วันเสาร์ที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2557

...ความสมดุลย์...


ผืนน้ำ...สะท้อนเงาแผ่นฟ้า ท่ามกลางบรรยากาศสบายๆ 

ของแม่เจ้าพระยา...

 ไร้เสียงเครื่องยนต์จาก เรือลำน้อยใหญ่ 

 ช่างสงบเงียบ จนอยากจะหลับตา สูดลมหายใจเข้าออก 

ฟัง เสียงกระซิบแผ่วเบา จากสายลม... ณ.ตีนสะพานพระนั่งเกล้า...

คราใดที่ได้หยุดเพ่งมองความผันแปรของธรรมชาติ 

เห็นถึงธรรมดาของสรรพสิ่ง 

พบกันเพื่อพรากจาก อารมณ์ความรู้สึก

...เวลาชั่วขณะนั้นสุข ทุกข์

 เก็บบันทึกไว้...

ในความทรงจำ...ดีๆ

เพราะไม่มีอะไร ที่มั่นคง...ทุกอย่างต้องอยู่ภายใต้...

เกิด ตั้งอยู่และดับไป...

เช่นเดียวกัน...กับวันนี้ เจ้าตัวน้อย ครบรอบสองขวบปี 

แม้วันเวลา จะผ่านไปรวดเร็วแค่ไหน 

แต่...ภาพเด็กน้อยในวัยแบเบาะยังตราตรึงอยู่ในจิตใต้สำนึก

ใช่...เธอกำลังเติบโต...เธอคือผ้าขาวบริสุทธิ์ หรือแก้วใบที่ว่างเปล่า 

ขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อมรอบกายที่บ่มเพาะ 

พ่อแม่ บุคคลในครอบครัว...เพื่อนร่วมโลก


ผมเปิดหน้าต่างอีกบานให้เธอได้เห็น ประสบด้วยสองตา 

ที่บ้านเด็กอ่อน รังสิต...

 ในโลกของความเป็นจริง ยังมีเด็กหลายๆคนที่ลืมตาขึ้นมา 

พร้อมกับการขาดหาย พรากจาก

...แม้สถานที่แห่งนี้จะรองรับ เลี้ยงดูแล

แต่ก็ไม่สามารถเติมเต็มแก่นแท้ของชีวิต คือความรัก จาก พ่อและแม่...

เด็กน้อย ยืนเกาะตะแกรงของเตียง มองดูผู้แปลกหน้าที่มาเยี่ยมเยือน 

บางคนร้องจ้า บางคนโบกมือทักทาย หรือบางคนนิ่งเฉย เพราะความเคยชิน...

...กับการถูกจ้องมอง

ไม่หรอกผมอาจจะคิดมากไป...แต่ก็ยอมรับว่าใจส่วนลึกนั้น รู้สึกหดหู่อยู่ใช่น้อย 

เด็กเหล่านั้นไร้เดียงสาเกินกว่า

แบกรับความเปลี่ยวเหงา...แรงปราถนา 

คงเศร้าใจหากเขาหรือเธอพูดได้...ร้องถามหาพ่อแม่...ตนอยู่หนแห่งใด...

ใครละจะเป็นคนตอบ...?

๖ ปีก่อนผมเคยมาที่นี่ ตอนนั้นทุกอย่างยังไม่เข้ารูปเข้ารอย 

...ปัจจุบันนี้...

หลายๆสิ่งเปลี่ยนไป อาคารใหม่ๆ  สนามเด็กเล่น ถูกสร้างขึ้นมารองรับเด็ก 

โดยคัดแยก แบ่งอายุขวบปี 

ทุกๆวันจะมี ผู้ใจบุญมาเลี้ยงอาหาร บริจาคสิ่งของที่จำเป็น

...มองอีกด้านจะต้องมีเด็กน้อยบริสุทธิ์ เข้ามาอยู่อาศัย เพิ่มขึ้นอีกเท่าไหร่

สำหรับผมและคุณผู้อ่านคงอยากจะให้ลดน้อยลง

 ถึงกระนั้นก็เถอะต้อง ยอมรับความจริงของสังคม ที่มีความหลากหลาย...

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การแสวงหาผู้รับผิดชอบ 

หากแต่...คือการร่วมแรงร่วมใจแก้ไข เปิด โอกาส ให้ความสมดุลย์

 เพราะเราทุกคน...ต่างขาดหายอะไร...สักอย่างอยู่เหมือนกัน...

เจ้าตัวน้อยร่าเริง โบกมืออำลา...เหมือนจะพูดว่า...ลาก่อน...

ไว้เจอกัน...กับการเดินทางเรื่องต่อไป...


สวัสดีครับ....







         

ไม่มีความคิดเห็น: