พระอาทิตย์สาดแสงอ่อนยามเช้าของวันพุธ พุธที่เพิ่งจะผ่านพ้นห้วงเวลาแห่งความรื่นรมย์ ของเทศกาลปีใหม่ไทย หลายคนหอบหิ้วพลังใจหวลกลับมาต่อสู้บนเวทีชีวิต บางคนอาลัยอาวรณ์เรื้อรังที่เคยนอนจนไม่อยากจะกลับมา กระนั้นก็เถอะเมื่อวงเวียนชีวิต ขีดให้เราต้องยอมรับความเป็นจริง ใต้ร่มเงาต้นมะม่วงผมนั่งมองกลีบดอกคูณหรือดอกราชพฤกษ์ที่ค่อยๆ ปลิดปลิวล่องลอยไปตามสายลมก่อนร่วงหล่นสู่ผืนดิน ชีวิตคนเราก็ไม่ต่างอะไรกับสรรพสิ่งที่มีเกิดและดับหายไป...
ท่ามกลางบรรยกาศเศร้ารันทดจากข่าวแผ่นดินไหว ทั้งเกาะคิวชู และเมืองกีโต ประเทศเอกวาดอร์ ภัยธรรมชาติได้ส่งสัญญานย้ำเตือนว่า ในโลกที่หมุนวนเปลี่ยนไปตามฤดูกาล ควบคู่กับความไม่แน่นอนไม่มีอะไรเลยที่มั่นคง
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่งต่อพลังความงดงามของมวลดอกไม้ให้โดดเด่น จนผมอดใจไม่ได้ที่หยิบกล้องมาบันทึกภาพ ดอกราชพฤกษ์หรือดอกคูณในห้วงอารมณ์ที่สดใส การได้ชื่นชมดอกไม้ซึ่งกำลังเบ่งบาน ส่งผลต่อจิตใจที่ห่อเหี่ยวให้มีพลัง ดอกไม้ย่อมมีความงดงามอยู่ในตัวของมันเอง ดอกซากุระกำลังเบ่งบานที่ญี่ปุ่นจนผู้คนหลั่งไหลไปเยี่ยมชม แต่ตอนนี้คงระบมเพราะพสุธาพิโรธ กุหลาบหอมที่เราเคยดอมดมกลับห่อเหี่ยวด้วยแรงสั่นไหวของแผ่นดิน
เจ้านกน้อยบินโฉบลงมาพักเหนื่อย มันเฝ้ามองหาอาหารเพื่อเติมพลัง มองไปยังด้านหลัง ขวดน้ำพลาสติก ก้นบุหรี่ ถุงพลาสติกหลอดดูด เรี่ยราดอยู่บนผืนหญ้า คิดไกลไปถึงเรื่องราวของบ้านเราที่กำลังเป็นประโยคคำถามจากนักแสวงหาประชาธิปไตย ในเรื่องรับไม่รับร่าง รธน.อะไรจะเกิดขึ้นหากเรามองสิ่งที่แตกต่างด้วยความเข้าใจ ใครจะได้อะไรจากรัฐบานที่มาจากการเลือกตั้งเพราะบ่อยครั้งที่มีการปฎิวัติรัฐประหารก็มาจากการขอรับฉัน เช่นเดียวกันกับเรื่องพวกพ้องที่ตกเป็นประเด็นร้อนจากการนำลูกพาหลานมาสมัครเป็นข้าราชการด้วยวิธีทางลัด(อันที่จริงผมว่าก็มีทุกรัฐบาน) เดิมทีผมรู้สึกเบื่อกับเรื่องประชาธิปไตย เราพยายามเลียบแบบ เรียกร้องให้เดินตามผู้นำลัทธิ เพราะเชื่อว่านั่นคือของจริง ของดีที่ต้องทำตาม...น่าเสียดายที่ไม่เคยมีอะไรเป็นความภาคภูมิใจของตนเอง
ละครช่องน้อยสีเรื่องหนึ่งที่กำลังติดเรตติ้ง เมื่อนักล่าอาณานิคมหวังครอบครองด้วยการมอมเมา บ่อยครั้งที่ดูละครประเภทนี้มีคำถามเกิดขึ้นในสามัญสำนึก ว่าใครกันจะได้ประโยชน์จากความขัดแย้งของคนในชาติ นักการเมืองหน้าไหนกันจะสละทรัพย์สินที่ได้มาจากการจรดปากกาลงลายเซ็นต์ หรือข้าราชการบางท่านที่มือยาวสาวได้สาวเอา โอะโอ...อย่าพูดเรื่องไกลตัวเลยครับแค่ความรับผิดชอบ แค่ถุงพลาสติกเศษซากที่ใช้เสร็จกิจยังถูกทิ้งไม่เป็นที่เป็นทาง แค่สร้างบรรทัดฐานอันดีงามด้วยความรับผิดชอบหย่อนลงใส่ถังขยะ ซึ่งระยะห่างแค่ ๖ ก้าวย่าง ที่แย่ไปกว่านั้นคือกระถางต้นไม้ประดับถูกแปรสภาพเป็นถังขยะทดแทน หญิงสาววัยกลางคนสวมเสื้อสะท้อนแสงบอกสังกัด ในมือของเธอถืออาวุธคู่กายคือไม้กวาดและที่โกย พร้อมกับเสียงลมหายใจยาวๆ " เฮ้อ...คนเราประท้วงหาประชาธิปไตยในมายาคติ แต่ไม่เคยคิดที่จะเสริมสร้างสามัญสำนึกรักชาติบ้านเมือง..."
เจ้านกน้อยเดินวนเวียนหาอาหาร สายลมพัดจนขวดน้ำ ถุงพลาสติกปลิวเคลื่อนย้าย กลีบดอกราชพฤกษ์ร่วงหล่น ว่าแล้วแทนที่จะนั่งอดทนเฝ้าดูขยะปลิวว่อน ละมือจากกล้องไล่เก็บ ขยะแล้วนำไปใส่ถัง ไม่ได้อวดอ้างความดี แต่ที่อยากจะบอกว่าเสรีภาพนั้นเกิดขึ้นได้ด้วยใจที่มีสามัญสำนึกที่ดีจากการคิดและปฎิบัติมิใช่มาจาก วาทะ...กรรมคำพูด เอวังด้วยประการละฉะนี้เอย...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น