ผู้คนต่างหลั่งไหล กลับ ถิ่นฐานบ้านเกิด เฉลิมฉลองเทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่
ความสุขที่ดูเหมือนจะกร่อนหายลง ไปบ้าง รถแน่นติดขนัดจนไม่สามารถขยับขยาย
หัวใจกระวนกระวายเมื่อไหร่จะผ่านพ้น ไปสักที...
กว่าจะถึงจุดหมาย ต้องผจญ บททดสอบ...ความมานะอดทน...
หรือบางคนร่างไร้ชีวิตถูกปกคลุมด้วยผืนผ้า บ้างก็เข่นฆ่ากันในเรื่องคาดไม่ถึง
ข่าวสายกันบินที่หายจากเส้นทาง ล่าสุดเพิ่งค้นพบ ศพผู้เสียชีวิต...
ยิ้มไม่ออก เมื่อข่าวน้ำท่วมที่ภาคใต้...ใจหล่นหายกับหลากหลายเหตุการณ์
ระหว่างคนดีกับคนเสียสติ เสมือนเส้นได้ด้ายบางๆที่ขวางกั้น เราหัวเราะ เขาร้องไห้
เธอดีใจ ในขณะที่ฟากมุม กลบเกลื่อนรอยน้ำตา แสร้งว่าสุขสบาย...
เหตุนี้กระมัง คนเราจึงต้องแสวงหาหลัก ไว้สำหรับยึดเกาะ เพื่อจะได้รู้สึกว่าปลอดภัย
อาจจะมีบ้างที่ห่างออกไป แต่ใจ...ทุกคนล้วนต้องการ...ความสุข...สงบ...ศานติ
ถนน สาย ๓๐๖๔ เส้นทางอ่างทอง-โพธิ์ทอง ท่ามกลางไอแดดที่แผดจ้า ขับรถ เลยไป วกมา
หรือเราจะไปไม่ถึง"วัดขุนอิทประมูล" ไม่หรอก ยังงัยก็ต้องไปให้ถึง
เสียงท้องของผู้ร่วมเดินทาง เอาละ ขอหยุดพัก ด้วยการเติมพลัง
ร้านอาหารริมแม่น้ำน้อย ร่มรื่นใต้เงาไม้ ลมพัดพาความหนาวเย็น
เมื่ออิ่มเอม เปรมปรีก็ถึงเวลา ไปยังจุดหมาย ก่อนที่หนังตาจะหย่อนยาน...
๒๐ นาทีถัดมา รถแล่นตามป้าย...อีก ๕๐๐เมตร จะถึงวัดขุนอินทประมูล....
ถนนสองเลนส์ ผ่ากลางทุ่งนา ตาลโตนดยืนต้นโดดเด่น แต่ไร้ข้าวในนา
...ถึงแล้ว...เย้...เสียงจากหัวใจ...มองไปยังพระนอน...สวยงามจริงๆ
พระพุทธรูปปางไสยาสน์ สร้าง...ในยุคสุโขทัย
ถูกปล่อยให้รกร้างเมื่อ สุโขทัยเข้าสู่ยุคเสื่อมโทรม
มาถึงอยุธยา ในสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ...
ขุนอินทประมูลผู้เก็บเบี้ยอากร มีดำริที่จะบูรณะ วัดนี้อีกครั้ง
เงิน เบี้ยหวัดถูกใช้จนหมด ก็ยังไม่แล้วเสร็จ ผลที่สุด จำต้องยักยอกเงินหลวง
จนเสร็จสมบูรณ์ เมื่อความ กรณียักยอก ถึงพระกรรณ พระเจ้าอยู่หัว เป็นเหตุให้ ขุนอินประมูล
ถูกตัดสินทำทัณฑ์ทรมาณ ก่อนจะเสียชีวิ ท่านได้สารภาพ ว่าเงินที่ยักยอกมา
ทั้งหมดนั้นใช้ไปกับการ บูรณะวัดแห่งนี้
พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ทรงเสด็จมาทอดพระเนตรด้วยพระองศ์เอง
และพระราชทานวัดนี้ว่า "วัดขุนอินทประมูล"
แม้ไอแดดจะร้อนอยู่บ้าง แต่ได้ร่มเงาไม้ต้นใหญ่ๆ ที่ผ่านกาลเวลา ให้หลบพักพิง
...หลวงพ่อ"ตอนน้ำท่วม ปี ๕๔ สูงระดับในครับ ผมเอ่ยถาม พระสงฆ์
ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการรดน้ำต้นไม้...ระหว่างทางไปยัง โบสถ์ ร้อยล้าน...
โอย...ถึงตัวพระนอนนะโยมเอ้ย...ตรงทางเดินนี้ก็ระดับ อก
มองบริเวณรอบๆ ที่มีทุ่งนากว้าง คูน้ำมากมาย แต่....สุดท้ายก็เอาไม่อยู่...
ถึงตัวโบสถ์ มีสามทางเลือก คือขึ้นบันไดด้วยเสียงหอบ หรือไม่ก็บันไดเลื่อนสบายหน่อย
สำหรับเราแล้ว เลือกที่จะขึ้นลิฟท์กันซะงั้น แบบว่าทุ่นแรง เพราะยังต้องเดินทางอีกไกล
พระพุทธรูปงามเด่น แถมอากาศฉ่ำเย็นด้วยเครื่องปรับอากาศ...
ผนังด้านหนึ่ง ที่รู้สึกเสียดาย ไม่มีพื้นที่ว่าง ให้ช่างวาดรูปของพวกเรา
เสียดายจริงๆ...
ธรรมดาของเวลา มีพบย่อมมีจาก ความสุขที่แม้จะเพียงชั่วครู่ ชั่วยาม ก็ยังทำให้เรารู้สึกดี
สายน้อย เริงร่า กระโดด โลดเล่นด้วยความซุกซน หญิงชราแม้ร่างกายจะไม่แข็งแรงตามวัย
แต่...รอยยิ้ม เต็มใบหน้า...ย่อมรู้ได้ว่า...เธอรู้สึกเช่นไร...
แม้รูปของเราจะไม่ได้ เขียนไว้บนผนัง แต่มันได้ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ...
บางคราระหว่างทาง ก่อนถึงจุดหมายอาจมี หลายอย่าง หลายๆสิ่งที่เรามองข้ามมันไป
เดิมทีเดียว ผมตั้งใจจะไปเยี่ยมผู้ใหญ่ ที่นับถือ และเป็นธรรมเนียมวันแห่งการเริ่มต้น
ในการไหว้ พระ ขอพรผู้อาวุโส เหมือนเช่นทุกๆปีที่แล้วมา
ดูแลรักษา ตัวเองดีๆนะ อย่าเจ็บ อย่าไข้ แค่มาเยี่ยมก็ดีใจแล้ว...
สองหญิงชราต่างอวยพรซึ่งกันและกัน
รอยยิ้ม ...ที่เต็มเปี่ยม ไปด้วยความสุข...ใช่ความสุขอยู่ที่...ใจ...ของเราเอง...
สาวน้อยร่ำลา...โบกมือบ๊ายบาย....แล้วเราจะได้พบกัน...
สวัสดีปีใหม่ครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น