วิธีบอกรักแม่

   

ท่ามกลางลมพายุที่พัดโหมกระหน่ำสายฝนสาดซัดจนมองอะไรไม่เห็นหญิงวัยกลางคนส่งเสียงพร่ำวอน  “เจ้าประคุ๊ณพระพายเจ้าขาอย่าหมายหอบหลังคากระต๊อบลูกไปเลย” มือข้างหนึ่งของเธอเกาะอยู่ที่เสาหลักกระต๊อบส่วนมืออีกข้างจับแน่นอยู่กับเด็กชายที่ยืนอยู่ด้วยกัน

  ผมคิดถึงประโยคท่อนนี้ หลังจากที่ผมพยายามคิดหาวิธีที่จะบอกเล่าเรื่องราว ความประทับใจที่ลูกคนหนึ่งพึงมีต่อผู้ให้กำเนิด โอบอุ้มดูแลนับตั้งแต่ปฎิสนธิในครรภ์ ๙ เดือน ที่อดทน ประคบประหงม ระแวดระวัง จวบจนเรามีโอกาสได้ส่งเสียงร้องทักทายโลกที่กว้างใหญ่ด้วยเสียงร้อง อุแว้ อุแว้ ในขณะที่หยาดน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มด้วยความปลาบปลื้ม เธอยอมเจ็บปวดเพื่อที่จะรักโดยไม่มีวันลดลง คุณผู้อ่านบางท่านอาจมีสถานะเป็นแม่ บางท่านกำลังรอใครมาจุติลงมาอาศัยอยู่ในครรภ์ หรือบางท่านอาจเปลี่ยนสถานะเป็น ย่า หรือยาย แต่ไม่ว่าจะเป็นสถานะแบบใด เราต่างเคยเป็นเด็กน้อยในสายตาของผู้เป็นแม่ เคยเป็นเจ้าตัวน้อยของแม่ สุดแท้จะสรรหาสรรพนาม แต่ด้วยหัวใจแห่งรักบริสุทธิ์ คือพลังสร้างศานติให้กับโลก ปราชญ์ ศาสดา หรืออัจฉริยะ ที่สรรสร้างคุณูปการแก่มวลมนุษยชาติล้วนมีที่มาเหมือนๆกัน คือพ่อและแม่...

ผมใคร่อยากจะเรียนถามท่านผู้อ่าน ว่ามีวิธีการใดบ้างที่จะแสดงความรักความประทับใจ ที่ลูกพึงบอกเล่าต่อแม่?

เพราะผมเชื่อว่าลูกๆทุกคนย่อมมีวิธีการแสดงความรักและเทิดทูนแม่ไม่เหมือนกัน ยิ่งเรื่องราวในวันวานที่เรามีความประทับใจ เราจะทำเช่นไรให้ท่านได้รับรู้ว่านี่คือเรื่องเล่าความประทับใจที่ลูกอยากจะบอกให้แม่ได้รู้...

ติดตามอ่านบทความย้อนหลังได้ที่.

http://www.oknation.net/blog/slowlylife

Facebook:สำนักพิมพ์บัว

http://chartchoolee.blogspot.com