...บางเวลา ที่เรามองหา สถานที่แห่งใดสักแห่ง การเดินทางไม่ว่า ไกล้ หรือไกล
หากความหมายมิใช่ความงดงามจากสิ่งที่เห็นเพียงอย่างเดียว
แต่...ยังมีรายรอบสองข้างทางที่บอกเล่าถึงความแตกต่าง...
ใช่...เรามิได้โดดเดี่ยว...มิตรภาพ ไม่ว่าจะเป็นคน สัตว์ สิ่งมีชีวิต ธรรมชาติ
ย่อมปฎิสัมพันธ์ เป็นห่วงโซ่สายใย...เกื้อกูลซึ่งกันและกัน...
...อากาศวันนี้...ค่อนข้างร้อนนิดหน่อย
แต่ไม่เท่ากับภายในใจ ที่เต็มไปความสับสนวุ่นวาย
วัด...เป็นศาสนสถาน ขัดเกลาจิตใจ ดับไฟที่ร้อนรุ่ม ให้ช่วยบรรเทาเบา
ใช่...ว่า ทุกครั้งเราจะมีโอกาสได้แวะเวียนมาเยี่ยมเยือนเสมอๆ เฉกเช่นนี้
...ใย...ไม่...ดำเนินอย่างช้าๆ
แม้เวลา..จะหมุนวนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว...
นั่นย่อมมิใช่...สิ่งที่ต้องคร่ำครวญ
...เพราะเราไม่สามารถยื้อมันกลับมาได้...
...หากแต่...ใจ...ที่อยู่ตรงนี้...ที่ ที่มองเห็นตรงหน้าคือสิ่งมีค่ามากกว่า...
...นี่อาจเป็นเหตุผลอย่างหนึ่ง..
....ที่ผมเลือกจะพานพบ...หรือที่พูดว่าเติมเชื้อ...ให้ไฟในใจคุโชน...
เป็นแรงบันดาลใจ...ให้สู้ต่อไป...
สวัสดีครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น