบนซากอิฐโบราณ ยิ่งเห็นงบประมาณ แผนพัฒนา Chao Praya for All เพื่อคืนภูมิทัศน์ วิถีชีวิตพื้นที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ก็ได้แต่หวังเพียงว่า ซากอิฐ วัดร้างจะได้กลับมา มีชีวิตชีวาเช่นกัน
ปัจจุบันวัดน้อยทองอยู่ เป็นส่วนหนึ่งของวัดดุสิดดาราม ถูกซ่อนอยูหลังกำแพงติดกับโรงเรียนวัดดุสิตฯ ทีมีลานจอดรถสามารถเดินข้ามคลองไปยังวัดดุสิดารามและอีกหนึ่งวัดคือวัดภุมรินราชปักษี
...โปรดติดตามตอนต่อไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น