ไม่เอา...ไม่ข้าม สวยแค่ไหน ก็ไม่เอา...ไม่ข้าม
ขอนั่งอยู่ที่ท่าเรือนี่ละกัน ลมมันเย็น
หญิงชรา ยืนยัน ทันทีที่รู้ว่าจะต้องนั่งกระเช้า
เพื่อจะข้ามไปยังอีกฝั่ง
ตึง...เสียงกระเช้า หยุดตรงจุดทางขึ้น
แรงเหวี่ยงทำให้ตัวกระเช้ายังคง โยกไหว
..สายสลิงสั่นสะเทือน...
ตายละ...งานนี้ถ้าเกิดขาดขึ้นมาจะทำงัย...
คำตอบผุดขึ้นมาทันใด...
ไม่เป็นไรก็แค่เปียก...ปอน
กัว...กัว...เสียงร้องจากเจ้าน้อย...กอดแนบแน่น...
เป็นอีกครั้งกับการหวาดหวั่น
หากแค่เราเพียงลำพัง
คงไม่เป็นไร ช่างเถอะคิดอะไรมาก
คนเป็นพันหมื่น แสน ที่นั่งกระเช้านี้ข้ามฝั่ง
ชะตาคงไม่เล่นตลกถึงขนาดทำให้สายสลิงขาด...
(พูดปลอบใจตนเอง)
ทันที ที่ถึง...ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ ...โล่งใจ...
ตึก อาคารเป็นรูปแบสไตล์ตะวันตก แม้กระทั่งร้านกาแฟ
ใต้ร่มไม้ หากไม่เร่งรีบเกิน เหมาะแกาการ นั่ง จิบกาแฟ
แต่อากาศร้อนอย่างนี้
แค่...คิด ก็เหงื่อแตก ซิก ...ๆ
เพลิดเพลินกับสองข้างทาง สะดุดตากับ ตู้ไปรษณีย์ รุ่นหาดูยาก
เดินลัดเลาะตามทาง จนถึงประตูที่ปิดป้าย บอกให้รู้ว่า
ที่นี่..."วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร...
ต้นไม้ต้นใหญ่ๆ ให้ความร่มรื่น ลมเย็นสบายๆ
ผ่อนคลาย ไอร้อนจากดวงอาทิตย์ ใกล้เที่ยงวัน...
มองดูไปยังต้นศรีมหาโพธิ์ ต้นใหญ่
ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปลูกไว้
องศ์พระบรมศาสดาทรงโดดเด่นใต้ร่มเงา...กิ่ง ใบ ศรีมหาโพธิ์
วัดแห่งนี้เป็น อารามหลวงชั้นเอก
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าทรงสร้าง
เพื่อทรงใช้เป็นสถานที่สำหรับบำเพ็ญพระราชกุศล
เมื่อเสด็จฯ แปรพระราชฐาน มาประทับพระราชวังบางปะอิน
เป็นศิลปะแบบ โกธิค...
ที่มีองศ์ "พระพุทธนฤมลธรรโมภาส"ประดิษฐานอยู่ภายใน
จะว่าไป..ที่นี่ คืออันซีนไทยแลนด์ อีกแห่งที่ต้องมาเยือน
รูปลักษณ์ภายนอก ภายใน
เป็นการผสานวัฒนธรรมอย่างกลม กลืน
และงดงาม
นั่งมองดูรอบๆ ด้วยหัวใจอิ่มเอม
รำลึกถึง ยุคสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้า
ที่ต้องต่อสู้ กับนักล่าอาณานิคมชาติตะวันตก
พระองศ์ทรงใช้แนวทาง
"สนลู่ลม"
ถึงแม้จะต้องสูญเสีย ดินแดนบางส่วนไป
แต่การเดินทางเสด็จประพาสเพื่อความสัมพันธ์ กับนานาชาติ
หลายครั้งที่มีบันทึก
ชวนอ่าน คือ "ไกลบ้าน" เสด็จประพาสยุโรปเป็นครั้งที่ ๒
ของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
เพื่อนำพาสยามประเทศ
ให้รอดพ้น จากภัยของจักรวรรดินิยมชาติตะวันตก...
ซึ่งก็รอดพ้น มาจนได้...
บริเวณ รอบวัดแห่งนี้ มีสถาปัตยกรรม แบบตะวันตก มากมาย
...แต่ภายในนั้นย่อมบอกได้ อย่างชัดแจ้ง
ถึงความเป็นไทย
ที่ยั่งยืนตราบจนทุกวันนี้...
กระแสวัฒนธรรมนำเข้า
จนลืม อัตลักษณ์ ของตัวเอง
แล หนทางที่จะคงอยู่ เพื่อส่งผ่านไปยังคนรุ่นลูกรุ่นหลาน
หากมีเวลาว่าง...สักครั้ง ที่จะก้าวข้ามความหวาดกลัว
(จากการนั่งกระเช้า)
แวะมาเยี่ยมเยือน...
เจ้าตัวน้อยแม้จะร้อง ...กัว...กัว กอดแน่น
ตอนนั่งกระเช้า...
ดูเหมือนว่า...จะเพลินจน ...ลืมความกลัว...
ที่สำคัญคือ...เธอกลายเป็นนางแบบประจำ
..บล๊อกผม...ไปซะแล้ว...
สวัสดีครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น