...แต่ละวัน..ที่...ต้องต่อสู้กับเรื่องหยุมหยิม รถติด
หงุดหงิดไม่รู้จะระบายอย่างไร
บางคน ส่งรูปผ่านไลน์ พร้อมข้อความงุงิงุงิ...เซ็งเป็ด รถติด...
บ่นเพ้อผ่านโลกเสมือน...
บางคนเหม่อมองปลายขอบฟ้า ชื่นชมกับความผันเปลี่ยนของธรรมชาติ
ราวจะส่งอำลาอาทิตย์อัสดง
เสียงเพลงจากรายการวิทยุไม่สามารถกล่อมเกลาให้รู้สึกเยือกเย็น
แอร์แม้จะหนาวสะท้าน แต่ไม่อาจจะดับไฟในใจ...
เมื่อไหร่จะปล่อยสักที?
อารมณ์งุ่นง่าน พาลขุ่นเคือง
จะไปไหนกันหนักหนา?
เป็นเรื่องธรรมดาของการเดินทาง... ที่ระหว่างทาง
อาจจะต้องพบเจอกับหลายๆสิ่งที่ไม่พึงประสงค์
ต่างคนต่างมีจุดหมาย...และสุดท้ายก็ถึงปลายทางอยู่ดี...
อย่าเร่งไฟ...ให้สุกเร็ว...
ถนนทุกสายย่อมมีจุดสิ้นสุด
สรรพสิ่งทุกชีวิตย่อมมีเวลาเป็นตัวกำหนด...
แม้กระทั่งดวงอาทิตย์...ก็ยอมรับเงื่อนไข
ของการหมุนรอบตัวเองของโลกใบนี้
ด้วยการ ลดทอนความร้อนแรง ลาลับขอบฟ้า จากซีกโลกหนึ่ง
เพื่อส่องสว่างอีกฟากโลกหนึ่ง ให้สัญญาณของการเริ่มต้น...
วันต่อไป...
เย็นวันนี้ผมขับรถเดินทางไป สดุดีใบไม้ ใบหนึ่งที่ร่วงหล่น
แม้จะรู้ดีว่าธรรมดาของสิ่งมีชีวิต ที่อยู่อาศัยในโลกใบนี้...
ล้วนมีเกิด แก่ เจ็บ ตาย
บางครั้ง ความประมาท หลงลืม
หรือจะด้วยเหตุผลใดๆก็สุดแท้แล้วแต่
นำมาซึ่งความรู้สึกสะเทือนจิตใจ...
การกระทำ หรือคำพูด สิ่งขุ่นเคืองใดๆที่เคยทำไว้
โปรดจงให้อภัย...
...ที่ทำไม่ดี....ต่อกันโปรด อโหสิ....
สิ่งดีๆเคยร่วมกัน ขอ...ฝากไว้กับการเวลา
...เราต่างมีที่มา...แลที่ไปไม่เหมือนกัน
ต้นเดือนก็ใบหนึ่ง มาอีกปลายเดือน ต้อง หดหู่ ไม่ทันเตรียมใจ
...ปลิดปลิว ร่วงหล่นอีกใบ...
"ทุกชีวิตดิ้นรน ค้นหาแต่จุดหมาย ใจในร่างกายกลับไม่เจอ....
ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจที่พร่ำเพ้อ...หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข..."
(เนื้อหาบางท่อนจากบทเพลง... ทะเลใจ)
เหตุผลของการมีอยู่ เหตุผลของคนที่ต้องไป ไม่มีใครรู้แน่นอน
ทุกสิ่งย่อมมีต้นทาง ปลายทางในตัวมันเอง...
แม้ไม่อาจได้เอ่ย พร่ำ คำ ร่ำลา
แค่...ขอฝาก สายลมนำพา...ว่า...ลาก่อน...
สุขคติ อยู่หนแห่งใด ไม่อ้อนวอน...
เพียรขอพร...ให้ธรรมะส่องสว่าง...นำทางเอย...
...แด่ใบไม่ที่ร่วงหล่น...
สวัสดีครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น